Podczas spaceru Bogna zauważa przy jeziorze w Mazurach dzikiego gąszczka, który zdaje się wołać o pomoc ludzi. Wszystko wokół cofa się przed nim, bo mieszkańcy obawiają się, iż je pogryzie. Bogna nie może patrzeć obojętnie, więc podchodzi bliżej i próbuje go nakarmić, ale gąszcz nie przyjmuje pokarmu wydaje się, iż wzywa ją, by go podążyła. Z odrobiną odwagi rusza za ptakiem, który prowadzi ją w określonym kierunku.
Po drodze odkrywa, iż pod kamieniami przy brzegu utknął mały gąsiorek. Wokół wędruje cała rodzina gęsi, wołając go po imieniu. Bogna delikatnie wyciąga pisklę z pułapki i oddaje je rodzicom. Mały gąsior wraca bezpiecznie do stada, po czym cała grupa odpływa w spokojnym pływaniu.
Nie minęło jednak wiele, gdy gęsi wracają, by podziękować Bognie. Od tego dnia osiedlają się w jej podwórzu. Dziewczynka nie ma nic przeciwko takiemu towarzystwu karmi je codziennie i dba, by nic im nie wydarzyło się złego. Z czasem coraz lepiej rozumie, jak ważna jest uwaga wobec tych, których świat zwykle nie słyszy. Każdy kolejny dzień zbliża ją do nowych, pierzastych przyjaciół.
Rodzina gęsi staje się częścią jej życia rano wita ją radosnym gęgowaniem, wieczorem prowadzi do drzwi, a kiedy wyruszają po pożywienie, zostawiają pod opieką Bogny własne pisklęta. Ludzie już nie boją się gąszka wręcz przychodzą podziwiać niezwykłą przyjaźń między człowiekiem a dzikimi ptakami.
Takie spotkanie nad brzegiem jeziora zmieniło nie tylko los małego gąsiorka, ale i życie Bogny napełniając je troską, pewnością i prawdziwą, spokojną radością. Za każdym razem, gdy przechodzi obok jeziora, czuje, jak wiatr szepcze jej wesołe dziękuję.
