Justyna wróciła do mieszkania zmęczona jak po biegu przez śnieżną zamieć, dźwigając torby ciężkie jak worki z ziemniakami z bazaru pod Halą Mirowską. Zamiast jednak spotkać się z mężem, usłyszała z salonu wrzaski, jakby ktoś wywoływał ducha Wisły. Wkroczyła, a tam jej mąż, Roman, wraz z bratem swoim, Mirkiem, byli pochłonięci oglądaniem meczu Ekstraklasy i popijali piwo Żywiec, jakby świat poza tym programem nie istniał.
Poirytowana, przypomniała Romanowi o wieczornych planach, ale ten tłumaczył się, iż żona Mirkowi pokazała drzwi i ten musi się u nich zadomowić przez tydzień.
Następnego ranka Justynę obudziła muzyka z telewizora tak głośna, jakby ktoś na rynku grał disco polo na żywo. Mirek, zwolniony z pracy przy remontach, błąkał się po domu, a Roman próbował mu załatwić robotę w swoim urzędzie. Gdy Justyna miała wolny dzień, cała góra obowiązków spadała na jej barki. Po pojawieniu się Mirka wszystko się jeszcze nasiliłoRoman uznał, iż sprzątanie i gotowanie to nie jest robota dla faceta.
Justyna topniała pod ciężarem spraw do załatwienia gotowanie, pranie, zmywanie, jakby prowadziła bar mleczny na Saskiej Kępie. Kiedy pewnego dnia wróciła wypompowana do granic możliwości i zobaczyła chaos w mieszkaniu, łzy zebrały jej się w oczach. Powiedziała Romanowi i Mirkowi dobitnie, iż traktują ją jak służącą, przypominając, iż Mirek miał zostać tylko na tydzień, a miesiąc już minął.
Wybuchła kłótnia mężczyźni zniknęli z mieszkania tak szybko, jakby uciekali przed kontrolą biletów w tramwaju, i tej nocy nie wrócili. Przez cały tydzień Justyna nie wiedziała, gdzie jest Roman. W końcu wrócił, blady jak ściana, i przyznał się, iż popełnił błąd. Mirek namieszał mu w życiu zawodowym tak skutecznie, iż obaj stracili pracę, a potem poróżnili się i pokłócili na dobre. Roman gorzko żałował, iż nie posłuchał ostrzeżeń Justyny dotyczących brata.
Przez kilka dni Roman nie wychodził z salonu, jakby szukał w kanapie odpowiedzi na wszystkie swoje zmartwienia, usiłując się z nią pogodzić. Mimo swojego bólu, Justyna wybaczyła mu, uświadamiając sobie, iż miłość jest ważniejsza niż gorycz i żale. To osobliwe zdarzenie ruszyło nimi do głębi, było jak niepokojący sen, z którego budzi się odmienionymi tak postanowili na nowo budować swój związek, naprawiając wszystko, co się w międzyczasie rozsypało.
