Pierścionek z turmalinem, trzy lata czekania dla Miry Lindqvist

newsempire24.com 6 dni temu

Mira znalazła pudełko w poniedziałkowy wieczór, kiedy szukała w szafie na pościel zimowych kołder. Oliwkowy aksamit, wytarty na rogach, drobne zadrapanie na wieczku, gdzie kiedyś stuknął o nie zapasowy klucz. Od przeprowadzki nie miała go w rękach. Wewnątrz leżały kolczyki z drobnymi akwamarynami, łańcuszek z zawieszką w kształcie łzy i pierścionek z turmalinem, który Barbara Wendland założyła jej na palec cztery i pół roku temu, na weselu w zajeździe pod Ostródą. Przy wszystkich gościach, głosem kobiety dokonującej koronacji.

I bransoletka. Ciężka, o skręcanym wzorze, noszona raz, na chrzcie Loli.

Mira usiadła na brzegu łóżka, pudełko na kolanach, i słyszała przez cienką ścianę, jak w sąsiednim pokoju oddycha Lola — tak, jak oddychają małe dzieci, iż człowiek na chwilę wstrzymuje oddech, żeby się upewnić, iż to słyszy. Cztery i pół roku miała córka. Rozwód był prawomocny od dziewięciu dni.

Z Konradem Mira była siedem lat. Nie najgorsze, nie najlepsze lata. Siedem lat ze wszystkim, co się do tego zalicza: remont dwupokojowego mieszkania na Ursynowie, ciąża z nudnościami do siódmego miesiąca, jego awans w firmie spedycyjnej, jej wypowiedzenie, potem jej tłumaczenia na boku, potem jego milczenie. Milczenie nie przyszło nagle. Najpierw były rozmowy. Potem kłótnie. Potem wracał coraz później, aż Mira pewnego dnia zauważyła, iż jej to już nie obchodzi. To stwierdzenie przyszło całkiem spokojnie, bez dramatu: stała przy kuchence, mieszała zupę z czerwonej soczewicy i zorientowała się, iż od trzech dni nie zapytała, gdzie był. Nie z zaufania. Tylko dlatego, iż przestała czekać.

Konrad pewnie też to poczuł. Nie urządził scen, nie robił awantur. Jednego wieczoru usiadł przed nią i powiedział: Mira, oboje to wiemy. — Co wiemy? — Że to koniec. Że powinniśmy przestać. Odłożyła łyżkę na brzeg garnka, zsunęła się, upadła na kafelki i zostawiła pomarańczową plamę. Podniosła ją, zetrzała plamę, i tylko wtedy powiedziała: Dobrze. Jedno słowo. Bez płaczu, bez kłótni, bez "spróbujmy jeszcze raz". Tylko "dobrze", bo to dobrze mieszkało w niej już od miesięcy i czekało tylko, żeby zostać wypowiedziane.

Barbara dowiedziała się od Konrada. Zadzwoniła następnego dnia. Mira stała przy zlewie i myła talerzyk Loli z namalowanymi delfinami. Telefon leżał na stole, wyświetlacz świecił: "Teściowa". Wytarła ręce i odebrała.

— Mira, to prawda? Barbara nigdy nie nazywała jej zdrobniale. Siedem lat, ani razu "Mirka", tylko "Mira", w pełnej formie, oficjalnie, jakby skrócenie imienia zakładało bliskość, na którą Barbara nigdy nie chciała się zgodzić.

— To prawda, Barbaro.

— I kto to chciał?

— Oboje.

Cisza. W tle kliknął czajnik elektryczny. Barbara zawsze dzwoniła ze swojej kuchni w Giżycku, stojąc przy oknie, Mira to dobrze wiedziała: kwieciste zasłonki, magnesy z wczasów nad morzem na lodówce, zapach kawy i świeżo pieczonej szarlotki z kruszonką.

— Oboje, więc. No proszę.

To "no proszę" Mira znała. Zawsze z tym samym lekkim podtekstem, jakby Barbara już wszystko zrozumiała i tylko czekała, aż inni to dogonią.

— Barbaro, Konrad i ja ustaliliśmy wszystko po dobroci. Mieszkanie zostaje przy nim, ja wynajmę coś innego.

— A dziecko?

— Lola zostaje ze mną.

— Alimenty?

— Będą ustalone.

