Poruszająca polska opowieść – piękno i głębia refleksji, które odbierają mowę

Piękna refleksja brak słów
W starej kamienicy w sercu Krakowa mieszkała Ludmiła, kobieta, której małżeństwo z Januszem rozsypało się na drobne kawałki. Pewnego chłodnego wieczoru jej serce nagle odmówiło posłuszeństwa. Zobaczyła siebie leżącą na podłodze, kiedy przed oczami stanął jej anioł cichy, majestatyczny, przeszywający spojrzeniem.
Twój czas jeszcze nie nadszedł powiedział cicho Ważąc twoje czyny, nie mogę pozwolić ci teraz wejść do nieba. Masz jeszcze drogi do przejścia.
Proponuję: wróć na kilka dni i dopełnij swoje dobro.
Ludmiła zgodziła się. Otworzyła oczy we własnym mieszkaniu z widokiem na Wawel, który niegdyś razem z mężem podziwiali. Janusz spał na kanapie, tak jak od miesięcy. Nie rozmawiali ze sobą, ledwie się mijali.
Myśli kłębiły się w jej głowie:
Czas przestać się gniewać… On ciągle śpi na tej kanapie, ja już dawno przestałam mu gotować. Akurat prasuje sobie koszulę, jak gdyby nic się nie stało. Zrobię mu niespodziankę.
Kiedy zniknął za drzwiami klatki schodowej, Ludmiła zaczęła sprzątać cały pokój, wyprała i wyprasowała wszystkie jego ubrania, przygotowała bigos pachnący kiełbasą z Nowej Huty, ustawiła świeże tulipany i świece na stole. Na poduszce położyła kartkę:
Myślę, iż wygodniej będzie ci zasnąć w naszym łóżku. W łóżku, w którym kiedyś tuliliśmy się w nocy, odpędzając wspólnie lęki i dzieląc się czułością. Ta miłość przez cały czas tam czeka dla nas obojga. jeżeli wybaczysz mi wszystko, co zepsułam spotkajmy się dziś tam, gdzie zaczynało się nasze życie.
Twoja żona
Gdy kończyła ostatnie zdanie jeżeli wybaczysz mi wszystko, co zepsułam poczuła bunt:
Czy ja oszalałam? Przepraszać jego? To on wracał zły, kiedy wyrzucili go z fabryki na Kurdwanowie i nie mógł znaleźć pracy. Ja musiałam gospodarować ostatnie oszczędności, znosić jego gniew. Zaczął pić, izolował się, fukał na dzieci, które chciały się po prostu bawić. Krzyczał, kiedy prosiłam, byśmy coś zmienili… To on zrujnował wszystko. A teraz to ja mam prosić o wybaczenie?
Z wściekłością podarła kartkę i wtedy usłyszała głos anioła, jakby nagle zapadła cisza w całej kamienicy:
Jeszcze kilka dobrych uczynków
Zastanowiła się:
Czy warto?
Napisała list jeszcze raz. Tym razem serce prowadziło dłoń:
Byłam ślepa na twój lęk po utracie pracy. Wiem, jak wiele znaczyła dla ciebie stabilność, te marzenia o wspólnej emeryturze nad jeziorem w Mazurach. Zmuszałam cię do tej przeklętej taksówki, choć nienawidziłeś jeździć po nocy.
Pamiętam noc, kiedy spaliłam twoje obrazy i darłam listy miłosne, bo uważałam, iż wydatki na farby były fanaberią. Powinnam była Ci pomóc je sprzedać były piękne, szczerze piękne. Też się bałam. Bezpieczeństwo widziałam tylko w twojej wypłacie. Nie widziałam, jak cierpisz.
Proszę, wybacz mi, mój ukochany. Od dzisiaj wszystko będzie inaczej.
Kocham cię.
Twoja Ludmiła
Janusz wrócił późnym popołudniem. Czuł w powietrzu zapach bigosu, widział świece, słyszał cicho grającą pieśń Grechuty. Kartka leżała na poduszce.
Ludmiła wyniosła z kuchni półmisek, zobaczyła męża zapłakanego, na policzkach miał ślady łez tych, których przecież nie płakał od dzieciństwa. Bez słowa podała mu jedzenie i po prostu przytuliła się. Milczeli, płakali i śmiali się równocześnie, a potem Janusz wziął ją w ramiona i zaniósł do sypialni. Miłość była intensywna, tak jak na początku ich wspólnego życia.
Wieczorem zasiedli do stołu, wspominali zabawne historie o swoich dzieciach o Wiktorze, który kiedyś narysował kredą zamek na podłodze, i o Zosieńce, śpiewającej w wannie kolędy w lipcu.
Po kolacji, gdy Ludmiła myła talerze, zobaczyła przez okno anioła siedzącego na ławce pod starym kasztanem. Wybiegła na dwór, z gorącymi łzami na twarzy:
Aniele, proszę, pozwól mi tu zostać jeszcze trochę. Chcę odbudować jego radość, zachęcić go do malowania, wynagrodzić mu to, co mu odebrałam. Obiecuję, iż będzie szczęśliwy Potem możesz zabrać mnie, dokąd zechcesz.
Anioł uśmiechnął się łagodnie:
Nie musisz nigdzie odchodzić. Już jesteś w niebie. Zapracowałaś na nie swoimi uczynkami. Pamiętaj tylko o piekle, przez które przeszłaś i wiedz, iż niebo często jest tuż obok nas.
Z domu usłyszała głos Janusza:
Ludmiś, zimno, wracaj do środka. Jutro nowy dzień.
Uśmiechnęła się, patrząc na światła Krakowa:
Tak dzięki Bogu, jutro będzie nowy dzień.
Ku zadumie:
Ty, który narzekasz, iż ciągle czegoś ci brakuje pomyśl, ile już dostałeś.
Ty, który cierpisz czy pamiętasz, ile razy sprawiłeś ból innym?
Ty, który wytykasz innym niewiedzę czy pomyślałeś o własnej?
Ty, który potępiasz cudze błędy czy widzisz swoje?
Ty, który nazywasz się przyjacielem czy naprawdę jesteś szczery wobec siebie?
Ty, który ubolewasz nad pustką czy zauważasz, ile masz?
Ty, który krytykujesz świat czy uczyniłeś choć drobny gest, by go uczynić lepszym?
Ty, który śnisz o niebie ile razy próbowałeś zmniejszyć czyjeś piekło?
Ty, który ogłaszasz swoją pokorę czy naprawdę nią jesteś?
Ty, który potępiasz zło czy szerzysz dobro?
Ty, który skarżysz się na obojętność czy okazujesz komuś serce?
Ty, który boisz się biedy czy doceniasz to, co masz i nie marnujesz?
Ty, którego ranią ciernie czy posiałeś kiedyś różę?
Ty, który boisz się ciemności czy starasz się zapalać światło?
Ty, który myślisz tylko o sobie czy dostrzegasz potrzeby innych?
Ty, który czujesz się mały czy choć raz spróbowałeś wzbić się wyżej?
Ty, który boisz się samotności czy dajesz komuś swoją obecność?
Ty, który lękasz się chorób czy pielęgnujesz zdrowie swoje i bliskich?
Ty, który pragniesz zgody czy próbujesz gasić spory?