Dzisiaj, gdy wieczór zapada nad naszym starym domem na przedmieściach Krakowa, nie potrafię zebrać myśli. Tyle wydarzyło się w ciągu tych ostatnich dni Wciąż w głowie mam tamten niezwykły moment wszystko, co wtedy zrozumiałam.
Od dawna żyliśmy z Januszem osobno, chociaż pod jednym dachem. Ja spałam w sypialni, on na kanapie w salonie. Każdego dnia mijaliśmy się, nie mówiąc zbyt wiele. Złość zżerała mnie i jego od środka, zwłaszcza gdy stracił pracę w hucie. Pieniądze topniały jak śnieg w marcu, a Janusz zaczął więcej zaglądać do kieliszka i coraz mniej do nas córki i mnie. Atmosfera w domu była ciężka jak krakowski dym zimą.
Właśnie wtedy wydarzyło się coś dziwnego. Poczułam, jak serce mi się zatrzymuje. Wszystko nagle ucichło. Znalazłam się w pustej przestrzeni, a przy mnie pojawił się anioł, taki prawdziwy, jak z Witkacego obrazów. Jego głos był spokojny, stanowczy powiedział, iż jeszcze nie zasłużyłam na niebo, iż muszę wrócić i naprawić błędy. Tak bardzo chciałam odetchnąć, odpocząć, ale zgodziłam się na powrót może tylko jeszcze na chwilę, by zrobić coś dobrego.
Obudziłam się i jakby pod wpływem jakiejś siły, spojrzałam na Janusza zupełnie inaczej. Już nie myślałam o tym, ile bólu mi sprawił, tylko o tym, dlaczego stał się taki zgorzkniały. Wyszłam do kuchni, zaczęłam prać jego koszule, prasować, jak kiedyś przed świąteczną kolacją. Ugotowałam bigos, na stole postawiłam gałązkę bzu i dwa świeczniki jak za dawnych lat. Zostawiłam na kanapie liścik:
Januszku, może lepiej będzie Ci spać w naszym dawnym łóżku w tym, w którym rodziły się nasze dzieci, którym dzieliliśmy wszystkie nasze noce i lęki Może ta stara miłość jeszcze tam czeka, jeżeli zechcesz mi wybaczyć?.
Gdy kończyłam, coś znów we mnie pękło i pomyślałam: Czy naprawdę to ja powinnam przepraszać? Przecież to on tak często milczał, zamykał się w sobie, a ja musiałam liczyć każdy grosz i dusić dzieciom śmiech. To on przestał pisać wiersze, malować obrazy, tylko siadał z wódką przed telewizorem. W złości podarłam list.
Usłyszałam wtedy głos anioła: Jeszcze kilka dobrych uczynków Wtedy znajdziesz niebo. Westchnęłam i napisałam wszystko od nowa. Tym razem z serca:
Nigdy nie rozumiałam Twojego strachu, gdy huta upadła i zostałeś bez pracy. Pamiętasz swoje marzenia o podróżach na niebieskie Mazury, jak planowaliśmy wspólne grzybobranie na emeryturze? Zamiast wspierać, kazałam Ci pracować za kółkiem, chociaż tego nienawidziłeś. Nie widziałam, jak boli Cię strata własnych marzeń. Wybacz mi, ukochany. Dziś jestem inna. Kocham Cię.
Po południu Janusz wrócił do domu. Od progu coś poczuł: zapach barszczu, muzyka Marka Grechuty cicho grająca z radioodbiornika, świece na stole. Gdy zobaczył liścik, usiadł cicho na kanapie, a gdy weszłam z talerzami, łzy popłynęły mu po policzkach. Odłożyłam potrawy i bez słowa przytuliłam się do niego. Płakaliśmy razem, po raz pierwszy od lat. Potem zaniósł mnie do sypialni, tak jak dawniej, i kochaliśmy się z tym samym ogniem jak na początku naszego małżeństwa. Kolację jedliśmy, śmiejąc się z dziecięcych kawałów naszych córek, wspominając letnie wakacje u babci w Beskidach.
Później, sprzątając kuchnię, przez okno zobaczyłam anioła stojącego w ogrodzie pod starym orzechem. Wyszłam na gank, płakałam i prosiłam: Aniele, pozwól mi zostać jeszcze tu, z nim Chcę znów widzieć, jak maluje, chcę naprawić wszystko, co zniszczyłam. Obiecuję, Janusz będzie znów szczęśliwy, wtedy odejdę.
Anioł uśmiechnął się i powiedział: Jesteś już w niebie tu, wśród tych, których kochasz. Dbaj tylko, by nie wrócić do własnego piekła, z którego sama się podniosłaś. Często niebo jest bliżej, niż myślisz.
Wracając do domu, usłyszałam głos Janusza: Magdo, zimno! Chodź do łóżka, jutro będzie nowy dzień! Pomyślałam: Tak, dzięki Bogu, będzie nowy dzień.
Zatrzymałam się w drzwiach i wszystko przemyślałam. Czy ja naprawdę umiem dziękować za to, co już mam, a nie tylko narzekać? Czy nie ranię innych własnym smutkiem i pretensjami? Czy wiem, ile sama zadaję bólu, marudząc, zamiast próbować naprawić? Ile razy, krytykując innych, nie widziałam własnych błędów? Czy potrafię być naprawdę szczera ze sobą i z bliskimi? A może czekam na lepszy świat, zamiast zmieniać ten, w którym żyję? Często tęsknimy za niebem, nie wiedząc, iż sami możemy je zbudować.
Dzisiaj wiem jedno: jeżeli chcemy być bliżej nieba, wystarczy, iż spróbujemy dać od siebie choć trochę dobra. choćby jeżeli tak kilka zależy od nas.
