Słuchaj, muszę ci opowiedzieć tę historię, bo sama do dziś czuję ją gdzieś głęboko w sercu.
Piotrek wychowywał się w wielodzietnej rodzinie, gdzie ojciec uwielbiał zaglądać do kieliszka i zmieniał prace jak rękawiczki, a mama harowała na poczcie i po domu, żeby wykarmić trójkę dzieci. Piotrek był najstarszy, więc pomagał przy wszystkim opiekował się młodszymi siostrami, nosił wodę, rąbał drzewo, a jak dziewczynki podrosły, też im przydzielono swoje zadania.
Ojciec niestety odszedł wcześnie zatruł się czymś podejrzanym, co wypił z kolegami. Rodzinie wcale nie było lżej po jego śmierci. Mama, Elżbieta, wzdychała ciężko:
Oj, był pijakiem, ale przynajmniej spokoju nie zakłócał, nie wszczynał awantur. I parę złotych do domu zawsze przyniósł Ehh, głupi ten twój łeb, Wacek Na kogoś nas zostawił
Piotrek, żeby nie słyszeć narzekań mamy, gwałtownie kończył robotę w domu i zmykał do kumpli na wieczorne posiedzenia. Zbierały się dzieciaki pod starym domem na krańcu wioski. Nikt tam od dawna nie mieszkał, a szerokie, solidne schody były jak ławki dla całej ferajny. Siedzieli jak wróble, łupali pestki słonecznika i na zmianę snuli historie wymyślone i te prawdziwe.
Pestek Piotrek prawie nigdy nie miał, bo mama nigdy ich nie kupowała odwracała każdy grosz. Ale jego sąsiadka i rówieśniczka, Zosia, zawsze cichutko wysypywała mu je w kieszeń lub na dłoń jakby to była tajemnica tylko ich dwojga. Piotrek dziękował jej szeptem i jadł z takim smakiem, jakby to były największe rarytasy. Z czasem tylko przy niej siadał, choć na początku się wstydził.
Ale wiesz, sąd utrudniało mu tak po prostu przyjmować coś za darmo. Zaczął więc odwiedzać Zosię po obiedzie, kiedy dziewczyna pracowała w ogrodzie. Zawsze pytał:
Są twoi w domu?
Nie, jak zwykle w pracy o tej porze.
I siadał do grządek, zręcznie wyrywał chwasty, a przy tym sobie rozmawiali o wszystkim i o niczym. Zosia nigdy nie odmówiła mu pomocy z nim praca szybciej szła i weselej się gadało. Po robocie przynosiła do sadu imbryk gorącej herbaty i miskę z drożdżówkami i cukierkami. Piotrek z grzeczności się ociągał, ale Zosia nie pozwalała mu odejść głodnemu czy spragnionemu.
W domu Piotrka słodycze pojawiały się tylko od wielkiego święta, wiec za życzliwość i gościnność Zosi był jej naprawdę wdzięczny.
W szkole też się starał, choć nauka nie przychodziła mu łatwo najlepiej szło mu w sporcie. Po podstawówce poszedł choćby do technikum o profilu wychowania fizycznego. Zosia natomiast została pielęgniarką.
Jak już dorośli, widywali się znacznie rzadziej głównie od święta, gdy wracali do rodzinnej miejscowości. Piotrka trudno było poznać z chudego chłopca wyrósł na napakowanego faceta, a Zosia dalej miała te swoje niebieskie oczy, była drobna, zgrabna, zawsze z uśmiechem na ustach.
Zosia wyszła gwałtownie za mąż, bo też wcześnie straciła rodziców w wypadku. Szukała wsparcia, próbowała zbudować rodzinę, by nie myśleć ciągle o bólu i samotności.
Gdy Piotrek dowiedział się, iż Zosia wyszła za Jarka takiego rozgadania i przebojowego chłopaka z ich wsi, był zaskoczony. Wydawało mu się, iż zupełnie do siebie nie pasują. Potem urodził im się syn.
Piotrek nie miał ciśnienia, żeby się żenić. Ku zaskoczeniu mamy, w pracy w miejskim klubie sportowym gwałtownie został dostrzeżony jako świetny organizator i po niedługim czasie został dyrektorem ośrodka sportowego w Toruniu. Siostry wyjechały do dużych miast, pozakładały rodziny.
U Zosi zaczęły się problemy. Jej mąż wiecznie gdzieś znika, pije, na rodzinne sprawy mało zwraca uwagę. Mama Piotrka mówiła:
U niej to prawie jak u nas było. Jarosław łudząco przypomina twojego ojca Pije, chodzi gdzie wiatr zawieje Dziecko, żona nie obchodzą go. Szkoda mi jej. Tak ją rozumiem!
Piotrek tylko zaciskał pięści ze złości.
Po co ona za niego wyszła? I co widziała w takim gościu? Tylo kłopoty na głowie! Pamiętam, jak u nas w domu bywało Jeden wielki dramat.
Mama dodawała:
Wynosi z domu co popadnie magnetofon, ubrania, choćby kryształy Zosi rodziców! I ktoś to przecież kupuje No sami widzą, iż na wódkę mu idzie
Przychodzi do ciebie pożyczać? spytał w końcu Piotrek.
Skądże! Nie, nie pożycza. Ale ledwo wiąże koniec z końcem. Zarabia grosze, a od niego nic nie widzi.
Piotrek chodził w kółko po pokoju, wyraźnie coś planując. Mama, czując, iż za dużo powiedziała, poprosiła:
Tylko się nie wtrącaj, Piotrku. To nie nasza sprawa. Każda rodzina ma swoje tajemnice. Skoro z nim jeszcze mieszka, znaczy kocha
Wtedy Piotrek usiadł, popatrzył na mamę i opowiedział jej, jak Zosia przez całe dzieciństwo częstowała go pestkami, ciastem i herbatą z cukierkami. Że nie potrafi tak po prostu spokojnie patrzeć, gdy ona dziś cierpi z dzieckiem pod sercem.
