NA ŻYWO
W tej rodzinie każdy żył po swojemu.
Ojciec Wiktor, poza żoną, miał ukochaną kobietę czasem choćby więcej niż jedną. Matka Emilia, wyczuwając zdrady męża, sama nie była wzorem moralności. Lubiła spędzać czas poza domem z żonatym kolegą z pracy. Dwaj synowie byli pozostawieni sami sobie. Nikt tak naprawdę ich nie wychowywał, więc najczęściej snuli się bez celu po osiedlu. Emilia twierdziła, iż to szkoła powinna odpowiadać za wychowanie dzieci.
W niedzielne popołudnia cała rodzina siadała przy stole w kuchni tylko po to, by gwałtownie i w milczeniu zjeść obiad, a potem rozchodzić się w swoje strony.
Żyli w tej zepsutej, słodko-grzesznej iluzji, dopóki los nie uderzył tak, iż wszystko runęło.
Gdy młodszy syn Paweł miał dwanaście lat, ojciec po raz pierwszy zabrał go do garażu jako pomocnika. Kiedy Paweł zafascynowany oglądał narzędzia, Wiktor wyszedł na chwilę do znajomych miłośników motoryzacji, którzy majstrowali przy swoich fiatach na sąsiedniej uliczce.
Nagle z garażu wystrzelił czarny dym, a chwilę później zaczęły wydobywać się płomienie.
Nikt niczego nie rozumiał. (Później okazało się, iż Paweł przez przypadek przewrócił zapaloną lampę lutowniczą na kanister z benzyną.) Ludzie zastygli w szoku, w popłochu. Ogień szalał. Ktoś rzucił na Wiktora wiadro wody i rzucił się za nim do wnętrza. Po kilku dramatycznych sekundach Wiktor wybiegł z buchającego ogniem garażu, niosąc na rękach nieruchome ciało syna. Paweł był cały poparzony. Jedynie twarz, którą chronił dłońmi, nie ucierpiała. Całe ubranie spaliło się na nim.
Już ktoś zdążył zadzwonić po straż pożarną i karetkę. Pawła zabrano do szpitala. Żył.
Natychmiast trafił na stół operacyjny. Po kilku godzinach pełnych oczekiwania lekarz wyszedł do rodziców i powiedział szorstko:
Robimy wszystko, co w naszej mocy. Syn jest w śpiączce. Szansa na przeżycie jedna na milion. Medycyna bywa tu bezsilna. Może tylko silna wola życia i cud. Trzymajcie się.
Wiktor i Emilia bez wahania pobiegli do pobliskiego kościoła. Zaczął padać ulewny deszcz. Oszalałym rodzicom nie przeszkadzało nic musieli ratować syna.
Przemoczeni do suchej nitki, po raz pierwszy w życiu przekroczyli próg kościoła. Było spokojnie i pusto. Dostrzegli księdza i nieśmiało podeszli.
Proszę księdza, nasz syn umiera! Proszę nam pomóc! łkała Emilia.
Dzieci, nazywam się ksiądz Andrzej. No tak, jak trwoga to do Boga, tak? A jak sumienie? przeszedł od razu do rzeczy.
Wydaje się, iż nie jesteśmy źli… szepnął Wiktor, choćby nie patrząc księdzu w oczy.
Miłość swoją zabiliście. Leży martwa pod waszymi nogami. Między mężem a żoną nie powinno się przecisnąć choćby igły A u was można kłodę położyć i nikt nie zauważy! Ludzie
Módlcie się, dzieci, do świętego Mikołaja o zdrowie dla syna. Mocno się módlcie! Ale pamiętajcie, wszystko w rękach Boga. Nie miejcie pretensji do Niego. Czasem tylko w taki sposób można kogoś naprowadzić na rozum. Inaczej nie zrozumiecie, zniszczycie własne dusze i nie zauważycie tego nawet. Ratujcie się miłością!
Wiktor i Emilia stali przed księdzem Andrzejem, mokrzy od deszczu i łez, zupełnie rozbici i słuchali bolesnych, ale prawdziwych słów. Widok ich był żałosny.
Ksiądz wskazał na ikonę świętego Mikołaja.
Przyklękli i w szlocie modlili się, obiecywali poprawę…
Na wszystkie romanse i zdrady został położony krzyż. Odeszły w niepamięć. Życie przejrzeli na nowo, litera po literze, wspomnienie po wspomnieniu…
Następnego ranka zadzwonił lekarz Paweł wyszedł ze śpiączki.
Emilia i Wiktor już byli przy jego łóżku.
Paweł otworzył oczy. Na jego spalonej przez los twarzy pojawił się nikły uśmiech.
Mamusiu, tatusiu proszę, nie rozstawajcie się wyszeptał.
Synku, przecież jesteśmy razem szepnęła Emilia, głaszcząc jego rozgrzaną dłoń. Paweł skrzywił się z bólu. Emilia odskoczyła przestraszona.
Widziałem to, mamo. Moje dzieci będą miały wasze imiona mówił cicho chłopiec.
Rodzice spojrzeli na siebie niepewnie. Czyżby majaczył? Przecież ledwo żyje, każda myśl to wysiłek, a on mówi o dzieciach Najważniejsze, iż żyje.
