Grudzień w Łebie pachnie dymem z kominów i mokrym piaskiem. Bursztynka miała wtedy trzydzieści dziewięć lat i pracowała jako ratowniczka WOPR na tym samym odcinku plaży od pięciu sezonów, choć w grudniu ratowników już oficjalnie nie było — zostawała z przyzwyczajenia, bo mieszkanie nad sklepem rybnym było o dwie minuty spacerem. Jej pies, owczarek podhalański imieniem Grom, chodził z nią wszędzie, choćby do apteki po syrop na kaszel.
Tamtego popołudnia niebo miało kolor mokrego cementu. Na molo stał tylko jeden wędkarz, Zenon, emerytowany kolejarz, który przychodził codziennie o tej samej porze, bo żona nie pozwalała mu palić w domu. Bursztynka piła kawę rozpuszczalną z termosu, kiedy Grom zerwał się i zaczął szczekać w stronę wody, biegając wzdłuż linii przypływu tam i z powrotem, jakby nie mógł znaleźć miejsca.
— Grom, do nogi — powiedziała, ale pies nie posłuchał pierwszy raz w życiu.
Szczekał krótko, urywanie, kręcił się w kółko, grzebał łapami w mokrym piasku. Zenon oderwał się od wędki.
— On coś czuje. Psy tak nie szczekają bez powodu, moja babcia miała owczarka, ten przed trzęsieniem ziemi na Śląsku szalał całą noc.
Bursztynka zeszła bliżej wody, zmoczyła buty. Fale były zwyczajne, nic w nich nie pływało, żadnej płetwy, żadnego koloru odróżniającego się od szarości. Ale Grom nie odpuszczał. Wszedł po brzuch w lodowatą wodę, mimo iż nienawidził zimna, po czym wrócił biegiem do Bursztynki i szarpnął zębami rękaw jej kurtki, ciągnąc w stronę molo.
Wtedy zadzwonił telefon. Centrala WOPR w Łebie ostrzegała o nagłej zmianie ciśnienia i możliwym gwałtownym sztormie, który miał uderzyć w ciągu czterdziestu minut — coś, czego pogoda.pl jeszcze nie pokazywała. Bursztynka zamknęła telefon w kieszeni i podniosła oczy na horyzont, który ciemniał nienaturalnie gwałtownie od strony Rozewia, jakby ktoś zasuwał zasłonę na cały świat.
Nie czekała na potwierdzenie z centrali. Wybiegła na molo, złapała Zenona za rękaw kurtki, kazała mu zwijać wędkę i schodzić. Zawiadomiła trzy rodziny z psami spacerujące dalej przy wydmach — krzyczała przez megafon z bagażnika swojego fiata pandy, iż plaża ma zostać opuszczona w ciągu piętnastu minut. Nikt nie protestował, bo widzieli, jak gwałtownie czernieje niebo nad falochronem.
Zbiegali z Zenonem po deskach mola, kiedy pierwszy podmuch szarpnął tak mocno, iż Bursztynka musiała chwycić poręcz, żeby nie stracić równowagi. Drewno pod stopami zadrżało, jakby ktoś uderzył w nie z dołu młotem. Serce waliło jej w gardle, a dłonie, którymi ciągnęła Zenona za kurtkę, trzęsły się bardziej z zimna niż ze strachu — a może to było już nie do rozróżnienia. Krzyknęła, żeby biegł szybciej, i sama nie poznała własnego głosu. Za plecami usłyszała trzask, jakby coś w konstrukcji mola puściło, ale nie odwróciła się — pchała Zenona przed sobą, aż poczuła twardy grunt promenady pod butami. Dopiero wtedy odwróciła głowę. Fale już zalewały deski tam, gdzie przed chwilą stali.
Grom szczekał z tyłu, przy samochodzie, i to jego głos sprawił, iż Bursztynka wreszcie odetchnęła pełną piersią, jakby przez ostatnie dwadzieścia minut oddychała tylko połową płuc.
Sztorm uderzył dwadzieścia dwie minuty później. Fale sięgnęły trzech metrów, wiatr zerwał dach z jednego z pawilonów gastronomicznych przy promenadzie, a drewniany pomost, przy którym stał wcześniej Zenon, złamał się na pół i zniknął w spienionej wodzie jeszcze tej samej nocy.
Bursztynka nie zrobiła z tego historii na Facebooku, nie szukała poklasku. W następnym tygodniu zgłosiła Groma do lokalnego oddziału WOPR jako psa do szkolenia w wykrywaniu zmian ciśnienia przed sztormem. Komendant stacji, pan Wiesław, początkowo się śmiał, ale po sprawdzeniu dokumentacji meteorologicznej z tamtego dnia przestał się śmiać i tylko podrapał się po karku.
Grom przeszedł testy następnej wiosny pod Władysławowem i wypadł lepiej, niż ktokolwiek się spodziewał. Bursztynka podpisała umowę na sezon próbny, przeczytała ją dwa razy przy kuchennym stole, zanim złożyła podpis — zwrot kosztów karmy i weterynarza, nic więcej. Odłożyła długopis i popatrzyła na Groma śpiącego pod stołem, łapy drgały mu przez sen.
Zenon przychodzi teraz na molo z termosem dla dwojga. Ustawia się bliżej brzegu niż kiedyś i zawsze ma przy sobie kawałek suszonej wołowiny dla Groma, mimo iż żona mówi, iż rozpieszcza cudzego psa bardziej niż własne wnuki.
