Rano przyśnił mi się dziwny sen, w którym mój syn, Aleksy, stał na stopniu i pukał do drzwi. Zmyślnie przeskoczyłam z łóżka, boso ruszyłam ku wejściu, a serce zabiło mi jak oszukany dzwon.
Złałam się na framugę, opierając się o nią, i wpatrywałam się w nocny mrok. Cisza wokół była tak gęsta, iż słychać można było własny oddech. Usadowiłam się na schodku, próbując uspokoić pulsujący brzuch, gdy nagle zza krzaków czereśni przebiło się coś nieznane szelest, jakby małe futerko ocierało się o liście.
Znowu kot sąsiednich podwładników wpadł w krzaki pomyślałam, ruszając ratować kociątko, tak jak wielokrotnie już to czyniłam. ale nie był to kot. Gdy zahaczyłam o szmatkę zwisającą z gałęzi, wyłoniła się stara, kolorowa pieluszka. Pociągnęłam mocniej i wprost w rogu leżał maleńki chłopiec.
Był nagi, jak łupiący się pąk, a pępek wciąż nie odpadł ledwo co przybył na świat. Jego mały, wilgotny oddech drżał, a zimny pot spływał po plecach. Przypiąłem go do siebie i poszybowałam do domu, gdzie znalazłam czystą pościel. Owinęłam go w pieluszkę, przykryłam ciepłym kocem i zaczęłam podgrzewać mleko. Przypomniałam sobie butelkę i smoczek, które kiedyś używałam przy karmieniu koźlących koźląt.
Chłopiec pił łapczywie, po czym, najpierw nasycony, potem rozgrzany, zapadł w głęboki sen. Poranek rozjaśnił się, ale ja nie zwracałam uwagi na świat zewnętrzny rozmyślałam o znalezisku. Byłam po czterdziestce, w tej wiosce młodzi już zwracali się do mnie jako ciocia. Męża i syna straciłam w jednej z wojennych lat, a samotność przygniotła mnie, jak kamień na sercu. Nauczyłam się polegać wyłącznie na własnych rękach, ale teraz znów stałam przed dylematem, nie wiedząc, co dalej.
Spojrzałam na śpiącego chłopca, który sapał niczym wszystkie małe dzieci, i przypomniałam sobie o sąsiadce, Grażynie. Udając, iż nie znam nikogo lepszego, podeszłam do niej, by podzielić się zdarzeniem.
Grażyna, której życie płynęło spokojnie nigdy nie straciła męża, nie znosiła wojen, nie znała pogrzebów stała przy swoim domu w rzucie szalika, rozciągając się w promieniach wschodzącego słońca. Gdy usłyszała mój opis nocnego zdarzenia, krótko odparła:
Po co ci to? i ruszyła do domu. Zauważyłam, jak lekko poruszyła się zasłona w jej oknie, jakby nocny gość przyszedł się przyglądać. Po co naprawdę? wyszeptałam.
Wracając, przygotowałam dziecko, owinęłam je w suchą tkaninę i ruszyłam w stronę drogi, szukając transportu do miasta. Po pięciu minutach przydrożny samochód zatrzymał się obok mnie, a kierowca zapytał:
Do szpitala? skinął w stronę mojego pakunku.
Do szpitala odpowiedziałam spokojnie.
W przytułku, gdy wypełniano dokumenty na znalezione dziecko, nie mogłam pozbyć się myśli, iż działam niegodziwie, iż w sercu mam jakąś plamę. Czułam pustkę, jaką znałam po otrzymaniu wieści o śmierci męża i syna.
Jak mu damy imię? zapytała opiekunka.
Imię? zwróciłam się, zastanawiając się chwilę, po czym nagle wyznałam: Aleksy.
Dobre imię odparła. Po wojnie mamy tu wielu Aleksych i Krystyn, niektórzy z nich zostali porzuceni. Nie ma tu już mężczyzn, a my musimy cieszyć się dziećmi, które przychodzą pod nasze skrzydła. Niech będą jak kukułki, nie jak matki!
