Podczas gdy prosi o jedzenie na wystawnym weselu, dziecko zamiera w bezruchu – Chłopiec miał na imię Ilyès. Miał dziesięć lat. Ilyès nie miał rodziców. Pamiętał tylko, iż gdy miał około dwóch lat, pan Bernard, starszy bezdomny mieszkający pod mostem nad Wisłą w Warszawie, znalazł go w plastikowej wanience, dryfującego przy brzegu po ulewnym deszczu. Chłopiec nie umiał jeszcze mówić. Ledwo chodził. Płakał aż stracił głos. Na jego drobnej rączce był tylko jeden przedmiot: — stara, postrzępiona, czerwona, pleciona bransoletka; — oraz mokry skrawek papieru, na którym ledwo dało się przeczytać: „Proszę, niech osoba o dobrym sercu zaopiekuje się tym dzieckiem. Nazywa się Ilyès.” Pan Bernard nie miał nic: ani domu, ani pieniędzy, ani rodziny. Tylko zmęczone nogi i serce, które wciąż umiało kochać. Mimo wszystko zabrał dziecko w ramiona i wychował je z tego, co udało mu się zdobyć: czerstwy chleb, darmowe zupy, zwrotne butelki. Często mówił Ilyèsowi: — jeżeli kiedyś odnajdziesz swoją mamę, wybacz jej. Nikt nie porzuca dziecka bez bólu w duszy. Ilyès dorastał pośród targów, wejść do metra i mroźnych nocy pod mostem. Nigdy nie wiedział, jak wygląda jego mama. Pan Bernard zdradził mu tylko, iż gdy go znalazł, na kartce była ślad szminki, a w bransoletce splątany długi, czarny włos. Uważał, iż mama była bardzo młoda… może zbyt młoda by wychować dziecko. Pewnego dnia pan Bernard ciężko zachorował na płuca i trafił do szpitala miejskiego. Bez pieniędzy, Ilyès musiał żebrać więcej niż zwykle. Po południu usłyszał przechodniów rozmawiających o wystawnym weselu w pałacu pod Warszawą – najbardziej luksusowym w tym roku. Głodny i spragniony postanowił spróbować szczęścia. Stał nieśmiało przy wejściu. Stoły uginały się od jedzenia: wątróbki, pieczeni, wykwintnych ciast i zimnych napojów. Pomocnik kucharza zauważył go, ulitował się i podał mu gorący talerz. — Stań tutaj i jedz szybko, maluchu. Niech nikt cię nie zauważy. Ilyès podziękował i jadł w milczeniu, obserwując salę. Muzyka klasyczna. Eleganckie garnitury. Lśniące suknie. Pomyślał: Mama mieszka w takim miejscu… czy jest tak biedna jak ja? Nagle rozległ się głos prowadzącego: — Proszę państwa… oto panna młoda! Muzyka się zmieniła. Wszyscy spojrzeli na schody ozdobione białymi kwiatami. I wtedy pojawiła się ona. Śnieżnobiała suknia. Pogodny uśmiech. Długie, falujące, czarne włosy. Zjawiskowa. Promienna. A Ilyès zgłupiał. Nie piękno ją zatrzymało, ale czerwona bransoletka na jej nadgarstku. Ta sama. Ta sama wełna. Ten sam kolor. Ten sam węzeł zniszczony przez czas. Ilyès przetarł oczy, nagle się zerwał, z trudem podszedł. — Proszę pani… powiedział drżącym głosem, ta bransoletka… to… czy jest pani moją mamą? W sali zapadła cisza. Muzyka grała dalej, ale nikt nie oddychał. Panna młoda zatrzymała się, spojrzała na nadgarstek, potem uniosła wzrok na chłopca. I rozpoznała w nim spojrzenie. To samo. Nogi się pod nim ugięły. Uklękła przed nim. „Jak masz na imię?”, zapytała drżącym głosem. — Ilyès… nazywam się Ilyès… odparł zaszlochany chłopiec. Mikrofon wypadł z ręki prowadzącego i spadł na ziemię. Zaczęły się szepty: — To jego syn? — Czy to możliwe? — Boże… Pan młody, elegancki i spokojny, podszedł. „Co się dzieje?”, zapytał cicho. Panna młoda rozpłakała się. — Miałam osiemnaście lat… byłam w ciąży… sama… bez wsparcia. Nie mogłam go zatrzymać. Odeszłam… ale nigdy nie zapomniałam. Przechowywałam tę bransoletkę przez te wszystkie lata, mając nadzieję, iż kiedyś go znajdę… Objęła mocno dziecko. — Wybacz mi, synku… wybacz mi… Ilyès przytulił ją z całych sił. — Pan Bernard powiedział, żebym cię nie nienawidził. Nie jestem zły, mamo… Chciałem cię tylko odnaleźć. Biała suknia gwałtownie zbrudziła się od łez i kurzu. Nikt nie zwracał uwagi. Pan młody pozostał w milczeniu. Nikt nie wiedział, co zrobić dalej. Odwołać wesele? Zabierać dziecko? Udawać, iż nic się nie stało? W końcu podszedł… I nie pomógł pannie młodej wstać. Kucnął przy Ilyèsie, tak by patrzeć mu w oczy. „Chciałbyś zostać i zjeść razem z nami?”, zapytał cicho. Ilyès pokręcił głową. — Chcę tylko mamę. Mężczyzna się uśmiechnął. I objął ich oboje ramieniem. — Więc jeżeli chcesz… od dziś będziesz miał mamę… i tatę. Panna młoda spojrzała na niego z rozpaczą. „Nie jesteś na mnie zły? Ukryłam przed tobą swoją przeszłość…” „Nie poślubiłem twojej przeszłości”, wyszeptał. „Poślubiłem kobietę, którą kocham. I kocham cię jeszcze bardziej wiedząc, co przeszłaś.” To wesele przestało być luksusowe. Przestało być światowe. Stało się święte. Goście bili brawo, ocierając łzy. Nie świętowali już tylko ślubu – ale ponowne spotkanie. Ilyès ujął dłoń mamy, a potem dłoni mężczyzny, który właśnie nazwał go synem. Nie było już bogatych ani biednych, nie było barier ani różnic. Tylko szept w sercu dziecka: „Panie Bernardzie… widzi pan? Odnalazłem mamę…”

