Mówią, iż żałoba przychodzi falami.
Dla mnie to było jak stąpnięcie w ciemność.
Ziemia nagle zniknęła mi pod stopami.
Moja babcia Katarzyna nie była tylko rodziną.
Była moją przystanią i najlepszą przyjaciółką.
Jej uściski zawsze były moim domem.
Stojąc przy trumnie, czułam, iż brak mi powietrza.
W kaplicy panowała cisza.
Przygaszone światło podkreślało spokój na jej twarzy.
Srebrne włosy miała uczesane tak, jak lubiła.
Na szyi zawisł jej ulubiony naszyjnik z bursztynu.
Dotknęłam wypolerowanego drewna trumny.
Przypomniałam sobie pierniczki, które piekłyśmy miesiąc wcześniej.
Śmiałyśmy się wtedy w jej kuchni do łez.
„Kinga, już kończę” — szepnęła pani Kowalska, nasza sąsiadka.
Położyła drżącą rękę na moim ramieniu.
„Teraz ona patrzy na ciebie z góry.”
„Twoja babcia była z ciebie bardzo dumna.”
„Wszędzie o tobie opowiadała.”
Uśmiechnęłam się przez łzy.
„Pamięta pani jej szarlotkę?”
„Cała ulica pachniała w niedziele cynamonem.”
„O, tę szarlotkę pamiętam dobrze” — odpowiedziała z cichym śmiechem.
„Zawsze mówiła, iż to ty dodajesz idealną ilość przypraw.”
„Chwaliła się tym bez przerwy.”
Łzy napłynęły mi do oczu.
„Próbowałam ją upiec sama.”
„Wyszło zupełnie inaczej.”
„Chciałam do niej zadzwonić i zapytać, co zrobiłam źle.”
„A potem przypomniałam sobie, iż już jej nie ma.”
Pani Kowalska przytuliła mnie mocno.
„Wiedziała, jak bardzo ją kochasz.”
„To się liczy, Kinga.”
Kaplica wypełniła się wspomnieniami o babci.
Ludzie płakali i śmiali się na zmianę.
Wtedy zauważyłam coś niepokojącego.
Moja mama, Weronika, nie uroniła ani jednej łzy.
Siedziała z telefonem w ręku, jakby czekała na wiadomość.
Zmarszczyłam brwi, patrząc na nią z daleka.
Czy to możliwe, iż nic nie czuje?
Czy żałoba wygląda u niej inaczej?
Postanowiłam ją obserwować, nie podchodząc.
Po chwili mama wstała i podeszła do trumny.
Szybko sięgnęła do kieszeni żakietu.
Wyjęła coś małego i owinięte w chusteczkę.
Delikatnie wsunęła to pod dłoń babci.
Serce zabiło mi szybciej.
Co mama mogła chować przed wszystkimi?
Poczekałam, aż ludzie odejdą od trumny.
Podeszłam bliżej i rozwinęłam chusteczkę.
W środku leżał stary, pożółkły list.
Na górze było napisane: „Dla Kingi, gdy będzie gotowa”.
Mama spojrzała na mnie zaskoczona.
„Miałam ci go dać dopiero po pogrzebie” — powiedziała cicho.
„Babcia napisała go rok temu, dla ciebie.”
Nie wiedziałam, co powiedzieć.
List czekał w mojej kieszeni do wieczora.
