I co zamierzasz? zapytała zabranym głosem mama. Tylko tego nie bierz na siebie, synu. Tego obiboka nikt nie naprawi możesz tylko sobie napytać biedy. Lepiej pomóż jak się da, ale niech się sama ogarnie.
Piotrek pokiwał głową i wrócił do Torunia. Po kilku dniach znów stanął pod domem mamy. Wyciągnął z samochodu dwa worki, kilka skrzynek z jedzeniem oraz torby pełne nowych ubranek.
Co to, przeprowadzasz się do mnie? ucieszyła się mama.
No co ty, mam mieszkanie w mieście, pracę, wszystko po staremu. To produkty i rzeczy patrz, zobaczysz. Worki z pestkami też nie są przypadkowe Zosia zrozumie, o co chodzi. Ale mi głupio osobiście jej to przekazywać. Ty już sama lepiej wiesz, jak to rozdzielić.
A twoje siostry? Im nie trzeba wysyłać?
Przecież wiesz, mamusiu, iż na każde święta mają gwiazdkę. Mężów mają dobrych, krzywda im się nie dzieje.
Ano, masz rację przyznała mama.
Wracam do Torunia. Nie żałuj Zosi, pomagaj jej po cichu. Noś, żeby sąsiedzi się nie przyglądali, ale regularnie. Jak się skończą zapasy, przywiozę nowe. Przynajmniej wiecie, iż nie będziecie głodni. Trzymaj się.
Piotrek uściskał mamę, pocałował w policzek i pojechał do miasta. Elżbieta zaniosła pakunki do spiżarki. W workach były duże, wyselekcjonowane pestki słonecznika.
O ho, nasmażę, będzie pychota cieszyła się jak dziecko.
Skrzynki pełne dobrej mąki, makaronów, kasz, puszek mleka skondensowanego, słodyczy wszelakich. Mama niemal nie wierzyła, iż to wszystko dla nich. Piotrek i wcześniej przysyłał jej coś dobrego, czasem świeże ryby, bo wiedział, iż je uwielbia. Ale tego dnia przywiózł wyjątkowo dużo.
Bestia z ciebie, Piotruś. Tylko czemu twoje szczęście gdzieś się zawieruszyło?
Mama robiła, jak prosił syn. Co tydzień chodziła z pakunkiem do Zosi, wieczorami wręczała jej coś po kryjomu. Najpierw Zosia nie chciała przyjmować, aż któregoś razu, przy wiaderku pestek, domyśliła się, od kogo dostaje te dary.
Wzruszyła się, zapłakała nawet, grzebiąc dłońmi w ziarenkach i powiedziała:
Przekaż Piotrkowi pozdrowienia i podziękuj. Tyle lat minęło, a on pamięta Bardzo jestem wdzięczna. Niech już się o nas nie martwi. Dwa tygodnie temu złożyłam pozew o rozwód. Mam nadzieję, iż wszystko się wreszcie ułoży.
Elżbieta tylko skinęła głową i wróciła do siebie. Nie mogła znaleźć odpowiedzi na własne pytania. Zosia będzie wolną kobietą. A Piotrek jest kawalerem
No, ciekawe, co z tego będzie mruczała pod nosem. Może zdecyduje się na nią?
Czas płynął, mama sumiennie dostarczała paczki, Zosia za każdym razem zarzekała się, iż odda, a Elżbieta tłumaczyła:
To nie dla ciebie, a dla twojego synka. jeżeli nie chcesz brać, to przynajmniej dziecku nie odbieraj dobrego serca innych. Tak widocznie musi być
Rozwód się dopełnił, Zosia zamieszkała sama z synkiem, odetchnęła. W domu było coraz ładniej, w oknach nowe firanki, synek do przedszkola chodził, był cały Zosią. Elżbieta czasem zajmowała się małym, a on wołał do niej: babciu. Piotrek odwiedzał mamę, zawsze przywoził zabawki dla małego. Spotykali się na herbacie, wspominali dzieciństwo, młode lata, a o nieudanym małżeństwie Zosi słowa nie było. Jakby tych paru ciężkich lat w ogóle nie było.
Piotrek zaczął bywać coraz częściej. Standardowe pytania: A była Zosia dzisiaj? A mały u ciebie?
Synku, mógłbyś chociaż zapytać najpierw, co u mnie, jak się czuję uśmiechała się mama.
No dobra, mamo Jak tam twoje zdrówko? dopytywał, sam wypatrując przez okno.
Przestań się wygłupiać, leć już do niej. Pewnie czeka. Przestańcie bawić się w kotka i myszkę, wszyscy w wiosce wiedzą, co się święci. Idźże już
No tak, zawsze tak u nas śmieje się Piotrek ja pomyślę, a ludzie już plotkują i żenią.
Podszedł do mamy, objął ją i nagle tak jakoś cicho mówi:
Dzięki, mamo. Naprawdę. Bo rozumiesz wszystko po swojemu i wszystko zawsze akceptujesz.
Mama przeżegnała syna, poszła do świętego obrazka. A Piotrek wybiegł z domu, po chwili wrócił po bukiet białych chryzantem.
Nie przejmując się już nikim, ruszył do domu Zosi. Plotkują? O, będą mieli o czym jeszcze pogadać. Szedł na znajome od dziecka schodki, nie wiedząc, iż Zosia zza firanki, z zapartym tchem obserwuje, jak niesie jej kwiaty.