Warszawa, czerwiec

Czasem zastanawiam się, czy życie każdego dziecka jest tak zagmatwane jak moje. Choć dzisiaj jest dzień, który zapamiętam na zawsze.

Nazywam się Wiktor Nowak. Mam dziesięć lat.

Nie pamiętam rodziców. Kiedy byłem bardzo mały, tak z dwa lata, znalazł mnie pod mostem przy Wiśle pan Stanisław samotny, siwy bezdomny. Leżałem w plastikowym pojemniku, unosząc się na wodzie po wielkim deszczu. Płakałem tak długo, aż straciłem głos i nie potrafiłem mówić ani chodzić.

Na drobnej rączce miałem tylko jedną rzecz:

wyblakłą, czerwoną, wełnianą bransoletkę, już mocno zniszczoną;

oraz wilgotny skrawek papieru, na którym dało się odczytać ledwo kilka słów:

Proszę, pozwól dobremu człowiekowi zaopiekować się tym dzieckiem.

Nazywa się Wiktor.

Pan Stanisław nie miał nic. Ani domu, ani rodziny, ani pieniędzy. Tylko obolałe nogi i serce, które jeszcze potrafiło kochać.

Mimo wszystko zabrał mnie ze sobą i wychowywał najlepiej jak umiał suchy chleb, darmowe zupy z jadłodajni, trochę pieniędzy za zwrócone butelki.

Często powtarzał mi: Wiktor, jeżeli kiedyś odnajdziesz swoją mamę, wybacz jej. Nikt nie porzuca dziecka bez bólu w sercu.

Wychowywałem się na targach, dworcach, w zimnych nocach pod mostem. Nie znam twarzy mamy. Pan Stanisław mówił tylko, iż na papierze była ślad szminki i czarne, długie włosy zaplątane w bransoletce. Mama musiała być bardzo młoda… może zbyt młoda, żeby wychowywać dziecko.

Pewnego dnia pan Stanisław poważnie zachorował na płuca i trafił do szpitala. Zostałem sam i musiałem prosić obcych o pieniądze częściej niż kiedykolwiek.

Tego popołudnia usłyszałem, jak ludzie rozmawiają o bajecznych weselu w pałacu w Wilanowie mówią, iż najwspanialsze w tym roku.

Byłem bardzo głodny, gardło miałem suche. W końcu zdecydowałem, iż spróbuję szczęścia i podszedłem pod wejście.

Stoły uginały się od jedzenia pierogi, schabowe, wykwintne ciasta, zimne napoje.

Kuchenny pomocnik dostrzegł mnie, zrobiło mu się mnie żal i podał mi gorący talerz.

Jedz gwałtownie tutaj, młody. Żeby nikt cię nie zauważył.

Podziękowałem, jadłem w milczeniu, rozglądając się po sali.

Muzyka Chopina, panowie w eleganckich garniturach, panie w błyszczących sukniach.

Pomyślałem: Może mama mieszka w takim miejscu? Może jest biedna jak ja?

