Po śmierci mojej biologicznej mamy, która przegrała walkę z rakiem, tata zdecydował się sprowadzić do naszego domu nową kobietę, by została naszą matką. Przez długi czas nie mogłam zmusić się, by nazwać ją mamą, ale w końcu dotarło do mnie, iż ta kobieta naprawdę zasługuje na ten tytuł.
Gdy mama odeszła, byłam jeszcze bardzo mała. Ojciec został sam z trójką małych dzieci i przytłoczyło go to poczucie odpowiedzialności. Rozumiejąc, jak ważna jest obecność matki w domu, zwrócił się do znajomej, pani Danuty, z prośbą, by została naszą mamą. Danuta przyjęła propozycję bez wahania z ogromnym zaangażowaniem i oddaniem wzięła na siebie prowadzenie domu. Od razu zaczęła dbać, by w domu zawsze panował porządek, korzystała choćby ze swoich oszczędności, aby uszyć dla nas mundurki szkolne.
Starsze rodzeństwo dosyć gwałtownie zaakceptowało Danutę jako nową mamę, ale ja przez cały czas nie chciałam się z tym pogodzić. Potrzebowałam znacznie więcej czasu, żeby przywyknąć do myśli, iż mogę do niej mówić mamo. Byłam wtedy małym dziewczynką i trudno było mi wyrażać emocje. Pewnego wieczoru udało mi się wyznać, iż moja zmarła mama zawsze nosiła włosy upięte w niski kok. Od tamtej chwili Danuta zaczęła czesać się tak samo na swoją cześć, żeby uczcić pamięć mojej mamy.
Mimo jej starań i ciepła, przez cały czas nie byłam w stanie powiedzieć mamo. Tata wymyślił wtedy pewien sprytny sposób, by mnie ośmielić. Zorganizował rodzinny obiad. Danuta upiekła szarlotkę, którą uwielbiałam. Warunek był taki: dostanę kawałek ciasta, jeżeli do niej powiem mamo. W końcu przełamałam się i wypowiedziałam to słowo i od tamtej pory Danuta stała się nieodłączną częścią naszej rodziny.
Życie nie szczędziło naszej rodzinie trudności. Rodzice mierzyli się z problemami i chorobami. Mama walczyła z tą samą chorobą, która zabrała moją biologiczną matkę, jednak wyszła z tego zwycięsko. Przeżyliśmy też dramatyczną stratę najstarszy syn rodziców zaginął tuż przed swoim ślubem i dopiero później odnaleziono jego ciało oraz pochowano go. Mimo tak wielkiego bólu, mama pozostała ostoją naszej rodziny, emanowała dobrem, czułością i nieskończoną, cierpliwą miłością.
Pomimo wszystkich tych trudności, mama wychowała pięcioro dzieci, opiekowała się wnukami, a dziś rozpieszcza prawnuki. Wstaje o świcie, by posprzątać mieszkanie, dzierga na drutach ciepłe czapki i skarpetki dla najmłodszych. Mimo podeszłego wieku jest pełna energii, snuje barwne opowieści, a spędzanie z nią czasu to nasza największa radość. Jej serce nie zna granic, a cała rodzina jest wdzięczna losowi, iż mogą ją mieć przy sobie.
