Poślubiłam biedaka. Cała moja rodzina śmiała się ze mnie.

Siedem lat temu poślubiłam człowieka, którego inni nazywali biedakiem. Cała rodzina wybuchła śmiechem, a ja stałam pod osłupieniem, słysząc ich drwiny. Wiedziałam, iż dziewczyny mają własne wyobrażenia o idealnym mężu liczą na stabilność, na kieszonkowy zapas złotówek, na mężczyznę, który wygląda jak model z okładki magazynu. Miałam własne kryteria. Przede wszystkim chciałam, by nie sięgał po alkohol wiem, iż to prowadzi jedynie do zguby, a nie chciałam, by moje dzieci widziały ciągle pijącego ojca.

Chciałam, by był pracowity, nie leniwy, i szczery wobec mnie. Materialne zdobycze nie miały dla mnie wagi; nie zważałam na to, czy ma auto albo własny kąt. Nie pochodzę z rodu milionerów, więc nie miałam sensu gonić za tym, czego nie miałam. Moja matka, Anna, wyrosła mnie i brata Piotra w skromnym mieszkaniu, więc luksus nie był nam obcy.

Z Krzysztofem byłam rok, zanim przysięgliśmy sobie wierność. On miał sześć rodzeństwa, pracował na uczelni jako specjalista w swojej dziedzinie i mieszkał w domu rodzinnym z matką i bratem. Na ślub zaprosiliśmy najbliższą rodzinę i kilku przyjaciół. Po ceremonii wprowadziliśmy się razem, odkryliśmy, iż nasze charaktery różnią się jak noc i dzień, a dopiero po sześciu miesiącach zaczęliśmy naprawdę się rozumieć.

Pierwszy raz, gdy zobaczyłam jego męskie łzy, było, gdy urodziła się nasza córeczka, mała Jadwiga. Dzieci przyszły, a Krzysztof otrzymał naprawdę solidne wynagrodzenie, choć pracował w innej branży niż wcześniej. Najpierw wynajmowaliśmy małe mieszkanie na Pradze, dziś mamy dom w podwarszawskiej dzielnicy i radujemy się, iż sytuacja finansowa dopisuje.

Czasem się spory, ale rozmawiamy, uczymy się rozwiązywać konflikty. Nie jesteśmy milionerami, ale najważniejsze zdrowie i spokój. Dziś wspominamy dzień, kiedy przed siedmoma i pół laty wzięliśmy się za ręce. Z każdym dniem kocham go coraz mocniej i nie chcę go stracić. Szczęście daje mi, gdy bawi się z dziećmi, dba o mnie, dzwoni, by zapytać, czy nie jestem głodna. To wszystko jest piękne.

Znam przyjaciółkę, która poślubiła bogatego mężczyznę. Na początku wszystko lśniło, potem zdradzał, był nieposłuszny i zabierał pieniądze od rodziców. Myślała o rozwodzie, ale nie chciała zostawić dzieci z ojcem. To nie jest mój los. Cieszę się, iż podjęłam adekwatną decyzję. Życzę wszystkim kobietom, by kochały swoich mężów i czuły się kochane, nie patrząc na rozmiar portfela.