Podczas rozwodu, bogaty mąż postanowił zostawić swojej żonie opuszczone gospodarstwo, gdzieś na końcu świata. Ale rok później wydarzyło się coś, co go kompletnie zaskoczyło.
Leszek, wiesz, iż nie jesteś mi tu potrzebny, prawda? powiedziała stanowczo Agnieszka. Proponuję, żebyś wrócił do miasta.
A o jakim mieście mówisz? odpowiedział zmęczony. Zdradził ją człowiek, któremu ufała najbardziej, i nie miała już sił się kłócić. Wszystko zaczęli od początku, sprzedali mieszkanie i zainwestowali w swoją firmę. Leszek dorzucił do interesu tylko mały pokój w starym bloku, a to Agnieszka dzięki swojemu sprytowi i oddaniu zapewniła im sukces. Przez lata żyli raczej skromnie, ciągle się przeprowadzali z wynajmu do wynajmu, aż w końcu udało im się wyjść na prostą.
Z upływem czasu Leszek zaczął rządzić się jak pan na włościach. Cały majątek przepisał na siebie, tak żeby przy rozwodzie Agnieszka nie dostała praktycznie nic. A gdy miał już wszystko pod kontrolą, złożył pozew o rozwód.
Uważasz, iż to w porządku, Leszek? zapytała rozgoryczona.
Wzruszył ramionami obojętnie. Nie zaczynaj znowu. Od dawna już nie wkładasz tu żadnej pracy. Ja robię wszystko, ty nic.
Przecież to ty sam kazałeś mi trochę odpocząć i zająć się sobą, rzuciła spokojnie.
Leszek wziął ostry oddech, wyraźnie poirytowany. Mam dość tych rozmów. A tak w ogóle, pamiętasz stare gospodarstwo, które odziedziczyłem po swoim szefie, panu Włodarczyku? Umarł i zostawił mi tę bezwartościową ziemię. Idealna dla ciebie. Jak nie chcesz, nie dostaniesz nic.
Agnieszka uśmiechnęła się gorzko wiedziała, o co mu chodziło. Po dwunastu latach razem zobaczyła, iż żyła z kimś zupełnie obcym.
W porządku, ale mam jeden warunek: gospodarstwo przepisz na mnie oficjalnie.
Nie ma sprawy. Przynajmniej na podatkach zaoszczędzę, odpowiedział pogardliwie Leszek.
Agnieszka nie odezwała się już ani słowem. Spakowała się i przeniosła na chwilę do hotelu. Była zdecydowana zacząć od zera, nieważne, czy czekał ją stary dom na wsi, czy sama ziemia. Wiedziała, iż przekona się, co dostała dopiero na miejscu. jeżeli nie będzie miała z czego żyć wróci do miasta lub wymyśli zupełnie inną drogę.
W samochodzie spakowała tylko najpotrzebniejsze rzeczy, resztę zostawiła Leszkowi i jego nowej dziewczynie. jeżeli myślał, iż jeszcze skorzysta z jej doświadczenia, to mocno się mylił. Nowa partnerka Leszka, którą Agnieszka widziała zaledwie parę razy, wydawała się raczej zarozumiała niż bystra.
Leszek wręczył jej papiery z kpiącym uśmieszkiem. Powodzenia.
Wzajemnie, odpowiedziała spokojnie.
Nie zapomnij mi wysłać zdjęcia krów, zażartował.
Bez słowa zamknęła drzwi od samochodu i odjechała. Aż za miastem popłynęły jej łzy. Nie wiadomo, ile płakała, aż obudziło ją lekkie stukanie w szybę.
Wszystko w porządku, kochana? zapytała starsza pani łagodnym głosem. Z mężem zauważyliśmy, iż długo tu już stoisz.
Agnieszka zerknęła na kobietę, potem w lusterko za nią stał przystanek autobusowy. Uśmiechnęła się blado.
W porządku, po prostu wszystko mnie trochę przerosło.
Starsza pani pokiwała głową ze zrozumieniem. Wracamy właśnie ze szpitala. Sąsiadka tam leży, nikogo nie ma, kto by ją odwiedził. Jedziesz może w stronę Sieradza?
Agnieszka uniosła brwi, zaskoczona. Sieradz? Tam jest moje gospodarstwo?
Tak, choć teraz ciężko to nazwać gospodarstwem. Właściciel zmarł i nikt się tym za bardzo nie zajął. Tylko paru ludzi jeszcze dogląda zwierząt z litości.
Agnieszka znów się uśmiechnęła. No proszę, a ja właśnie tam jadę. Wsiadajcie, podwiozę was.
Starsza pani usiadła z przodu, jej mąż z tyłu.
Ja jestem Agnieszka, przedstawiła się w trakcie jazdy.
Ja Jadwiga Nowicka, a to mój mąż Kazimierz, odpowiedziała pani Jadwiga ciepło.
Po drodze Agnieszka dowiedziała się masy rzeczy o gospodarstwie kto podkradał, kto jeszcze doglądał krów i w jakim fatalnym stanie jest cały majątek. Gdy tam dojechali, zobaczyła puste pola, walący się obór, było tam może dwadzieścia krów. Ale postanowiła zostać i zaczęła walczyć o nowy początek.
Po roku Agnieszka z dumą patrzyła, jak na zielonych pastwiskach pasie się osiemdziesiąt krów. Zamieniła zapuszczone gospodarstwo w świetnie prosperującą firmę. Nie było łatwo musiała sprzedać rodzinne złoto, żeby kupić zboże na paszę i wydać ostatnie oszczędności. Ale sprzedaż rosła, a jej sery i mleko zaczęły cieszyć się powodzeniem choćby w okolicznych powiatach.
Któregoś dnia młoda dziewczyna, Zosia, przyniosła jej gazetę z ogłoszeniem o samochodach-chłodniach za niezłą cenę. Agnieszka od razu rozpoznała numer telefonu to była firma Leszka. Z przebiegłym uśmieszkiem poprosiła Zosię, żeby zadzwoniła i zaproponowała 5% więcej, pod warunkiem, iż auta nie zostaną pokazane innym.
Kiedy Agnieszka jechała obejrzeć samochody, spotkała Leszka. Oniemiał z wrażenia.
Kupujesz je? zapytał niedowierzając.
Tak, dla tego gospodarstwa, które mi dałeś. Zrobiłam z tego świetny biznes i właśnie się rozwijamy, odpowiedziała spokojnie.
Leszek nie potrafił wydusić słowa. Jego życie się sypało, a Agnieszka zostawiła przeszłość za sobą.
W końcu Agnieszka znalazła prawdziwą miłość w Janku, mechaniku, który pomógł jej rozwinąć gospodarstwo. Razem świętowali chrzest swojej córeczki, podczas gdy Leszek mógł już tylko z daleka patrzeć, jak wszystko mu się rozsypuje.