Nagle prowadzący wesele odezwał się gromkim głosem:

Proszę państwa, oto panna młoda!

Muzyka się zmieniła, wszyscy skierowali wzrok na ukwiecone schody.

I ona się pojawiła.

Biała, nieskazitelna suknia. Łagodny uśmiech. Długie, czarne, falowane włosy.

Piękna. Promienna.

Ale ja oniemiałem nie przez jej urodę, tylko przez bransoletkę na jej nadgarstku.

Ta sama. Ten sam czerwony kolor. Ten sam węzeł, zniszczony przez czas.

Przetarłem oczy, wstałem gwałtownie i niepewnie zacząłem iść w jej stronę.

Proszę pani… wyjąkałem, patrząc na bransoletkę czy… czy jest pani moją mamą?

Zamilkli wszyscy goście.

Muzyka w tle, ale nikt się nie ruszał.

Panna młoda zatrzymała się, spojrzała na swój nadgarstek, potem w moje oczy.

Rozpoznała mnie od razu.

Uklękła przede mną, nogi się jej ugięły.

Jak masz na imię? spytała drżącym głosem.

Wiktor… mam na imię Wiktor… odpowiedziałem, płacząc.

Mikrofon spadł prezenterowi na podłogę.

Szeptali goście:

To jej syn?

Czy to możliwe?

Jezu

Pan młody, przystojny i spokojny, stanął obok.

Co się dzieje? zapytał cicho.

Panna młoda wybuchła płaczem.

Miałam osiemnaście lat Byłam sama, bez wsparcia, w ciąży. Nie dałam rady zatrzymać dziecka. Odeszłam ale nigdy go nie zapomniałam. Tę bransoletkę trzymałam przez te wszystkie lata, marząc, iż może kiedyś go odnajdę

Przytuliła mnie mocno.

Przepraszam, synku… wybacz mi…

Odpowiedziałem jej objęciem.

Pan Stanisław mówił, żebym cię nie nienawidził. Nie jestem zły, mamo… Chciałem tylko znów cię zobaczyć.

Biała suknia ubrudziła się od łez i kurzu, nikt choćby tego nie zauważył.

Pan młody milczał.

Nikt nie wiedział, co dalej.

Odwołać wesele? Zabrać dziecko? Udawać, iż nic się nie stało?

Podszedł bliżej

Nie pomógł pannie młodej wstać.

Kucnął przy mnie.

Chcesz zostać i zjeść z nami? spytał spokojnie.

Pokręciłem głową.

Chcę tylko mamę.

Uśmiechnął się.

I objął nas oboje ramionami.

Więc od dziś będziesz miał mamę… i tatę.

Panna młoda spojrzała na niego niepewnie.

Nie jesteś na mnie zły? Nie powiedziałam ci o tym

Nie poślubiłem twojej przeszłości szepnął. Poślubiłem kobietę, którą kocham. I kocham cię jeszcze bardziej, wiedząc przez co przeszłaś.

To wesele już nie było wystawne.

Stało się czymś więcej.

Stało się święte.

Goście klaskali ze łzami w oczach.

Świętowali nie tylko ślub, ale i spotkanie.

Wziąłem dłoń mamy, potem pana, który właśnie nazwał mnie synem.

Nie istniało już bogactwo ani bieda, żadne granice czy różnice.

Tylko cicha myśl w moim sercu:

Panie Stanisławie, widzi pan? Znalazłem mamę……i rodzinę, którą choćby w najśmielszych snach nie śmiałem sobie wyobrazić.

Z dala od świateł pałacu, gdy noc opadła na Warszawę, poczułem, iż zniknęła we mnie dziura, która bolała przez lata. Mama trzymała mnie za rękę tak mocno, jakby bała się znów stracić. Pan, którego nazwałem tatą, opowiedział mi cicho o swoim własnym dzieciństwie, o samotności i nadziei.

Chwilę później, siedząc razem na marmurowych schodach przed pałacem, patrzyliśmy na rozświetloną panoramę miasta. Mama zdjęła czerwoną bransoletkę i zawiązała ją na moim nadgarstku.

Teraz już nigdy cię nie zgubię, powiedziała.

Usłyszałem w oddali warszawskie tramwaje, jakby chciały mi przypomnieć, iż świat jest pełen niespodzianek czasem smutnych, czasem pięknych.

Wśród śmiechu, łez euforii i dźwięku walca z głośników, poczułem, iż jestem tym najmniej zagubionym dzieckiem na świecie.

A kiedy zasypiałem tego wieczoru w ramionach mamy, wiedziałem, iż historia napisana na wilgotnym skrawku papieru naprawdę miała szczęśliwe zakończenie.