Po 4 miesiącach intensywnej korespondencji zgodziłam się na spotkanie z 52-letnim dżentelmenem — rozpoczął rozmowę od 5 zarzutów

Po czterech miesiącach intensywnej wymiany wiadomości zgodziła się na spotkanie z 52-letnim kawalerem od pierwszej chwili rzucił pięć zarzutów

Mówią, iż oczekiwanie na święto bywa słodsze niż sam dzień święta. W historii Krystyny napięcie narastało przez niemal cztery miesiące, zamieniając się w serię internetowych odcinków z codzienną dawką emocji.

W tym czasie poznała gusty Piotra na wskroś, zapamiętała imiona jego kolegów z dzieciństwa i przestała się dziwić, gdy codziennie stawiał trzy kropki po dzień dobry w każdej wiadomości.

Krystyna miała czterdzieści pięć lat w tym wieku na randkę idzie się już nie z drżącymi kolanami, ale z ironicznym zaintrygowaniem godnym badaczki. Ciekawe, jaki osobnik tym razem mi się trafi, myślała, szykując się do wyjścia.

Była z tych kobiet, które potrafią założyć zwykły kaszmirowy sweter tak, jakby to była odświętna szata i których autoironia rozbraja każdą niezręczną sytuację.

Butelka
Piotr, który niedawno skończył pięćdziesiąt dwa lata, w rozmowie online jawił się jako człowiek poważny, refleksyjny, lekko ironiczny i co przekonywało szczególnie godny zaufania.

W naszym wieku, Krystyno pisał późnymi wieczorami ludzie nie szukają już fajerwerków, ale ciepła. Chciałbym być z kobietą, która rozumie mnie bez słów.

Bez słów? Proszę bardzo, śmiała się Krystyna podczas malowania rzęs. Najważniejsze, by te słowa, które jednak padną, nie sprawiły, iż zechce się od razu wyjść.

Umówili się w małej, przytulnej kawiarni pachnącej cynamonem i rozlewającej miękkie światło. Krystyna przyszła punktualnie opanowana, pewna siebie, nastawiona na miły wieczór. Wyglądała nieskazitelnie.

Piotr pojawił się pięć minut później. W rzeczywistości był trochę niższy niż na zdjęciach, a jego spojrzenie przypominało kogoś, kto właśnie odkrył poważny błąd w bilansie firmy.

Usiadł naprzeciw, rzucił krótkim uśmiechem i przywitał się.

Nie padł żaden komplement, ani ciepłe miło cię widzieć.

Piotr przelotnie obejrzał Krystynę, jakby przeprowadzał inspekcję. Zaproponował kawę i deser na tym stanęło.

Krystyno zaczął tonem wicedyrektora podczas rady pedagogicznej długo analizowałem nasze rozmowy. Przez prawie cztery miesiące. Dziś, kiedy widzę cię na żywo, muszę od razu zaznaczyć kilka ważnych kwestii. Mam do ciebie pięć zastrzeżeń.

Coś w środku Krystyny brzęknęło tak kończy się dobre samopoczucie. Oparła brodę na dłoni i skinęła głową.

Pięć zastrzeżeń? Brzmi intrygująco. Jestem ciekawa.

Piotr nie wychwycił ironii i wyciągnął pierwszy palec.

Na jednym ze zdjęć, gdzie masz niebieską sukienkę, figura wygląda zupełnie inaczej. Teraz widzę, iż jesteś bardziej wyrazista. To może wprowadzać mężczyznę w błąd. W naszym wieku kobieta powinna być szczera.

Krystyna w duchu się uśmiechnęła. Wyrazista już postęp, dzięki, iż nie monumentalna.

Drugi zarzut: tempo odpowiedzi
Czasami odpowiadasz zbyt wolno. Na przykład trzy tygodnie temu napisałem o 14:15, a odpisałaś dopiero o 16:40. Mężczyźni nie lubią czekać. To oznaka braku szacunku.

Tamtego dnia chyba byłam na zebraniu zaczęła, ale Piotr już odliczał następny palec.

Trzeci zarzut: miejsce spotkania
Dlaczego akurat tu? Ta kawiarnia jest zbyt wystawna. Proponowałem coś skromniejszego. Twój wybór świadczy o tendencji do demonstracyjnego konsumpcjonizmu.

Krystyna spojrzała na latte i miała ochotę wylać je Piotrowi na głowę. Ciekawość jednak wygrała.

Po co ta sukienka? Przyszliśmy przecież tylko na kawę. Jest zbyt wyzywająca jak na porę dnia. Biżuteria też zbędna. Kobieta powinna przyciągać głębią, nie błyskotkami. W moim wieku szukam treści, nie ekspozycji.

Piąty zarzut: samodzielność
Sama wybrałaś miejsce, często mówisz sama. Nie pozwalasz mężczyźnie poczuć się mężczyzną. Potrzebuję kobiety, która prosi o radę, a nie demonstruje niezależność. jeżeli będziemy razem, będziesz musiała zmienić swoje zachowanie.

Skończył i skrzyżował ramiona, oczekując chyba pokory lub wdzięczności za swoją szczerość.

Krystyna patrzyła na niego i nagle uświadomiła sobie jasno: cztery miesiące rozmów były tylko wygodną maską dla pedantycznego manipulatora. On nie szukał ciepła szukał kogoś, kto będzie mu podbijał ego.

Wiesz, Piotrze powiedziała łagodnie, niemal z czułością ja też trochę analizowałam. Wystarczyło mi pięć minut, by wyciągnąć jeden wniosek.

Jaki? zmrużył oczy.

Jesteś niezwykłym przypadkiem. Przejechałeś przez cały Kraków, żeby wystawić rachunek kobiecie, którą widzisz pierwszy raz, za jej gust, wygląd i prawo do bycia sobą. To wyjątkowy poziom pewności siebie.

Piotr się zmarszczył:

Tylko mówię szczerze.

Nie, pokręciła głową Krystyna. To nie szczerość. Ty po prostu jesteś nieszczęśliwy i próbujesz mierzyć świat krzywą linijką. Nie odpowiadają ci moje zdjęcia? Idź do muzeum tam eksponaty są niezmienne. Czas odpowiedzi za długi? Kup sobie tamagotchi. Sukienka ci nie pasuje? Założyłam ją dla siebie, nie dla ciebie.

Wstała, poprawiła torbę i spojrzała spokojnie:

Na koniec. jeżeli twoje ego kruszy się od słowa sama, potrzebujesz nie związku, a rehabilitacji. W wieku czterdziestu pięciu lat zbyt cenię swój czas, żeby marnować go na kogoś, kto zaczyna znajomość od rewizji moich wad.

Gdzie idziesz? A kawa? wymamrotał Piotr.

Dokończ ją sam. To pomoże ci zaoszczędzić zasoby. I jeszcze jedno: jeżeli chcesz, żeby ktoś patrzył ci w usta, umów się do dentysty.

W domu Krystyna od razu zablokowała Piotra we wszystkich komunikatorach. W jej wieku komfort to nie tylko koc i cisza, ale też telefon bez ludzi próbujących wtłoczyć ją w swój krzywy szablon.

A wy jak sądzicie to był nieudany flirt, czy starannie wyreżyserowany spektakl? I czy warto kontynuować znajomość, jeżeli już od pierwszej minuty ktoś wystawia wam fakturę za bycie sobą?