Weronika, nauczycielka matematyki ze Starego Miasta w Warszawie, szykowała się właśnie na wyjątkowe święto urodziny swojej serdecznej przyjaciółki i koleżanki z pracy, z którą wspólnie przez cztery dekady dosłownie przemierzały szkolne korytarze i stołeczne chodniki. Od rana Weronika wywijała się po mieszkaniu elegancka bluzka, dopasowana spódnica i szpilki, bo jak świętować, to tylko z klasą! Choć deszcz ostatniej nocy zamienił całe podwórko w mniejsze jezioro, Weronika z charakterystycznym zapałem ruszyła do sklepu po tort i bukiet tulipanów dla jubilatki.
Gdy maszerowała z gracją po zalanym chodniku, z zupełnie polską nonszalancją wyprzedził ją srebrny Opel prowadzony przez Katarzynę blondynkę z telefonem przy uchu i wybujałym ego. W mgnieniu oka auto ochlapało Weronikę i jej prezenty porządną porcją stołecznego błota. Z wnętrza samochodu rozległ się złośliwy głos: Babciu, gdzie się tak stroisz? Przecież już późno, babcie o tej porze powinny siedzieć w domu z herbatą!
Zdegustowana nachalnym komentarzem i totalnym brakiem kultury, Weronika nie wytrzymała: Mam znacznie ważniejsze sprawy niż ty sobie wyobrażasz! Wstydź się trochę! Katarzyna zaczęła szczekać jeszcze głośniej, oskarżając Weronikę, iż przez nią musi teraz myć auto, bo niby tamta szła za blisko kałuży. Wtedy z sąsiedniej kamienicy wyszedł pan Marian lokalny przedsiębiorca, którego majątek zna niejedna stara szafka w Warszawie.
Zaintrygowany zamieszaniem, Marian podszedł bliżej: Czy coś się tu stało? Katarzyna natychmiast przeszła z tonów operowych na fałszywe sopranowe: To wszystko przez tę babcię, nie dość, iż mnie ochlapała, to jeszcze mnie obraża! Ale gdy spojrzała na Weronikę, Marian rozjaśnił się niczym neon w centrum miasta: Weroniko, ależ miło cię znowu widzieć! Ach, moja ulubiona nauczycielka z liceum! Przytulił ją na środku ulicy, po czym uświadomiwszy sobie, iż Katarzyna jego własna sekretarka wystąpiła tu w roli czarnego charakteru, zaczął gorąco przepraszać.
Nie kończąc na pustych przeprosinach, Marian zobowiązał Katarzynę do wyrażenia skruchy, z czego wyszło jej tylko ledwie wyduślane Przepraszam. Marian, zdegustowany, podjął szybką decyzję o delegacji w jedną stronę, czyli Katarzyna mogła szukać nowego etatu. Następnie wsparł Weronikę, pomógł jej wrócić do domu, poczekał aż się przebierze, a potem z adekwatną sobie gestem kupił świeży tort i kwiaty niczym z najlepszej kwiaciarni. Wspólnie z Weroniką uczcili dzień w stylu, który doceniłby każdy mieszkaniec Warszawy choćby jeżeli przez chwilę musiał brodzić w błocie.
