Ożeniłem się sześć miesięcy temu i od tego czasu coś nie daje mi spokoju.
Wesele mieliśmy w ogrodzie no, typowa polska impreza: głośna muzyka, kolorowe światła, wszyscy tańczą albo jedzą szarlotkę. W pewnym momencie wyszedłem z głównej sali, bo musiałem złapać trochę świeżego powietrza (a może po prostu uciec przed cioćką Grażyną). Z daleka zobaczyłem moją żonę, Zuzannę, i najlepszego kumpla, Pawła, stojących obok toalet. Nie gadali jak dwoje ludzi, którzy się lubią kłócili się.
Zuzka machała nerwowo rękami, Pawłowi aż szczęka drżała. Muzyka była za głośna, żeby cokolwiek usłyszeć, ale atmosfera była tak napięta, iż choćby disco polo nie było w stanie tego zagłuszyć.
Podszedłem powoli, niezauważony. Wreszcie, gdy byłem już blisko, usłyszałem wyraźnie, jak Paweł syknął:
Temat zamknięty. Nie będziemy do tego wracać.
Ton miał taki, iż mógłby nim kroić chleb.
W tym momencie chyba oboje nagle sobie przypomnieli, iż jestem ich świeżo upieczonym małżonkiem i najlepszym przyjacielem. Zapytałem, o jaką sprawę chodzi. Od razu się spłoszyli. Zuza wystrzeliła pierwsza, mówiąc, iż to nic, iż jakieś głupoty, kompletne nieporozumienie. Paweł dorzucił, iż kłócili się o jakąś grę, jakiś zakład on coś zaproponował, ona się nie zgodziła, bla, bla, bla. Wyjaśnienie szybkie, nieco chaotyczne i absolutnie bez szczegółów.
Od razu zmienili temat i wrócili do tłumu, jakby nigdy nic.
Resztę wieczoru próbowałem zachować dobry nastrój w końcu wesele, polska tradycja, toasty, piosenki biesiadne, choćby polonez się znalazł. Ale za każdym razem, gdy ich widziałem razem, wymieniali co najwyżej dwa słowa i patrzyli na własne buty. Dziwnie, jakby buty nagle były ciekawsze od siebie nawzajem.
Nie powiedziałem nic tego wieczoru.
Po ślubie życie leciało dalej. Mieszkaliśmy z Zuzą, z Pawłem i jego dziewczyną, Małgosią, widywaliśmy się na urodzinach, grillach, zwykłych spotkaniach. Nikt już nigdy nie wspomniał tamtej rozmowy. Zero tajemniczych SMS-ów, żadnych dziwnych telefonów, nic, na czym można by zawiesić okiem czy uchem.
Tylko tamten moment.
Ale on nie chce odejść. To konkretne zdanie. Ten ostry ton. I ta natychmiastowa panika, gdy się pojawiłem. Jakby im się przypomniało, iż mają coś do ukrycia.
Nie mam dowodów. Nie mam wiadomości, nie mam scen, nie mam wielkich wyznań. Tylko tamta scysja na własnym weselu za dwieście pięćdziesiąt złotych od osoby i to niewygodne poczucie, iż podsłuchałem coś, czego nie powinienem słyszeć.
Minęło sześć miesięcy, a ja dalej o tym myślę. Nikogo nie oskarżam.
I teraz się zastanawiam:
Co się robi z takim podejrzeniem, gdy nie masz nic konkretnego tylko przeczucie, iż wtedy stało się coś istotnego?