— Mira, muszę z tobą pomówić. Nie przez telefon. Przyjadę w sobotę.

Rozłączyła się. Bez "do zobaczenia", bez "trzymaj się". Tylko cisza po tym.

Sobota nadeszła szybko. Mira miała kilka do sprzątania — wynajęte mieszkanie na warszawskim Gocławiu było skąpo umeblowane, większość należała do właściciela. Jej własność: zabawki Loli, kilka książek i właśnie to pudełko na górze szafy.

Barbara zadzwoniła punktualnie w południe, dwa krótkie dzwonki, jak zawsze. Stała w przedpokoju, beżowy płaszcz z dużymi guzikami, fryzura jak od fryzjera, usta delikatnie pomalowane. Sześćdziesiąt dwa lata, ale wyglądała na jakieś pięćdziesiąt. Wyprostowana, ostry podbródek, brwi jak wyrysowane linijką. W ręku torba.

— Dzień dobry, Mira. Dla Loli, witaminy i rajstopy.

Wszedła bez czekania na zaproszenie, postawiła buty równo, noskami do drzwi, przeszła do kuchni.

— Herbaty?

— Zielonej, jeżeli jest.

Mira nastawiła wodę. Barbara siadła przy stole, ręce złożone, obrączka wciąż na prawym palcu, choć jej mąż zmarł jedenaście lat temu. Lola przybiegła z pokoju, zobaczyła babcię, objęła ją entuzjastycznie.

— Babciu!

— Uważaj, Lola, płaszcz.

A jednak ramiona Barbary zamknęły się wokół dziewczynki. Mocno, o trzy sekundy dłużej niż zwykle. Mira to zauważyła i odwróciła się do czajnika.

Kiedy Lola znów zniknęła przy swoich klockach, Barbara wygładziła serwetkę na stole i przeszła do rzeczy bez wstępów.

— Mira, powiem wprost. Biżuteria, którą dałam na ślub — łańcuszek, kolczyki, pierścionek z turmalinem, bransoletka. Chcę to wszystko z powrotem.

Mira postawiła przed nią filiżankę. Zielona herbata, bez cukru, tak jak lubi. Barbara jej nie dotknęła.

— To są pamiątki rodzinne, Mira. Przechodzą w naszej rodzinie z pokolenia na pokolenie. Bransoletka była mojej matki. Kolczyki kupiłam za pierwszą wypłatę. Pierścionek przywiózł ojciec z Gdańska w siedemdziesiątym dziewiątym.

Mówiła spokojnie, bez nacisku, jak przy odczytywaniu inwentarza. Ale Mira to widziała: palce złożone mocniej niż zwykle, kciuk zbielały.

— jeżeli małżeństwa już nie ma, biżuteria powinna wrócić.

Mira milczała. Nie dlatego, iż nie miała słów. Myślała — i robiła to powoli, z przerwami, jakby musiała każdą myśl najpierw zważyć w dłoni. Biżuterii nie potrzebowała. Ledwie ją nosiła: kolczyki dwa razy po ślubie, łańcuszek po miesiącu wrócił do pudełka. Bransoletka była za ciężka na codzień, pierścionek nie pasował do żadnej rzeczy w jej szafie. Nie była kobietą, która nosi złoto. Była kobietą w dżinsach i trampkach, z jedną parą srebrnych wkrętek, które kupiła sobie sama na dwudzieste piąte urodziny.

Ale nie chodziło o złoto. Chodziło o to, jak Barbara to powiedziała. "Jeśli małżeństwa już nie ma". Jakby Mira była tylko przechowalnią. Jakby siedem lat, Lola, jazdy do poradni co dwa tygodnie w czwartki, bo Konrad "nie mógł się urwać z pracy", wszystko razem było tylko wypożyczeniem. Którego termin właśnie minął.

— Barbaro, pamiętasz, jak zakładałaś mi ten pierścionek?

— Tak. Na weselu.

— Powiedziałaś: "To dla ciebie, Mira. Noś go w zdrowiu. Teraz jesteś nasza."

Podbródek Barbary drgnął, niemal niezauważalnie, ale Mira to zobaczyła.

— Okoliczności się zmieniły.

— Okoliczności. No tak.

