Na wystawnym weselu, podczas prośby o jedzenie, dziesięcioletni chłopiec nagle zamiera, gdy rozpoznaje w pannie młodej swoją dawno utraconą matkę. Decyzja pana młodego wywołuje łzy wśród wszystkich obecnych
Chłopiec nazywa się Szymon. Ma dziesięć lat.
Pewnego razu bezdomny starszy mężczyzna, Stanisław, odnalazł go jako niemowlę pod mostem przy kanału w Krakowie po ulewnym deszczu. Dziecko leżało w plastikowej misce. Na ręce miało stary czerwony sznurkowy bransoletkę, a obok leżała przemoczona kartka: Proszę, zaopiekuj się nim. Ma na imię Szymon.
Stanisław sam mieszka na ulicy, ale zabrał chłopca pod opiekę. Karmił go tym, co udało się znaleźć, ogrzewał jak potrafił. Często powtarzał: jeżeli odnajdziesz mamę, wybacz jej. Dzieci nie zostawia się bez powodu.
Po wielu latach Stanisław ciężko zachorował. Szymon zaczął żebrać na ulicy i pewnego dnia trafił na wystawne wesele w dworku pod Warszawą. Jeden z gości podarował mu talerz jedzenia.
Gdy tylko pojawiła się panna młoda, Szymon znieruchomiał. Na jej nadgarstku zauważył taką samą czerwoną bransoletkę.
Podszedł cicho i zapytał, czy jest jego matką.
Kobieta, Zofia, pobladła. Mając siedemnaście lat, potajemnie urodziła dziecko, przestraszona presją rodziny zostawiła je przy kanale, licząc, iż ktoś się nim zaopiekuje. Szukała chłopca przez lata niestety bez skutku.
Pan młody, Marek, zatrzymał ceremonię. Oświadczył, iż bierze ślub nie tylko z nią, ale również z jej przeszłością. A jeżeli chłopiec to naprawdę jej syn, to on przyjmuje go do rodziny.
Potem dodał coś jeszcze: Stanisław to jego biologiczny ojciec, z którym przed laty stracił kontakt. Ten sam człowiek, który uratował Szymona.
Tego dnia wesele się jednak odbywa. Wszyscy najpierw jadą do szpitala, do Stanisława.
Staruszek widząc ich razem, wyszepcze: Serce zawsze prowadzi ludzi tam, gdzie jest ich dom.
Po raz pierwszy w życiu Szymon czuje, iż naprawdę ma rodzinę. A choćby dwie.
