Moje życie kręci się wokół mojego taty, który mnie wychował, troszczył się o mnie i dawał mi niezachwiane wsparcie. Zaraz po moich narodzinach mama nas zostawiła; tata zdecydował, iż nie chce się ponownie żenić, być może obawiał się kolejnej straty i bólu. Los nie był dla niego łaskawy, a ja odkąd pamiętam, chciałam szybciej dorosnąć, żeby móc wspierać go we wszystkich obowiązkach, które spadły na niego jako odpowiedzialnego człowieka.
Ze względu na trudną sytuację finansową naszej rodziny, zaczęłam pracować już jako piętnastolatka. Pisałam artykuły dla lokalnych gazet w Warszawie, a po trzech latach udało mi się znaleźć lepszą pracę. Po kolejnych kilku latach dostałam posadę w biurze, która pozwoliła mi stać się niezależną i utrzymywać siebie oraz tatę. Pewnego dnia tata poprosił mnie o poważną rozmowę powiedział, iż to sprawa ważna. Czułam się niespokojna, nie wiedziałam czego się spodziewać. W salonie czekała na mnie kobieta, którą jak stwierdził tata była moją mamą.
Gdy tylko mnie zobaczyła, rozpłakała się, przepraszała i próbowała mnie przytulić, ale nie mogłam się przemóc, by odpowiedzieć tym samym. Ostrożnie wyplątałam się z jej objęć, nie powiedziałam już żadnego słowa i wyszłam, zostawiając ich samych. Postanowiłam pozwolić tacie samemu zadecydować, jak poradzi sobie z tą sytuacją. Nie potrafię wybaczyć komuś, kto bez skrupułów porzucił mnie i ojca, przez tyle lat choćby nie racząc złożyć mi życzeń urodzinowych.
