Podczas gdy Jagoda płaciła za zakupy, Rafał stał z boku.
Gdy zaczęła pakować torby, wyszedł na zewnątrz.
Jagoda podeszła do palącego Rafała.
— Rafał, weź te torby — poprosiła, podając dwie ciężkie siatki.
Rafał spojrzał, jakby proponowano mu coś niegodnego.
— A ty co? — spytał zdumiony.
Jagoda oniemiała.
Przecież każdy mężczyzna pomaga przy zakupach.
To nienormalne, gdy kobieta dźwiga ciężary, a mężczyzna idzie lekki.
— Rafale, są naprawdę ciężkie — odparła Jagoda.
— I co z tego? — Rafał się opierał.
Szybko ruszył przed siebie, choć wiedział, iż żona nie nadąży.
„Sługa jestem? Niech sobie taszczy, nie padnie” — pomyślał.
Dziś postanowił „wychować” żonę po swojemu.
— Rafał, dokąd?! Weź torby! — zawołała łamiącym się głosem.
Torby były naprawdę ciężkie.
Sam wkładał do wózka oscypek, mąkę i dżemy.
Do domu na Ursynowie było pięć minut piechotą.
Z ciężkimi torbami ta droga wydłużała się bez końca.
Jagoda szła, ledwie powstrzymując łzy.
Może to jakiś żart?
Lecz Rafał oddalał się bez opamiętania.
Chciała rzucić zakupy, ale szła dalej jak odrętwiała.
W klatce schodowej osunęła się na ławkę.
Chciało jej się płakać ze złości i zmęczenia.
Powstrzymała się — nie będzie szlochać publicznie.
Rafał nie tylko ją zranił, ale upokorzył celowo.
A taki był czuły przed ślubem.
— Witaj, Jagódko! — głos sąsiadki oderwał ją od myśli.
— Dzień dobry, Babciu Zosiu — Jagoda skinęła głową.
Babcia Zofia mieszkała piętro niżej.
Przyjaźniła się jeszcze z nieżyjącą babcią Jagody.
Od dzieciństwa traktowała ją jak rodzinę.
Teraz pomagała jej w codziennych sprawach.
Matka Jagody mieszkała w Poznaniu, z nową rodziną.
Bez namysłu Jagoda postanowiła oddać zakupy Babci Zosi.
Niech się nie zmarnują.
Emerytura Zofii była skromna — tysiąc dwieście złotych.
Jagoda często ją czymś obdarowywała.
— Pójdziemy razem, pomogę zanieść — powiedziała, dźwigając torby.
W mieszkaniu Babci Zosi, na widok śledzi i konfitur, staruszka aż się rozczuliła.
Jagodę ogarnął wstyd, iż odwiedza ją tak rzadko.
Po serdecznym uścisku wróciła na swoje piętro.
W drzwiach czekał Rafał, żując kanapkę.
— A gdzie zakupy? — spytał obojętnie.
— Jakie zakupy? — odparła zimno. — Te, które pomogłeś mi nieść?
— Ależ, Jagódko! Obraziłaś się? — zaśmiał się nienaturalnie.
— Nie — odrzekła spokojnie. — Wyciągnęłam wnioski.
Rafał zmarszczył czoło.
Spodziewał się płaczu, krzyku, nie tego chłodu.
— I jakież to wnioski?
— Nie mam męża. Myślałam, iż wyszłam za mąż — westchnęła. — A okazało się, iż za głupca.
— Nie rozumiem! — Rafał przybrał oburzoną minę.
— Czy nie było mnie przy twoich rozmyślaniach o własnej wartości, Rafale? — spojrzała mu w oczy. — Chcę, by mój mąż był mężczyzną. Ty widać nim nie jesteś.