Mira wstała. Czajnik wciąż bulgotał, choć woda dawno się zagrzała. Wyłączyła go, i naraz zapanowała cisza. Taka cisza, iż słychać było, jak w drugim pokoju Lola szeptem liczy swoje klocki.

Mogła powiedzieć wiele rzeczy. Że Barbara trzy lata nie rozmawiała z sąsiadką z powodu podarowanej i niezwróconej formy do zapiekanek. Że prowadziła zeszyt, kto i ile włożył do koperty na urodziny — gruby zeszyt w kratkę, niebieska okładka, w każdym wierszu imię, kwota, data. Mira widziała go raz. Mogła przywołać przepisy — iż darowizn przekazanych publicznie, przy świadkach, nie można żądać z powrotem. W noc po tamtym telefonie dwie godziny czytała na forum prawniczym.

Ale nie zrobiła tego. Bo to byłaby walka. A Mira się już wystarczająco napatroczyła. Siedem lat wpasowywała się w rodzinę Konrada, dostrajała się do jego matki, znosiła "no proszę" i "u nas tak się nie robi". Siedem lat przystosowania, które odebrały jej coś istotnego. Coś, co właśnie zaczynała odnajdywać na nowo.

Zrobiła więc coś innego. Poszła do salonu, przyniosła pudełko z szafy, wróciła i postawiła je przed Barbarą na stole.

— Proszę. Weź to.

Barbara spojrzała na pudełko, potem na Mirę, potem znowu na pudełko.

— Wszystko jest?

— Wszystko. Łańcuszek, kolczyki, pierścionek, bransoletka. Może pani policzyć.

Barbara otworzyła wieczko. Palce zadrżały na chwilę, kiedy dotknęła bransoletki. Bransoletki jej matki. Mira o tym wiedziała. I na moment twarz Barbary stała się inna — nie ta pracowita surowość, ale twarz kobiety, która tęskni za matką. Potem wieczko znowu się zamknęło.

— Oczekiwałam większego oporu.

— Czemu?

— Bo zwykle to przebiega trudniej.

Mira usiadła z powrotem, wzięła filiżankę, wypiła łyk letniej już herbaty.

— Barbaro, nie potrzebuję tej biżuterii. Jest pani. Była u mnie tylko na przechowaniu.

Barbara milczała.

— Ale chcę powiedzieć coś jeszcze. Nie o biżuterii.

Odstawiła filiżankę, spokojnie, bez stuknięcia. Jak postawienie punktu po długim zdaniu.

— Byłam siedem lat pani synową. Gotowałam bigos według pani przepisu, choć go nie lubię. Jeździłam z panią do specjalisty, siedziałam dwie godziny w poczekalni, bo Konrad był "zajęty", a pani nie chciała iść sama. Słuchałam, jak pani mówi o "naszej rodzinie" i czego się od nas wszystkich oczekuje. Starałam się.

Barbara nie przerywała. Wargi zacisnęła, podbródek lekko unosiła.

— Nie narzekam. Robiłam to, bo myślałam: jesteśmy rodziną, tak trzeba. Ale wie pani, co mnie zdziwiło? Przez siedem lat ani razu nie zapytała pani, jak się czuję. Żadnego "jak się masz, Miro", "jesteś zmęczona?", "mogę w czymś pomóc?" Ani razu.

Cisza. W drugim pokoju wieża klocków Loli przewróciła się z miękkim drewnianym stukiem.

— Pytała pani, czy obiad gotowy. Czy pranie zrobione. Czy Lola ma termin u ortopedy. Wszystko w sprawie. Wszystko konieczne. Ale żadnego pytania o mnie. Nie o funkcję "żona syna". O mnie.

Mira nie mówiła głośniej. Ton zachowała taki, jakim wieczorami czyta Loli bajki: spokojny, równy. I właśnie przez to słowa zabrzmiały głośniej, jakby krzyczała.

— Dlatego oddaję biżuterię. Nie targuję się. Nie potrzebuję niczego, co jest przywiązane do warunków. Prezent z klauzulą zwrotną to nie prezent. To zastaw. A ja zwracam zastaw, bo transakcja się skończyła.

Barbara otworzyła usta. Zamknęła je znowu. Prawa ręka znalazła obrączkę na palcu i zaczęła ją obracać. Nawyk, który Mira widziała setki razy: kiedy Barbara się nerwowała, obracała obrączkę po zmarłym mężu.

