Wybrałem się na wycieczkę do Krakowa z grupą seniorów z klubu emeryta. Szczerze mówiąc, nie oczekiwałem niczego nadzwyczajnego ot, kilka dni zwiedzania, parę zdjęć pod Sukiennicami, może jakiś magnes na lodówkę dla wnuków. Chciałem na chwilę oderwać się od codzienności, samotności, która coraz bardziej dawała mi się we znaki.
Myślałem, iż Wawel, Rynek Główny, czy Kazimierz będą dla mnie tylko kolejnymi przystankami na mapie wycieczki. Ale pod murami Starego Miasta spotkałem kobietę, która sprawiła, iż znowu poczułem się młody.
Stałem wtedy przy bramie Floriańskiej, zachwycając się majestatem starej zabudowy. Przewodniczka opowiadała coś o hejnałach i legendach, ja jednak oddałem się swoim myślom. Nagle usłyszałem obok siebie żart: Ciekawe, czy mariacki hejnalista narzekał na przeciągi tak jak my na ten wiatr.
Odwróciłem się i zobaczyłem ją wysoką, włosy przyprószone siwizną, z błyskiem w oku. Miała na sobie prostą bluzkę i szalik w biało-czerwone paski. Patrzyła na mnie, jakby nic poza nami się nie liczyło.
Zaczęliśmy rozmawiać. Okazało się, iż nazywa się Danuta, jest wdową, od kilku lat na emeryturze. Przyjechała sama, bo jak powiedziała przestała już czekać na idealny moment, żeby zobaczyć Kraków.
Ta rozmowa była lekka, pełna śmiechu i żartów, jakbyśmy znali się od lat. Piliśmy kawę w kawiarnianym ogródku na Grodzkiej, wymienialiśmy wrażenia a ja zdałem sobie sprawę, iż dawno nikt nie słuchał mnie z takim zainteresowaniem.
Następne dni wycieczki wyglądały już zupełnie inaczej. Siedzieliśmy obok siebie w autokarze, razem szliśmy na obiady w barze mlecznym na Kazimierzu, gubiliśmy się w tłumie turystów i odnajdywaliśmy po chwili spojrzeniem. Było w tym coś niewinnego, a jednak czułem dreszczyk emocji.
Wieczorami, gdy reszta grupy grała w warcaby lub oglądała Teleexpress, my staliśmy na hotelowym balkonie i obserwowaliśmy światła Krakowa, rozmawiając o wszystkim dzieciach, dawnych czasach, o tym, jak to jest poczuć znowu szybsze bicie serca.
Poczułem się jak chłopak, który pierwszy raz się zakochał. Zacząłem dbać o siebie, zakładać koszule, choćby częściej się śmiałem. Koledzy z grupy patrzyli na mnie z uśmiechem jedni z sympatią, inni z lekką zazdrością. Ja natomiast miałem wrażenie, iż odzyskuję samego siebie, tę część, którą dawno temu zakopałem pod ciężarem rutyny i samotności.
Jednak zbliżając się do końca wyjazdu, coraz bardziej zastanawiałem się: co dalej? Ona mieszkała kilkaset kilometrów ode mnie, w Poznaniu. Oboje mamy już swoje życie. Łączył nas ten jeden niezwykły tydzień. Czy to wystarczy, by myśleć o czymś więcej?
Ostatniego dnia poszliśmy na spacer po Plantach, już bez towarzystwa grupy. Siedzieliśmy na ławce, jedliśmy lody, przysłuchiwaliśmy się śpiewowi ptaków i milczeliśmy. W końcu powiedziałem: Wiesz dawno nie czułem się tak lekko, tak młodo. Ale boję się, iż kiedy wrócimy do swoich domów, wszystko po prostu się rozwieje. Ty masz swoją rodzinę, ja swoją. Może to wszystko to tylko wyjazdowa przygoda?.
Odpowiedziała tylko uśmiechem. W głębi serca walczyły we mnie dwie siły: chęć, by uwierzyć, iż to prawdziwy początek, i strach, iż to tylko krótkotrwałe zauroczenie, które minie wraz z ostatnim pociągiem.
Na dworcu rozstaliśmy się w ciszy. Mocny uścisk, spojrzenie pełne czułości, obietnicy i pożegnania zarazem. Wymieniliśmy się numerami telefonów, ale żadne z nas nie powiedziało wprost: Zobaczmy się jeszcze.
Dziś, gdy wspominam tamten krótki, ale wyjątkowy wyjazd, nie wiem, jak to ocenić. Było to jak najsłodszy sen piękny, intensywny i bardzo kruchy. Może Danuta miała rację, iż to tylko iluzja. A może tchórzliwie byłoby nie spróbować zawalczyć o szczęście, jakie znowu pojawiło się na mojej drodze.
I zadaję sobie pytanie: czy warto ryzykować poukładane już życie dla uczucia, które spadło jak grom z jasnego nieba? Czy to była tylko przygoda pod krakowskim niebem, czy początek zupełnie nowej opowieści, o której los dopiero chce mi opowiedzieć? Bo samo wspomnienie jej sprawia, iż serce przyspiesza, a rozum podpowiada, iż to szaleństwo.
Może dlatego spisuję tę historię żeby zapytać innych: czy po pięćdziesiątce, sześćdziesiątce, czy jeszcze później, mamy prawo otworzyć się na coś nowego? Czy lepiej zachować wspomnienie jako piękną pamiątkę, czy odważyć się i przekonać, dokąd może zaprowadzić ta iskra, która znowu rozbłysła w sercu?
