Po takich słowach mam jeszcze tu siedzieć, udawać, iż wszystko w porządku i się uśmiechać? Nie, świętujcie bez mnie!

polregion.pl 1 tydzień temu

— Po takich słowach mam jeszcze tu siedzieć, udawać, iż wszystko w porządku i się uśmiechać? Nie, świętujcie bez mnie! — powiedziała Natalia i po raz ostatni zamknęła drzwi sypialni.

Rano obudziła się dużo wcześniej niż zwykle. Nie otworzyła jeszcze oczu, a już pomyślała: dziś mam czterdzieści lat.

Kiedyś ta liczba wydawała się odległa.

Teraz codziennie widziała ją w lustrze, w zmarszczkach i w zmęczonym wzroku.

Obok spał spokojnie jej mąż, Szymon.

Nie poruszył się, gdy ostrożnie wysunęła się spod kołdry.

Spał mocno, a ona z każdym rokiem coraz mniej go interesowała.

Spojrzała na zegarek. Pół do szóstej.

Przed przyjściem gości musiała zrobić jeszcze tysiąc rzeczy.

Zamknęła drzwi sypialni i poszła do kuchni.

Mieszkanie miało się dziś stać miejscem spotkania dwóch światów – jej rodziny i znajomych.

Lata mijały, a prawdziwa bliskość nie przychodziła.

Przyjaciółki dawno zniknęły w codzienności, a znajomi ze szkoły wciąż mówili o tym samym.

Zaparzyła kawę, otworzyła lodówkę.

Dzień wcześniej przygotowała mięso w marynacie, warzywa, składniki na sałatki.

Dziś wszystko musiało zamienić się w świąteczny stół.

Zwykle zamawiali jedzenie albo szli do restauracji, ale teraz – rocznica.

Chciała domowego ciepła, czegoś swojego.

— Mamusiu, masz dwieście złotych? — rozległo się z korytarza.

Szesnastoletni Kacper stał w drzwiach, w dżinsach i koszulce, nieuczesany.

— Dokąd tak wcześnie? — zapytała, wyciągając banknot z portfela.

— Z chłopakami wybieramy się na rowery. Wrócę na wieczór.

— Kacprze, pamiętasz, jaki dziś dzień?

Zamyślił się, potem uśmiechnął się z zawstydzeniem.

— Oczywiście, twoje urodziny. Nie chciałem cię budzić, pomyślałem, iż złożę życzenia później.

— Nie zostaniesz, nie pomożesz mi? Sama nie dam rady z tym wszystkim.

— Mamo, obiecaliśmy sobie wcześniej. Ale zdążę na czas. A Paulina nie pomoże?

— Ona jeszcze jedzie od koleżanki ze wsi. Wróci przed szóstą.

— No to i tak radzę sobie lepiej niż inni — wzruszył ramionami.

Natalia westchnęła.

Kiedyś była dumna, iż wszystko trzyma na swoich barkach.

Teraz to już tylko ją męczyło.

— Idź. Ale bądź na czas.

Pocałował ją w policzek i zniknął za drzwiami.

O dziewiątej Natalia była cała w przygotowaniach.

Piekarnik się rozgrzewał, warzywa czekały na siekanie, sernik dojrzewał pod ręcznikiem.

W kuchni pachniało kawą i przyprawami.

— Dzień dobry — odezwał się Szymon, wchodząc w starych spodniach dresowych. — Co tak wcześnie?

— A jak myślisz? Goście o szóstej. Mamy mało czasu.

— Mogłaś pospać dłużej. To twój dzień. — Nalał sobie kawy. — Wszystkiego najlepszego, przy okazji.

Dotknął jej policzka. Pachniał miętą.

— Dziękuję — powiedziała.

Chciała choć gestu, prezentu, pytania: „Czym mogę pomóc?”

Szymon już siedział przy stole z telefonem.

— Nie pracujesz dziś? — zapytała, roztrzepując jajka.

— Nie, wolny dzień. Trzeba coś w domu zrobić.

— To pomożesz mi przy stole?

— Jasne. Jak skończę wiadomości — mruknął, nie podnosząc wzroku.

Minęły trzy godziny.

Szymon przeniósł się do salonu, do meczu i emocjonalnych okrzyków.

Natalia w ciszy siekała, mieszała, piekła.

Myślała: „Czterdzieści lat. I tak je obchodzę”.

O trzeciej zadzwonił dzwonek do drzwi.

Na progu stała młodsza siostra, Ola, z bukietem czerwonych goździków.

— Wszystkiego najlepszego, kochana! — objęła ją jedną ręką. — Przyszłam wcześniej, żeby pomóc. Widzę, iż jeszcze w trakcie.

— Od rana na nogach — odpowiedziała, wpuszczając ją do mieszkania.

— A gdzie twój świąteczny strój? — Ola spojrzała na jej koszulkę i wyblakłe dżinsy.

— Jaki strój. Sałatki nieposiekane, tort nieudekorowany, stół nienakryty.

