**Dziennik Marii Kowalskiej**
Podczas rozwodu bogaty mąż postanowił zostawić swojej żonie opuszczoną farmę na środku niczego. Jednak rok później wydarzyło się coś, co całkowicie go zaskoczyło.
Wojciechu, wiesz, iż nie potrzebuję cię tutaj, prawda? powiedziała Maria stanowczo. Sugeruję, żebyś wrócił do miasta.
O jakim mieście mówisz? odparł zmęczony. Zdradziła ją osoba, której ufała najbardziej, i nie miała już siły na kłótnie. Zaczynali od zera, sprzedali mieszkanie i zainwestowali wszystko w swój biznes. Wojciech wniósł tylko mały pokój w kawalerce, podczas gdy Maria zapewniła sukces swoją inteligencją i oddaniem. Żyli skromnie, przenosząc się z wynajmowanego lokum do lokum, ale w końcu osiągnęli stabilizację.
Z czasem Wojciech zaczął zachowywać się jak prawdziwy pan. Przebiegły, przepisał wszystkie majątki na swoje nazwisko, upewniając się, iż Maria nie dostanie nic po rozwodzie. Kiedy wszystko było pod jego kontrolą, złożył pozew.
Uważasz to za sprawiedliwe, Wojciechu? zapytała rozczarowana Maria.
Wzruszył ramionami z obojętnością.
Nie zaczynaj znowu. Od dawna nic nie wniosłaś. Ja robię wszystko, a ty nic.
Sam kazałeś mi wziąć urlop i zająć się sobą odparła spokojnie.
Wojciech westchnął zirytowany.
Mam dość tych bezsensownych rozmów. A propos, pamiętasz starą farmę, którą dostałem od mojego byłego szefa, pana Nowaka? Zmarł i zostawił mi ten kawałek ziemi bez wartości. Idealny dla ciebie. jeżeli nie chcesz, nie dostaniesz nic.
Maria uśmiechnęła się gorzko. Wiedziała, co knuje. Po dwunastu latach razem zrozumiała, iż żyła z obcym człowiekiem.
Dobrze, ale pod jednym warunkiem: farma musi być oficjalnie na moje nazwisko.
Żaden problem. Zaoszczędzę na podatkach odparł Wojciech z ironicznym uśmiechem.
Maria nie powiedziała już nic. Spakowała rzeczy i wyniosła się do hotelu. Była zdecydowana zacząć od nowa, niezależnie od tego, co ją czeka opuszczona farma czy jałowa ziemia. Przekona się, gdy tam dotrze. jeżeli to nie będzie warte zachodu, wróci do miasta lub znajdzie inną szansę.
Załadowała do samochodu tylko to, co niezbędne, resztę zostawiając Wojciechowi i jego nowej kobiecie. jeżeli myślał, iż przez cały czas może liczyć na jej doświadczenie i inteligencję, mylił się boleśnie. Jego nowa partnerka, którą Maria widziała tylko kilka razy, wydawała się bardziej arogancka niż bystra.
Wojciech wręczył jej dokumenty z drwiącym uśmiechem.
Powodzenia.
Tobie też odparła Maria spokojnie.
Nie zapomnij wysłać zdjęcia z krowami zaśmiał się.
Nie odpowiadając, zamknęła drzwi samochodu i odjechała. Gdy opuszczała miasto, po jej policzkach popłynęły łzy. Nie wiedziała, jak długo płakała, aż do lekkiego pukania w szybę.
Wszystko w porządku, kochanie? Widzieliśmy, iż siedzisz tu już dłuższą chwilę zapytała łagodnie starsza kobieta.
Maria spojrzała na nią, potem w lusterko wsteczne, gdzie zauważyła przystanek autobusowy. Uśmiechnęła się lekko.
Wszystko dobrze, po prostu trochę się wzruszyłam.
Kobieta skinęła ze zrozumieniem.
Wracamy ze szpitala. Nasza sąsiadka jest tam sama, nikt jej nie odwiedza. Jedziesz może w kierunku Poznania?
Maria uniosła zdziwiona brwi.
Poznań? Tam, gdzie jest ta farma?
Tak, choć trudno teraz nazwać to farmą. Właściciel zmarł, i nikt się nią nie zajmuje. Tylko kilku ludzi z miłością dogląda zwierząt.
Maria uśmiechnęła się.
Co za zbieg okoliczności, właśnie tam jadę. Wsiadajcie, podwiozę was.
Starsza kobieta usiadła z przodu, a jej mąż z tyłu.
Jestem Maria przedstawiła się, prowadząc.
A ja Wanda Nowak, a to mój mąż, Jan odparła kobieta ciepło.
W drodze Maria dowiedziała się wiele o farmie kto kradł, kto jeszcze opiekował się zwierzętami i jak źle wyglądało to miejsce. Gdy dotarli, zobaczyła puste pola i niemal zawalony obór, z ledwie dwudziestoma krowami. Mimo to postanowiła zostać i walczyć o nowy początek.
Rok później Maria z dumą patrzyła, jak osiemdziesiąt krów pasie się spokojnie na jej zielonych polach. Przekształciła opuszczoną farmę w prosperujący biznes. Nie było łatwo musiała sprzedać biżuterię, by kupić paszę, i wydać ostatnie oszczędności. Ale teraz sprzedaż rosła, a jej produkty były poszukiwane choćby w sąsiednich regionach.
Pewnego dnia młoda dziewczyna o imieniu Kasia przyniosła jej gazetę z ogłoszeniem o lodówkach samochodowych w dobrej cenie. Maria rozpoznała numer telefonu należał do firmy Wojciecha. Z chytrym uśmiechem poprosiła Kasię, by zadzwoniła i zaoferowała 5% więcej, pod warunkiem, iż nie pokażą pojazdów innym kupującym.
Gdy Maria pojechała je obejrzeć, spotkała Wojciecha, który stał zaskoczony.
To ty je kupujesz? spytał niedowierzająco.
Tak, dla farmy, którą mi dałeś. Stała się wspaniałym biznesem i rozwijamy się odparła spokojnie.
Wojciech nie znalazł słów. Gdy jego życie się rozpadało, Maria zostawiła przeszłość za sobą.
W końcu Maria znalazła prawdziwą miłość w Jacku, mechaniku, który pomógł jej ulepszyć farmę. Razem świętowali chrzest ich córki, podczas gdy Wojciech mógł tylko patrzeć z daleka, jak jego życie się rozpada.
