Chłopiec miał na imię Wiktor. Miał dziesięć lat.
Kiedyś bezdomny staruszek o imieniu Stanisław znalazł go jako niemowlę pod mostem przy kanale w Krakowie. Dziecko leżało w plastikowej misce po ulewnym deszczu. Na rączce miało stary, czerwony sznurkowy bransoletkę. Obok była przemokła karteczka: Proszę, zaopiekuj się nim. Nazywa się Wiktor.
Stanisław sam żył na ulicy, ale zabrał chłopca do siebie. Karmił tym, co udało się znaleźć, ogrzewał jak umiał. Zawsze powtarzał: jeżeli znajdziesz kiedyś swoją mamę wybacz jej. Nikt nie zostawia dziecka bez powodu.
Po latach Stanisław ciężko zachorował. Wiktor zbierał grosze, żebrał, aż pewnego dnia pojawił się na wystawnej weselnej uroczystości w starym pałacu pod Warszawą. Ktoś dał mu talerz jedzenia.
Kiedy weszła panna młoda, Wiktor zamarł. Na jej nadgarstku błyszczała ta sama czerwona bransoletka.
Podszedł i cicho zapytał, czy jest jego matką.
Kobieta pobladła. Miała siedemnaście lat, kiedy potajemnie urodziła dziecko, przeraziła się reakcji rodziny i zostawiła synka przy kanale, mając nadzieję, iż ktoś go znajdzie i ocali. Potem szukała go bez skutku.
Pan młody przerwał uroczystość. Powiedział, iż przyjmuje do swojego życia nie tylko ją, ale też jej przeszłość. A jeżeli chłopiec jest jej synem, to dla niego będzie jak własne dziecko.
Po chwili dodał coś jeszcze: Stanisław to jego biologiczny ojciec, z którym nie miał kontaktu od wielu lat. Ten sam człowiek, który uratował chłopca.
Tego dnia wesele się odbyło, ale najpierw wszyscy pojechali do szpitala do Stanisława.
Staruszek zobaczył ich razem i wyszeptał: Serce zawsze sprowadza tych, których kochało.
Po raz pierwszy w życiu Wiktor poczuł, iż ma rodzinę. I to nie jedną.