Ola oceniła skalę zadania i ruszyła w stronę korytarza.

— A Szymon co, nie w temacie?

— On jest zajęty.

Z salonu dobiegło: „Co robisz, idź do roboty!”

— Wszystko jasne — powiedziała Ola. — Zaraz go uwolnię.

Wkrótce Szymon pojawił się w kuchni z ponurą miną.

— No? Czego potrzebujesz?

— Nakryj stół w salonie — odpowiedziała spokojnie Natalia. — Ola, pomóż mu z naczyniami.

Kolejne godziny minęły bez większych kłótni.

Szymon, niechętnie, robił co trzeba pod czujnym okiem Oli.

Do piątej najważniejsze zadania były gotowe.

Natalia poczuła, jak jest zmęczona – ramiona bolały, nogi drżały.

— Idź się przebrać — powiedziała Ola, popychając ją lekko z kuchni. — Ja dokończę.

Natalia poszła do sypialni.

W szafie czekała nowa granatowa sukienka, kupiona specjalnie na tę okazję.

Nie miała już siły na makijaż czy fryzurę.

Wzięła więc zwykłą czarną sukienkę, odświeżyła twarz, pomalowała usta.

Do szóstej mieszkanie zapełniło się ludźmi.

Przyszli rodzice, znajomi małżeństwa, koledzy Szymona z pracy.

Paulina przyniosła modny tort z cukierni, a Kacper – kartkę kupioną pewnie w drodze do domu.

Natalia witała gości z napiętym uśmiechem.

Głowa pulsowała, choćby do łazienki po tabletkę nie miała chwili.

Szymon za to się rozkręcił: żartował, rozlewał napoje, demonstracyjnie przytulał ją przy każdym toastcie.

W końcu usiedli przy stole.

Natalia podała mięso, swoją sprawdzoną receptę.

— Natalko, może nie trzeba tylu sałatek — szepnął Szymon, widząc jak nakłada sałatkę jarzynową. — Ostatnio robisz ich za wiele.

Nie dokończył, ale rzut oka na jej sylwetkę mówił wszystko.

Poczuła, jak rumienią się jej policzki.

— Mięso trochę przesuszone — dodał, krojąc kawałek.

— Myślę, iż jest idealne — wtrąciła mama Natalii.

— Nie krytykuję — podniósł ręce. — Ostatnio było soczystsze.

Natalia nie odpowiedziała, wpatrzona w talerz.

Wieczór zamieniał się w kolejne upokorzenie przed świadkami.

Padały toasty: kariera, uroda, zdrowie, cierpliwość.

W końcu wstał Szymon, wzniósł kielich.

— Chcę przywitać moją żonę z czterdziestą rocznicą. Natalia radzi sobie świetnie. Dla swojego wieku wciąż nieźle.

Rozległ się nieśmiały śmiech.

— Choć mogłaby trochę bardziej dbać o siebie — dodał z wyniosłym uśmiechem. — Ale i tak ją kochamy. Za Ciebie, kochanie!

Zapanowała cisza.

Kieliszki wzniesiono niechętnie, z napiętymi uśmiechami.

Nikt nie chciał patrzeć jej w oczy.

Czy ktoś w tym pokoju pomyślał, jak się czuje?

Powoli wstała.

— Dziękuję za życzenia — szepnęła i wyszła z pokoju.

Za drzwiami sypialni słychać było gwar, który wrócił do zwykłej rozmowy.

Nikt nie podążył za nią, choćby Szymon.

Podeszła do lustra.

Zobaczyła zmęczoną kobietę, z potarganym włosem i pustym spojrzeniem.

Kiedy przestała być sobą?

I jak to się stało, iż sama na to pozwoliła?

Otworzyła szafę, wyjęła granatową sukienkę, którą zachowała na tę noc.

Ostrożnie ją założyła, poprawiła dekolt, otrzepała kolczyki, które Szymon podarował jej dawniej.

Z półki wzięła szpilki, w których szła do ślubu.

Wciąż pasowały idealnie.

Wzięła telefon, wybrała znajomy numer.

— Wiktor, cześć. To ja. Mam dziś urodziny. Wiem, nagle, ale może się spotkamy? Nie chcę być sama. „Palermo”, za pół godziny? Rezerwuję stolik.

Odłożyła telefon i jeszcze raz spojrzała w lustro.

Stała tam zupełnie inna Natalia – ta, która przypomniała sobie, kim była.

Prosta postura, wyraziste spojrzenie, lekki uśmiech.

Pewność wróciła.

Gdy weszła do salonu, wszyscy zamilkli.

Szymon wstał zdumiony.

— O wow, to dopiero wygląd! Teraz naprawdę świętujemy. Czemu nie przebrałaś się od razu? Chodź do nas!

Natalia uśmiechnęła się po raz pierwszy tego dnia szczerze.

— Nie, Szymonie, nie zostanę.

— Co?

Wzięła torebkę i wyszła, nie czekając na odpowiedź.

Idź do oryginalnego materiału