— Ty… Mira…

— Mira. Tak mam na imię.

Po tych słowach coś się zmieniło w powietrzu. Nie nagle, nie gwałtownie. Jak kiedy w zimie otworzy się okno: najpierw tylko chłód, potem człowiek zauważa, iż łatwiej oddycha.

Barbara siedziała bez ruchu. Pudełko przed nią, ręce na stole. Nie patrzyła na Mirę, ale w kąt kuchni, gdzie na parapecie stał zasuszony fiołek afrykański.

— Mój Henryk też nigdy mnie nie zapytał, jak się czuję.

Powiedziała to prawie niesłyszalnie.

— Trzydzieści cztery lata. Ani razu.

Barbara odwróciła się do niej. Oczy suche, ale zaczerwienione na brzegach, jak u kogoś, kto wstrzymuje łzy siłą woli.

— Myślałam, iż tak powinno być. Że rodzina to robienie tego, czego się od ciebie oczekuje, i w zamian zostaje się w spokoju. Nie bity, nie pijak, pieniądze są. Czyli dobra rodzina.

Mira słuchała.

— Matka mi to wpoiła: "Barbaro, najważniejsze, iż nie pije i nie bije. Resztę się wytrzyma." Czterdzieści lat wytrzymywałam według tego przepisu.

Zaśmiała się krótko, ale wyszło to krzywo, bolesne.

— A potem Henryk umarł. I zostałam z tym przepisem. Z bigosem, z zeszytem, z bransoletką mojej matki. I z poczuciem, iż przeżyłam czyjeś życie. Mojej matki. Nie swoje.

Lola wpadła do kuchni z klockiem w ręce.

— Mamo, patrz, to jest domek! I mieszka w nim kotek!

Klocek był niebieski, z namalowaną literą "K".

— Piękny domek, Lola. Pokaż babci.

Dziewczynka podeszła do Barbary i podała jej klocek. Barbara wzięła go w obie ręce, ostrożnie, jakby był kruchy.

— A jak się nazywa ten kotek?

— Bigos!

Lola zaśmiała się i pobiegła dalej. Barbara trzymała klocek i oglądała go, jakby pochodził z innego świata. Ze świata, w którym koty nazywają się "Bigos" i to jest absolutnie normalne.

— Mira.

Mira podniosła wzrok.

— Właśnie nazwałaś mnie tak pierwszy raz.

— Wiem.

Pauza.

— Mira, nie przyjmę tej biżuterii.

Mira pokręciła głową.

— Weź to. Mówię serio.

— Czemu?

— Bo nie potrzebuję pamiątki po tym, iż należałam tu tylko pod warunkiem. Muszę zacząć od nowa. Na czysto. Bez zastawu.

Barbara milczała długo. Obracała obrączkę. Przyglądała się klockowi, który wciąż trzymała w lewej ręce.

— A Lola?

— Lola jest pani wnuczką. To się nie zmienia. Rozwód dotyczy mnie i Konrada. Nie pani i Loli.

— Mogę przychodzić dalej?

— Może pani przychodzić.

W niedzielę zadzwoniła Danka, kuzynka Konrada, która zawsze wiernie przekazywała nowinki, choć Mira wyszła z rodzinnej grupy na WhatsAppie jeszcze przed rozwodem.

— Mira, naprawdę oddałaś całą biżuterię?

— Tak.

— Wszystko?

— Wszystko.

— Sama bransoletka jest warta spokojnie dwadzieścia tysięcy, wiesz o tym?

— Wiem.

— I po prostu… oddałaś ją.

— Po prostu oddałam.

Danka zamilkła na chwilę.

— Ciocia Barbara jest kompletnie w szoku. Mówi, iż pierwszy raz w życiu nie wiedziała, co odpowiedzieć. Przyjechała przygotowana, z argumentami, choćby ze zdjęciami rachunków. A ty jej po prostu stawiasz pudełko na stole.

— Nie chciałam wojny, Danka.

— To rozumiem. Ale wiesz, co ciocia Barbara powiedziała mamie? Powiedziała: "Ta dziewczyna jest mądrzejsza od nas wszystkich."

Mira musiała się zaśmiać. Pierwszy raz od dwóch tygodni.

— Nie jestem mądrzejsza. Jestem po prostu zmęczona byciem dłużną za coś, czego wcale nie potrzebuję.