Słowa nie były skierowane przeciw mnie, ale w sercu poczułam ciężar. Wróciwszy do pustego domu pod zmierzch, zapaliłam lampę i spojrzałam na starą pieluszkę Aleksa, którą nigdy nie wyrzuciłam, a jedynie odłożyłam na bok. Wzięłam ją do ręki i usiadłam na łożu, przeglądając mokrą tkaninę.
Palcami wyczułam w rogu mały węzełek, w którym ukryta była szara kartka i prosty cynowy krzyżyk na sznurku. Rozwinęłam papier i przeczytałam:
Kochana, dobra kobieto, wybacz. Nie potrzebuję tego dziecka, pogubiłam się w życiu, jutro już mnie nie będzie. Nie zostawiaj mojego syna, zrób dla niego to, czego ja nie mogę. Po niej stała data narodzin.
Łzy wylewały się strumieniami, a pamięć o dawnych szczęśliwych chwilach przytłaczała mnie. Wspominałam ślub, euforia z mężem i narodziny Aleksa, kiedy cała wieś zazdrościła mi szczęścia. Syn ukończył kursy kierowcy przed wojną i obiecał zawieźć mnie nowym samochodem z kołchozu, ale wojna zerwała te plany.
W sierpniu czterdziestego drugiego otrzymałam wieść o śmierci męża, a w październiku tego samego roku o śmierci syna. Życie przygasło, a ja stałam się jedną z wielu kobiet, które nocą biegną do drzwi, otwierają je szeroko i wpatrują się w ciemność jedynie szumy i cierpiące kocie miauczenie witały je.
Rankiem znów wyruszyłam do miasta. Opiekunka przytułku od razu mnie rozpoznała i nie zdziwiła się, gdy oświadczyłam, iż chcę zabrać chłopca z powrotem, bo tak rozkazał mi mój zmarły syn.
Dobrze rzekła, pomożemy z dokumentami.
Zawinęłam Aleksa w koc i opuściłam przytułek z innym sercem już nie pełnym rozpaczy i pustki, ale z miejscem na euforia i miłość. jeżeli los ma człowiekowi przeznaczyć szczęście, to przyjdzie ono nieuchronnie, tak stało się ze mną. W pustym domu przywitają mnie jedynie zdjęcia męża i syna na ścianie.
Tym razem ich twarze wydawały się inne nie smutne, a rozświetlone, łagodnie patrzące i zachęcające. Trzymałam Aleksa przy sobie i czułam się silna, bo wiem, iż jeszcze długo będzie mi potrzebny.
Czy pomożecie mi? zwróciłam się do fotografii.
Minęło dwadzieścia lat. Aleksy wyrośnie w przystojnego młodzieńca, o którym marzyły niejedna dziewczyna, ale wybrał sobie ukochaną, którą nazwano Lucją najdroższą po mnie. Przedstawił ją matce, a ja w końcu dostrzegłam, iż mój syn stał się prawdziwym mężczyzną. Błogosławiłam ich, a wesele rozbrzmiało radością. Para zaczęła budować własny dom, a niedługo przybyły dzieci, a najmłodszego nazwano Aleksykiem. Wnet stałam się bogata w potomstwo.
Pewnej nocy obudził mnie hałas za oknem. Podobnie jak zawsze, pobiegłam do drzwi, otworzyłam je i wystąpiłam na dziedziniec. Zbliżała się burza, a w oddali błyskało światło.
Dziękuję ci, synu szepnęłam w ciemność. Teraz mam trzech Aleksych i kocham was wszystkich.
Pod drzwiami szumiało stare drzewo, które posadził mój mąż, gdy narodził się Aleks, a w tle rozbłysła błyskawica, jakby uśmiech pierwszego Aleksa rozświetlał niebo.
