Pewnego dnia tata poprosił mnie do swojego pokoju: powiedział, iż chce poruszyć bardzo poważny temat…

Pewnego dnia tata poprosił mnie, żebym przyszła do jego pokoju powiedział, iż musimy porozmawiać o czymś poważnym. Szczerze mówiąc, trochę się zaniepokoiłam. W salonie czekała na mnie kobieta.

Moja rodzina od zawsze kręci się wokół mojego taty. To on mnie wychował, troszczył się o mnie i zawsze mogłam na niego liczyć. Mama opuściła nas tuż po moim urodzeniu i tata postanowił się już nie żenić, prawdopodobnie bojąc się kolejnego rozczarowania. Los nie był łaskawy dla mojego ojca, dlatego bardzo chciałam szybciej dorosnąć, żeby go wspierać bycie odpowiedzialnym człowiekiem nigdy nie było dla niego łatwe.

Ze względu na trudną sytuację finansową zaczęłam pracować już w wieku 15 lat. Pisałam artykuły do lokalnych gazet, a po trzech latach znalazłam lepszą posadę. Kilka lat później udało mi się dostać pracę biurową, dzięki której stałam się samodzielna i mogłam utrzymać siebie oraz tatę. Pewnego dnia tata znów zaprosił mnie na poważną rozmowę, przynajmniej tak stwierdził. Trochę się denerwowałam. W salonie czekała kobieta, którą jak powiedział tata była moją mamą.

Gdy mnie zobaczyła, rozpłakała się, zaczęła przepraszać i próbowała mnie przytulić. Jednak ja nie potrafiłam się na to zdobyć. Delikatnie wymknęłam się z jej uścisku i wyszłam bez słowa, zostawiając ich samych. Uznałam, iż tata sam wie najlepiej, jak postąpić w tej sytuacji. Nie potrafię wybaczyć komuś, kto tak bezdusznie porzucił mnie i tatę, i choćby przez tyle lat nie złożył mi życzeń urodzinowych.