Po 6 latach były mąż zapukał: „Otwórz”. Nie wie, iż czeka na niego dowód, który go zniszczy.
— Agata, no proszę cię — ciągnął głucho przez domofon. — Nie odejdę, dopóki nie pogadamy.
— O czym mamy gadać, Bartek?
— Muszę ci coś powiedzieć. Osobiście.
Stałam w przedpokoju na Mokotowie, patrząc na ekranik.
Sześć lat go nie widziałam.
Postarzał się mocno. Zmarszczki, siwizna, znoszona kurtka z dyskontu.
Zupełnie nie ten pewny siebie facet, co trzaskał drzwiami kawalerki na Pradze.
Kiedyś powiedział, iż ma dość biedowania przez moje fantazje.
Wpuściłam go. Niech wejdzie, niech zobaczy.
Usiadł na brzegu kanapy, tej, która kosztowała tyle co jego dwie pensje.
Rozglądał się po wysokich sufitach i meblach od stolarza z Kielc.
Za oknem widać było Pole Mokotowskie.
— No nieźle — wykrztusił.
— Dorobiłam się, jak widzisz.
— Chcę wrócić, Agata. Zmieniłem się. Jestem gotowy.
Czekał, jakbym miała się rzucić mu na szyję.
Nie rozpłakałam się. Roześmiałam się krótko, ostro.
— Gotowy na co?
— Na nas. Na nowe życie.
— A wiesz, dlaczego naprawdę tu przyszedłeś?
Milczał, wiercąc się na kanapie.
— Bo w gazecie było o mojej firmie. O kontrakcie z Niemcami.
— To nieprawda.
— Nie wiedziałeś, iż mam teraz biuro na Marszałkowskiej?
Zbladł trochę, ale pokiwał głową jakby nic.
— Przyszedłem, bo cię kocham. Zawsze kochałem.
— Kochałeś mnie, dopóki pracowałam na trzy zmiany, a ty piłeś z kolegami.
— To było dawno. Ludzie się zmieniają.
— Pokaż mi dowód, iż się zmieniłeś.
Zająknął się, szukał słów.
Wtedy wyjęłam z szuflady kopertę. Czekała tam od miesiąca.
— Co to?
— Otwórz.
Rozerwał papier drżącymi rękami.
W środku leżały papiery sądowe. Komornicze.
— Skąd to masz?
— Twoja siostra przysłała. Z troski o mnie.
Bartek miał długi na dwieście tysięcy. Pożyczki, kasyno, niezapłacone alimenty na dziecko z nowej związku.
— Przyszedłeś tu uciekać przed wierzycielami.
— Agata, proszę, dasz mi szansę?
— Dałam ci szansę sześć lat temu. Zniszczyłeś ją sam.
Wstał, trzęsąc się, patrząc na papiery jak na wyrok.
— Co teraz zrobisz?
— Nic. To twój problem, nie mój.
— Wyrzucasz mnie na bruk?
— Ty wyrzuciłeś siebie dawno temu.
Podeszłam do drzwi, otworzyłam je szeroko.
— Agata, błagam cię.
— Wyjdź, Bartek. I nie wracaj.
Patrzyłam, jak schodzi po schodach, coraz mniejszy.
Zamknęłam drzwi na dwa zamki.
To była ostatnia rozmowa, jaką z nim prowadziłam.