Konrad zadzwonił trzy dni później. Kontaktowali się teraz tylko w sprawach Loli: harmonogram opieki, pieniądze, zajęcia plastyczne we wtorki.

— Mira, mama mi powiedziała.

— Aha.

— Czemu to oddałaś?

— Bo to jej biżuteria.

— Dała ci ją.

— Dała mi ją do przechowania. Termin przechowania się skończył.

Konrad milczał. Mira stała przy oknie i patrzyła na podwórko. Plac zabaw, huśtawka, babcia z wózkiem. Zwyczajny wieczór.

— Mogłaś to zatrzymać. Prawnie…

— Konrad, mogłam zrobić wiele rzeczy. Mogłam się bić o mieszkanie, choć ty je spłacałeś. Mogłam dochodzić alimentów przed sądem, choć sam je zaproponowałeś. Mogłam powiedzieć twojej matce rzeczy, po których tydzień brałaby walerianę. Ale do czego?

Nie odpowiedział.

— Nie potrzebuję wygranej z twoją matką. Potrzebuję odzyskać swoje życie. Na czysto. Bez cudzej biżuterii i cudzych oczekiwań.

— Zmieniłaś się, Mira.

— Nie. Przestałam tylko próbować się wszystkim przypodobać.

Odłożyła telefon. Nie ze złości. Z poczucia kompletności. Jak zamyka się książkę, którą właśnie dokończyło się czytać.

Następne dwa tygodnie mijały dziwnie. Mira pracowała z domu, tłumaczyła teksty specjalistyczne z angielskiego, odbierała Lolę z przedszkola, gotowała kolacje. Zwyczajna codzienność. Ale coś w niej się przesunęło. Przyłapywała się na tym, iż przestała się upewniać. Wcześniej każda decyzja przechodziła przez wewnętrzny filtr: co by powiedział Konrad, co by pomyślała Barbara, jak to wygląda z zewnątrz. Filtr działał automatycznie, niezauważalnie, ale wysysał energię. Teraz był wyłączony. I okazało się: bez niego jest szerzej. Przerażająco szeroko, jak w puste mieszkanie po przeprowadzce, kiedy kroki niosą się echem i człowiek rozumie, iż meble może ustawić, jak chce.

Kupiła sobie kolczyki. Srebrne, z drobnymi kamieniami księżycowymi, za czterdzieści złotych na straganie na Bazarze Różyckiego. Założyła je i przyjrzała się sobie w zwierciadle. Pasowały jej lepiej niż akwamaryny od Barbary. Nie dlatego, iż były piękniejsze. Bo sama je wybrała.

Lola to zauważyła i powiedziała: Mamo, jesteś piękna. — Dzięki, Lola. — Czemu nie nosisz takich częściej? Mira uklękła, spojrzała córce w oczy. Brązowe, jak u Konrada, ale wyraz inny: otwarty, bez żadnych rachub. — Bo wcześniej myślałam, iż trzeba nosić to, co się dostało w prezencie. Teraz noszę to, co mi się podoba. Lola skinęła głową, jakby to było najbardziej oczywiste wyjaśnienie na świecie, i pobiegła dalej malować.

Pod koniec miesiąca zadzwoniła Barbara. Nie do Konrada — do Miry, prosto.

— Mira, mogę przyjechać w sobotę? Do Loli.

— Jasne.

— Upiekę szarlotkę. Z jabłkami i kruszonką. Lola to lubi.

— Świetnie.

Pauza.

— I, Mira…

— Tak?

— Jak się czujesz?

Mira odsunęła telefon od ucha i spojrzała na wyświetlacz. "Teściowa". Nie. Zmienić. Palce same wpisały: "Barbara".

— Jakoś. Jestem zmęczona, ale jakoś to idzie.

— jeżeli potrzebujesz pomocy z Lolą, mów.

— Będę mówić.

— Dobrze. Do soboty.

— Do soboty, Barbaro.

Odłożyła telefon, stała przy oknie. Na dworze chłopcy grali w piłkę, jeden krzyknął tak głośno, iż przebiło się przez szyby zespolone. Coś się ścisnęło jej w gardle. Nie ból. Raczej ciepło. Może zaskoczenie. Może początek czegoś, dla czego jeszcze nie miała nazwy.

