Dawno temu, jeszcze zanim telefony stały się nawykiem, było tak, iż oczekiwanie na spotkanie potrafiło być słodsze niż samo wydarzenie. Z perspektywy czasu widzę to wyraźnie czas ten, pełen codziennych wiadomości i drobnych rytuałów, przypominał niekończący się serial online.
Cztery długie miesiące prowadziłam korespondencję z Pawłem, poznając od podszewki jego upodobania kulinarne, imiona kolegów z podstawówki i już nie dziwiłam się, gdy każde dzień dobry kończył trzema kropkami
Miałam wtedy czterdzieści pięć lat to wiek, kiedy na randkę idziesz nie z dreszczem niepokoju, a raczej z błyskiem ironii w oku i ciekawością badacza. Myślisz sobie: Zobaczymy, co to za okaz się trafi.
Byłam jedną z tych kobiet, które choćby prosty kaszmirowy sweter potrafią nosić tak, jakby był paradnym płaszczem, i z których autoironia rozbraja niemal każdą niezręczność.
Paweł, który dopiero co przekroczył pięćdziesiątkę, w listach wydawał się człowiekiem poważnym, opanowanym i co wtedy mnie urzekło godnym zaufania.
W naszym wieku, Zosia, pisał czasem późną nocą, szuka się nie już fajerwerków, ale ciepła. Chciałbym być z kobietą, która rozumie mnie bez słów.
No cóż, bez słów niech będzie, pomyślałam, malując rzęsy. Byle tylko to, co powie na żywo, nie zniechęciło mnie od razu do niego i do kawy.
Umówiliśmy się w przytulnej kawiarni w centrum Krakowa, pełnej miękkiego światła i zapachu cynamonu. Stawiłam się punktualnie spokojna, pewna siebie, nastawiona na sympatyczny wieczór. Wyglądałam nienagannie.
Paweł spóźnił się pięć minut. W rzeczywistości okazał się nieco niższy niż na zdjęciach, z miną człowieka, który właśnie odkrył błąd w budżecie domowym.
Uśmiechnął się krótko, przywitał się, ale nie usłyszałam ani komplementu, ani ciepłego miło cię widzieć.
Spojrzał na mnie, jakby oceniał przedmiot na aukcji. Zaproponował kawę i ciastko tu się zgodziliśmy.
Zosiu zaczął, tonem nauczyciela przed radą pedagogiczną cztery miesiące nasza korespondencja się toczy i dziś, widząc cię w końcu na żywo, muszę od razu coś zaznaczyć. Mam do ciebie pięć zastrzeżeń.
Coś we mnie lekko zadźwięczało jakby nagle pękł balon nastroju. Oparłam brodę na dłoniach i skinęłam głową.
Pięć zastrzeżeń? To dopiero nowość. Słucham, jestem bardzo ciekawa.
Paweł nie dostrzegł ironii i zaczął wyliczać.
Pierwsze: zdjęcia
Na jednym ze zdjęć w niebieskiej sukience twoja sylwetka jest inna niż w rzeczywistości. Dziś widzę, iż jesteś jakby bardziej zaokrąglona. To może zmylić mężczyznę. W naszym wieku kobieta powinna być szczera.
Uśmiechnęłam się w duchu. Zaokrąglona to progres, mogło być gorzej, mógł powiedzieć monumentalna.
Drugie: tempo odpowiedzi
Odpowiadasz czasem za długo. Trzy tygodnie temu napisałem o 14:15, a ty odpisałaś dopiero po dwóch godzinach. Facet nie lubi czekać. To oznaka braku szacunku.
Byłam wtedy na spotkaniu w pracy zaczęłam, ale już pokazywał kolejny palec.
Trzecie: miejsce spotkania
Dlaczego tu? Ta kawiarnia jest zbyt wystawna. Proponowałem coś skromniejszego. Taki wybór świadczy o potrzebie demonstrowania statusu.
Zerknęłam na latte i przez chwilę miałam ochotę wylać mu go na głowę. Zakłopotanie jednak gwałtownie ustąpiło ciekawości.
Czwarte: wygląd
Po co ta sukienka? Przecież to tylko kawa. Wybrałaś coś zbyt wyzywającego na dzień. Biżuterii też za dużo. Kobieta powinna przyciągać głębią, nie blaskiem. W moim wieku szukam treści, nie wystawy.
Piąte: samodzielność
Sama wybrałaś lokal, często mówisz sama. Nie dajesz mężczyźnie poczuć się mężczyzną. Potrzebuję kobiety, która pyta o radę, a nie demonstruje niezależność. jeżeli mielibyśmy być razem, musisz to zmienić.
Skrzyżował ręce na piersi, ewidentnie czekając, czy się ukorzę lub podziękuję za szczerość.
Patrzyłam na niego i nagle wszystko zrozumiałam. Te cztery miesiące pisania były dla niego wygodną maską. On nie szukał ciepła, tylko kogoś, na kim mógłby podbudować swoje ego.
Wiesz, Pawle powiedziałam łagodnie ja też przeanalizowałam nasze rozmowy. Ale mi wystarczyło pięć minut dziś, żeby wyciągnąć wnioski.
Jakie to wnioski? zmrużył oczy.
Jesteś ciekawym przypadkiem. Przyszedłeś przez całe miasto, by wystawić rachunek nie za kawę, ale za gust, wygląd i prawo bycia sobą. To wymaga nie lada pewności siebie.
Pawłowi zrzedła mina.
Ja tylko szczerze mówię.
Nie pokręciłam głową. To nie jest szczerość. Po prostu masz krzywe zwierciadło. Nie pasują ci moje zdjęcia? Idź do muzeum, tam eksponaty się nie zmieniają. Za wolno odpisuję? Kup sobie tamagotchi. Sukienka cię razi? Założyłam ją dla siebie, nie dla ciebie.
Wstałam, poprawiłam torebkę i spojrzałam mu w oczy spokojnie:
I jeszcze jedno. jeżeli twoje ego kruszy się od słowa sama, nie szukaj romansu, tylko terapii. W moim wieku cenię czas i nie zamierzam go tracić na kogoś, kto randkę zaczyna od wytykania wad.
Dokąd idziesz? A kawa? mruknął.
Dokończysz sam. Może lepiej dla finansów. I jeszcze rada: jeżeli chcesz, by ci patrzono w usta, zapisz się do stomatologa.
W domu od razu zablokowałam Pawła we wszystkich komunikatorach. Dla mnie spokój to nie tylko koc i cisza, ale i telefon wolny od ludzi, którzy próbują na siłę cię zmieniać.
Jak sądzicie to była nieudana randka czy dobrze wyreżyserowany teatrzyk? I czy warto w ogóle kontynuować znajomość, jeżeli od pierwszej minuty jesteś rozliczany za to, jaka naprawdę jesteś?
