Między nami po ulicy
pośród lidląt i biedronnych
snują się poezjonnicy -
ludek skromny.
Pochowane uszy w kołnierz,
wzrok ich wbity w telefony.
Potrącani przez przechodniów
jak ofiary.
Ref.:
A kiedy, a kiedy nagle
cholera jasna ich dopadnie,
na sztorc stawiają metafory
i naprzód! Niczym buldożery,
glebogryzarki, rozrzutniki...
Na pohybel poetyki,
przeciw kanonom płoną,
jak żagwie płoną!
Między nami po ulicy
snują się poezjonnicy,
jak baterie padające,
albo łącze.
Tracą swadę, tracą zasięg,
nos na kwintę, któryś rymnie,
nim do domku na kolację,
rytm se zwichnie.
Ref.:
A kiedy, a kiedy nagle
cholera jasna ich dopadnie,
na sztorc stawiają metafory
i naprzód! Niczym buldożery,
glebogryzarki, rozrzutniki...
Na pohybel poetyki,
przeciw kanonom płoną,
jak żagwie płoną!