I od tej pory było tylko lepiej. Cała energia i oszczędności każdy grosz, każdą złotówkę rzucili na leczenie syna. Wiktor i Emilia sprzedali działkę pod Warszawą.
Niestety, garaż i samochód już się nie nadadzą, żeby je sprzedać. Spłonęły. Ale ich syn żył! Babcie i dziadkowie, każdy jak mógł, pomagali.
Rodzina scaliła się w obliczu wspólnej tragedii.
Każdy, choćby najdłuższy dzień się kiedyś kończy.
Minął rok.
Paweł był już w ośrodku rehabilitacyjnym.
Chodził samodzielnie, radził sobie z codziennością.
Tam zaprzyjaźnił się z rówieśniczką Zosią. Tak jak Paweł przeżyła pożar. U niej poparzoną była tylko twarz.
Po licznych operacjach Zosia bardzo się siebie wstydziła. Unikała luster. Bała się nich.
Paweł poczuł do niej ciepło, którego wcześniej nie znał. Była inna, poruszała szczególnym światłem, zwykłą dzieciom mądrością i kruchością. Chciało się ją chronić.
Większość wolnego czasu spędzali razem. Łączyło ich doświadczenie bólu, strachu, żalu; połykanie gorzkich tabletek, pokłucia igieł, zapach szpitalnych fartuchów Rozumieli się bez słów.
Czas jednak płynął dalej
Wreszcie Paweł i Zosia skromnie się pobrali.
Urodziły się im piękne dzieci. Najpierw córka Marysia, trzy lata później syn Janek.
Kiedy rodzina odzyskała wreszcie spokój, Emilia i Wiktor uznali, iż nie mogą już być razem. Ta cała potworna historia wyczerpała ich do cna. Nie potrafili przez cały czas żyć pod jednym dachem. Byli wypaleni. Każde z nich tęskniło za wolnością.
Emilia wyjechała do siostry na obrzeża Krakowa. Przed odjazdem zajrzała jeszcze do kościoła. Chciała pożegnać się i wziąć błogosławieństwo od księdza Andrzeja, który przez ostatnie lata stał się jej duchowym przewodnikiem.
On zawsze powtarzał:
Dziękuj Bogu, Emilio!
Nie pochwalał jej wyjazdu:
Ale skoro naprawdę już nie możesz wytrzymać, wyjedź. Odpocznij. Samotność czasem jest uzdrawiająca. Ale pamiętaj, wracaj! Bo mąż i żona to jedno. mówił.
Wiktor został sam w pustym mieszkaniu. Synowie z rodzinami rozjechali się na swoje.
Byli małżonkowie odwiedzali wnuki osobno, zawsze tak, by się nie spotkać.
Ot, po polsku teraz wszystkim było wygodniejPewnego wiosennego dnia, kiedy kwitły jabłonie, Emilia wróciła na chwilę do Warszawy. Przechodziła obok starego bloku i zobaczyła Wiktora, siedzącego na ławce przed domem, z książką na kolanach. Był już siwy, przygarbiony, ale w oczach miał ten sam cichy upór co kiedyś.
Podszedł do niej niespiesznie.
Przyszłaś zobaczyć, jak to wszystko minęło? spytał z uśmiechem.
Emilia spojrzała na niego łagodnie.
Chciałam zobaczyć, jak wszystko przetrwało.
Usiedli obok siebie w milczeniu. Nad nimi wiatr szarpał liście, dzieci bawiły się na placu zabaw, a młode matki rozmawiały głośno o codziennych troskach.
Myślisz, iż kiedyś jeszcze będziemy rodziną? zapytała cicho.
Wiktor westchnął. Spojrzał w dal, jakby szukał odpowiedzi w oknach swojego dawnego mieszkania.
Rodzina Może teraz każdy z nas jest jak gałąź. Ale wiesz, Emilia, czasami gałęzie znów zbliżają się do pnia, choćby na krótką chwilę.
W tej chwili zza rogu przybiegli wnuki Marysia i Janek, rozradowani, z ramionami rozszerzonymi na powitanie. Dzieci rzuciły się im w objęcia. Ich śmiech rozbrzmiał wśród bloków donośniej niż najcięższe wspomnienia.
Wiktor popatrzył na Emilię, a potem na dzieci. Pierwszy raz od dawna poczuł, iż wszystko co się wydarzyło ból, tragedia, rozstania nie zniszczyło ich do końca. Zostało coś, co przetrwało i trwa nadal, bijąc w drobnych sercach wnucząt.
Jesteśmy tu, babciu! krzyknęła Marysia i podała Emilii rękę.
Emilia poczuła dłoń wnuczki ciepłą, ufnie ściskającą. Zamknęła oczy i westchnęła z ulgą. Wiedziała już, iż każda rana, choćby najgłębsza, może zostać uleczona przez miłość, jeżeli tylko człowiek się odważy ją przyjąć.
I w ten zwyczajny dzień, między liśćmi tańczącymi na wietrze a śmiechem dzieci, rodzina odnalazła się na nowo nie taka jak dawniej, ale może choćby silniejsza niż kiedykolwiek.