W sobotę Barbara przyjechała z szarlotką. Jabłkowa, z kruszonką, w aluminiowej formie, nakryta ściereczką z wyszytymi kłosami. Mira rozpoznała tę ściereczkę — z kompletu, który Barbara przywiozła lata temu z wczasów w Krynicy Morskiej.

Lola skakała wokół stołu.

— Babciu, przywiozłaś mi klocek?

— Jaki klocek?

— Niebieski! Z kotkiem!

— Jakim kotkiem?

— Z Bigosem!

Barbara spojrzała na Mirę, Mira wzruszyła ramionami i uśmiechnęła się. Barbara wyciągnęła z torby niebieski klocek. Nie ten sam. Nowy, ze sklepu zabawek.

— Masz. Dla Bigosa.

Lola pisnęła z euforii i pobiegła dalej. Zostały we dwie w kuchni. Szarlotka stała na stole, wciąż ciepła, pachniało wanilią i kwaskowatymi jabłkami. Mira pokroiła dwa kawałki, położyła na talerzyki. Talerzyk z delfinami podała Loli, kiedy wróciła po swoją porcję.

— Bardzo dobra, Barbaro.

— Przepis matki.

Znowu przepis matki. Ale tym razem w głosie nie było żadnego obowiązku zapamiętania. Było tam coś innego. Czułość. Albo tęsknota. Może oba.

— Mira.

— Tak?

— Zastanawiałam się. Bransoletka. Matczyna bransoletka. Chcę, żeby ją dostała Lola. Kiedy dorośnie.

Mira przestała żuć.

— Nie jako zastaw. Nie z warunkiem. Po prostu, bo jest moją wnuczką. I bo moja matka by się ucieszyła.

Barbara nie patrzyła na nią. Dziubała widelcem w jabłkach.

— Nie umiem prosić. Pewnie to zauważyłaś. Umiem żądać. To jest łatwiejsze. Przy żądaniu nie trzeba być bezbronną. Proszenie to coś innego.

Mira odłożyła widelec.

— Barbaro.

— Tak?

— Bransoletka dostanie się Loli. Kiedy dorośnie.

Barbara skinęła głową. Krótko, zwyczajnie. I wypiła łyk herbaty, by zamaskować to, co działo się na jej twarzy.

Późnym wieczorem, kiedy Lola spała, a Barbara już wyjechała, Mira stała przy zlewie i myła naczynia. Dwa kawałki szarlotki zostały, włożyła je do lodówki. Ściereczka z kłosami leżała na poręczy krzesła. Wytarła ręce i stanęła przed zwierciadłem w przedpokoju.

Srebrne kolczyki z kamieniami księżycowymi. Twarz bez makijażu. Cienie pod oczami, bo Lola wczoraj obudziła się o trzeciej i nie zasnęła do piątej. Ale w odbiciu było jeszcze coś innego. Coś, czego wcześniej nie było. Nie pewność siebie — to słowo byłoby za duże. Raczej: obecność.

Stała tu, w tym wynajętym mieszkaniu na Gocławiu, sama z czteroletnią córką, z zamówieniami na tłumaczenia, które nie zawsze były płacone na czas, z lodówką w połowie pustą. Ale stała. Na własnych nogach. W swoich własnych kolczykach. I nikomu już nie była dłużna.

Na górnej półce szafy, za stosem zimowych kołder, teraz nic już nie było. Pudełka nie było. Miejsce, które zajmowało, było teraz po prostu miejscem. Wolnym.

Mira zgasiła światło w przedpokoju i poszła jeszcze raz zajrzeć do Loli. Mała spała, obiema rękami obejmując niebieski klocek. Ten nowy, od babci. Mira poprawiła kołdrę, zatrzymała się na chwilę, słuchając jej oddechu. Równy, spokojny.

Na dworze padał drobny deszcz, kapki stukały miarowo o parapet, jak metronom. Mira oparła się o framugę drzwi. Nie wiedziała, co przyniesie jutro. Czy wystarczy pieniędzy na kolejny czynsz. Czy Barbara zadzwoni jeszcze, czy to był jednorazowy gest. Ale jedno wiedziała: pudełko wróciło tam, gdzie powinno być. A ona sama po raz pierwszy od siedmiu lat stała właśnie tam, gdzie powinna.

Idź do oryginalnego materiału