— Po co przyszliście mnie odwiedzać? choćby was nie pamiętam!
— Po co mielibyśmy was teraz przyjmować?
— Dzień dobry, Małgorzato!
— Dzień dobry? — Małgorzata zmarszczyła brwi.
Numer był ukryty, głos nieznany.
A jednak ktoś zwrócił się do niej po imieniu.
— To ciocia Elżbieta z Poznania, siostra matki Jakuba.
— Nie mogliśmy być na waszym ślubie.
— Ale teraz chcemy was odwiedzić, poznać rodzinę.
Małgorzata zamarła na chwilę.
Nie wiedziała, co odpowiedzieć.
Nigdy nie słyszała o ciotce z Poznania.
Minął ponad rok od ślubu.
Nikt nigdy nie wspomniał o tej rodzinie.
— Chyba pomyłka — powiedziała.
— To ty jesteś Małgorzata?
— Tak, ale Jakub nigdy o tobie nie mówił.
— Jakub Nowak to twój mąż?
— Tak.
— No więc jestem jego ciotką.
— To miłe, ale wizyta nie ma sensu.
— Dlaczego?
— Nie pracujemy, nie przyjmujemy teraz gości.
— Taka gościnność? Nie spodziewałam się.
— Przepraszam, nie mam czasu rozmawiać.
Małgorzata rozłączyła się bez wahania.
Była kobietą zdecydowaną, nie dawała się zastraszyć.
Zawsze broniła swojego zdania.
— Jeszcze goście, tylko tego brakowało.
— Zapytam Jakuba, kiedy wróci.
Wróciła do swoich zajęć, ale niepokój nie mijał.
Wieczorem zadzwoniła teściowa, Danuta.
— Dzień dobry, Małgosiu! Dawno was nie widziałam.
— Cześć, Danuto! Jutro wpadnę z zakupami.
— Dziękuję, kochana. Tęskniliśmy. Elżbieta dzwoniła do ciebie?
— Jakaś kobieta mówiła, iż jest ciotką Jakuba.
— Powiedziałam, iż to nie najlepszy moment.
— Do mnie też dzwoniła. Narzekała, iż byłaś nieuprzejma.
— Danuta, jak mogłabym być nieuprzejma? Przecież mnie znasz.
— Właśnie dlatego pytam — odparła teściowa z ironią.
— Prowadzę samochód. Pogadamy jutro.
Relacje między kobietami od początku były trudne.
Jakub wychował się w wojskowej rodzinie.
Jego ojciec, Stanisław, był surowy i wymagający.
W jego obecności Jakub zachowywał się idealnie.
Ale ojciec często wyjeżdżał służbowo na tygodnie.
Gdy go nie było, syn wymykał się spod kontroli.
Nadopiekuńczość matki coraz bardziej go drażniła.
Im bardziej go pilnowała, tym częściej wagarował.
Matka nie skarżyła się mężowi, bał się jego kar.
Chciała tylko chronić syna przed surowością ojca.
Jako dorosły Jakub wciąż był pod jej okiem.
Dzwoniła kilka razy dziennie, „przypadkiem” odwiedzała go w pracy.
Jego przyjaciele już dawno się żenili.
Zbliżał się do trzydziestki, a matka się martwiła.
Sama szukała mu narzeczonej wśród znajomych.
To wywoływało u niego tylko śmiech.
Kandydatki, mimo jego uroku, nie ustawiały się w kolejce.
Aż przyszedł dzień, gdy oznajmił rodzicom nowinę.
— W weekend przedstawię wam moją dziewczynę.
Ojciec zaakceptował wybór syna bez problemu.
Matka nie potrafiła się z tym zgodzić.
Danuta zawsze rządziła w rodzinie, mężczyźni jej ulegali.
Widząc czułość Jakuba wobec Małgorzaty, poczuła zagrożenie.
Małgorzata była pewna siebie, nie szukała jej aprobaty.
W sporach Jakub zawsze stawał po stronie żony.
Mieszkali w mieszkaniu kupionym z pomocą rodziców.
Na początku teściowa wpadała bez zapowiedzi.
Mówiła, iż chce „sprawdzić porządek”.
Usłyszała wtedy stanowcze ostrzeżenie synowej.
— Nie przychodź bez zapowiedzi i pod naszą nieobecność.
— Inaczej zmienimy zamki albo odbierzemy klucze.
— To mieszkanie nie jest tylko Jakuba, pomogliśmy je kupić.
— Mam prawo tu przychodzić — odparła Danuta.
— W jakim celu? Co pani tu zamierza robić?
Danucie zabrakło słów na odpowiedź.
Przyznanie, iż chciała posprzątać, byłoby żenujące.
Małgorzata nie dała jej szansy na dokończenie.
— Jestem teraz panią tego domu, żoną pani syna.
— Klucze są na wypadek nagłej potrzeby, nie zachcianki.
— Jestem jego matką! Wychowaliśmy go, daliśmy mu wszystko!
— A ty przyszłaś do gotowego domu…
— Dziękuję za wychowanie go — przerwała Małgorzata.
— Ale to mój mąż przyprowadził mnie tutaj.
— Teraz to też mój dom. Innych warunków nie przyjmę.
Jakub stanął po stronie żony, matka poczuła się zdradzona.
Młodzi zignorowali jej pretensje i żal.
Przez kilka tygodni Danuta trzymała się z daleka.
W końcu jednak ustąpiła i przyjęła nowe zasady.
Przestała używać klucza bez pozwolenia.
Przychodziła tylko wtedy, gdy Małgorzata była w domu.
Zawsze wcześniej dzwoniła, zapowiadała wizytę.
Małgorzata witała ją serdecznie, częstując herbatą albo winem.
Czasem teściowa komentowała bałagan w kuchni.
Małgorzata nie obrażała się, żartem łagodziła napięcie.
— Przepraszam, nie miałam czasu po pracy.
— jeżeli coś ci przeszkadza, popraw, nie będę miała nic przeciwko.
Rodzina uczyła się żyć razem na nowo.
Każda rozmowa była małą próbą sił.
Teraz pojawiła się nieznana ciotka z Poznania.
I znowu wszystko zaczęło się komplikować.
Małgorzata czuła, iż czeka ją kolejna walka.
Prawda miała wyjść na jaw szybciej, niż myślała.
