Pewna kobieta, Halina Kowalska, miała pięćdziesiąt sześć lat, gdy nagle zaczęła zauważać pierwsze oznaki starzenia się. To przecież oczywiste każdy się starzeje, taka jest kolej rzeczy. Jednak Halina patrzyła na siebie w lustrze z przerażeniem, bo zmiany zachodziły zbyt gwałtownie, jakby ktoś każdego dnia odbierał jej odrobinę młodości i piękna, nakładając maskę starości.
Jeszcze niedawno wyglądała naprawdę dobrze! Często słyszała miłe słowa od pana Teofila, staruszka z sąsiedztwa, który w każdych warunkach pogodowych siedział na ławce przed blokiem. Zawsze zdejmował z szacunkiem swój kaszkiet lub ciepłą futrzaną czapkę i mówił: Jak pięknie dziś pani wygląda! Jaka pani urodziwa dziewczyna.
Halina przechodziła obok, posyłając mu wdzięczny uśmiech, a potem wyruszała do pracy, już w lepszym humorze. W ciągu dnia słyszała więcej komplementów i rzeczywiście, jeszcze do niedawna prezentowała się znakomicie.
Jednak pewnego dnia zauważyła, iż pan Teofil od dawna nie pojawia się na ławce. Zapytała o niego sąsiadów i dowiedziała się, iż został przewieziony do domu seniora dzieci i wnuki mieszkają w innych miastach i nie mogli się nim zajmować, więc wybrali mu ciepłe miejsce w pensjonacie. Miał już dziewięćdziesiąt lat, potrzebował opieki i leczenia.
Myśli o własnej starości przestały Halinę pochłaniać. Coraz częściej wracała do wspomnień o panu Teofilu. Postanowiła go odwiedzić. Dowiedziała się, gdzie mieszka, kupiła pierniki i paczkę dobrej kawy, a w niedzielę pojechała do domu seniora na obrzeżach Warszawy.
Odnalazła go bez trudu. Siedział w wygodnym fotelu i jadł manną z masłem, z tą samą ciepłą czapeczką na głowie. Gdy tylko ją zobaczył, rozpromienił się i zawołał: Ach, jaka euforia panią widzieć! Jak pani cudownie wygląda! Jaka pani urocza dziewczyna!
Inni pensjonariusze, starsi panowie i panie, również podchodzili do Haliny. Chwalili ją, komplementowali, mówili ciepłe słowa. Po powrocie do domu Halina znów spojrzała w lustro: rumieńce na policzkach, błysk w oku, włosy gęstsze i pełne życia, zmarszczki jakby płytsze! Wyglądała młodziej, znowu czuła się piękna.
To był mały cud. Od tego dnia Halina w każdą niedzielę odwiedzała dom seniora. Pomagała, prowadziła zajęcia z tańca nie ze względu na własną młodość, ale dlatego, iż czuła się po tym szczęśliwa. Cudownie jest komuś sprawić radość, być dla kogoś niczym córką czy wnuczką, a w zamian otrzymywać serdeczność I słyszeć szczere: Jak pani pięknie wygląda!
Czasem inni ludzie są dla nas lustrem ale nie byle jakim, ale magicznym. Po spotkaniu z adekwatnym człowiekiem rozkwitamy, młodniejemy, prostujemy plecy, czerpiemy z życia radość, oczy się błyszczą, na ustach pojawia się uśmiech Ale są też tacy, przez których można poczuć się starym, słabym, jak cień samego siebie.
Warto więc cenić te magiczne lustra dobrych, szczerych ludzi, którzy mówią z serca. I szczególnie chronić ludzi starszych. Póki są z nami, wciąż jesteśmy młodzi i mamy szansę pomóc. Tak myślała Halina, kobieta, która odzyskała młodość i euforia życia i miała zupełną rację.
