Wiesz co, moja rodzina zawsze kręciła się wokół taty. To właśnie on mnie wychował, troszczył się o mnie i był dla mnie niezmiennym wsparciem. Zaraz po moich narodzinach mama zdecydowała się nas opuścić, a tata podjął decyzję, żeby się nie ożenić po raz drugi chyba bał się znów się rozczarować i cierpieć. Nie miał łatwo w życiu, naprawdę. Dlatego od dziecka chciałam dorosnąć jak najszybciej, żeby móc mu pomagać ze wszystkim, co przychodzi na głowę dorosłego człowieka.
Pieniędzy nam zawsze brakowało, więc zaczęłam pracować już mając 15 lat. Pisalam artykuły do lokalnych gazet w Krakowie, a po trzech latach udało mi się dostać lepszą pracę. Jak trochę jeszcze podrosłam, znalazłam zatrudnienie w biurze taka praca pozwoliła mi stać się samodzielną, utrzymywać siebie i tatę. Pewnego dnia tata poprosił mnie do pokoju na poważną rozmowę. Brzmiał bardzo serio, więc trochę się zestresowałam. W salonie czekała na mnie kobieta, a tata powiedział, iż to moja mama.
Jak mnie zobaczyła, od razu popłakała się, przepraszała i próbowała mnie przytulić, ale nie potrafiłam się przełamać. Delikatnie wyswobodziłam się z jej objęć i po prostu wyszłam z pokoju, choćby nic nie powiedziałam, zostawiając ich samych. Uważam, iż tata sam powinien zdecydować, jak z tym sobie poradzić. Po tylu latach nie jestem w stanie wybaczyć komuś, kto porzucił mnie i tatę, nie miał odwagi choćby wysłać kartki na urodziny. Po prostu nie potrafię tego zapomnieć.
