Pewna kobieta w wieku pięćdziesięciu sześciu lat zaczęła się starzeć. I nie ma w tym nic dziwnego, to całkiem naturalne. Po prostu nadszedł na to czas.

Dziś wieczorem, jak zwykle, przeglądam swoje myśli przy kuchennym stole, patrząc na swoje odbicie w oknie. Mam pięćdziesiąt sześć lat. Starość to przecież nie wstyd, naturalna kolej rzeczy. Jednak, patrząc rano w lustro, łapię się na tym, jak gwałtownie upływa czas. Codziennie zdaje się, iż ubywa mi młodości, iż ktoś maluje mi na twarzy kolejne oznaki wieku.

Jeszcze niedawno wyglądałem świetnie! Zresztą, zawsze powtarzał to pan Zygmunt, staruszek z naszej kamienicy. Siedział na ławce pod blokiem bez względu na pogodę, zawsze w starym filcowym kapeluszu lub ciepłej czapce. Gdy przechodziłem obok, zdejmował nakrycie głowy, kłaniał się elegancko i powtarzał: Jak pan dobrze wygląda! Taki z pana przystojny młodzieniec!. Szłem wtedy do pracy z uśmiechem na ustach, a przez cały dzień także inni obdarzali mnie komplementami. Rzeczywiście czułem się dobrze we własnej skórze.

Lecz od pewnego czasu zacząłem zauważać nieobecność pana Zygmunta. Zapytałem o niego sąsiadkę spod czwórki. Okazało się, iż dzieci zabrali go do domu opieki na obrzeżach Warszawy. Miał już prawie dziewięćdziesiąt lat, potrzebował stałej opieki i leczenia, a rodzina mieszkała daleko, w innych miastach.

Myśli o własnym starzeniu się zeszły na dalszy plan. Zamiast tego, nie dawał mi spokoju los pana Zygmunta. Dowiedziałem się, gdzie dokładnie trafił, kupiłem torbę łakoci kruche ciasteczka, świeże jabłka, czekoladę i pojechałem w niedzielę do tego domu seniora. Znalazłem go bez trudu.

Był w dobrej formie jak na swój wiek. Siedział w miękkim fotelu i zajadał kaszę manną z masłem. Kiedy wszedłem do pokoju, uśmiechnął się szczerze, ucieszył się na mój widok i zaraz powiedział swoje ulubione słowa: Jak pan dobrze wygląda! Taki pan przystojny młodzieniec!. Zaraz zgromadzili się wokół mnie inni mieszkańcy. Każdy chciał zamienić kilka słów, powiedzieć coś miłego.

Wracając do domu, spojrzałem w lustro: policzki miałem zarumienione, oczy błyszczały, włosy układały się lepiej niż zwykle, a drobne zmarszczki jakby się wygładziły. Wyglądałem dużo młodziej. Niesamowite!

To był taki mały cud. Zacząłem odwiedzać dom seniora regularnie w każdą niedzielę pomagałem, prowadziłem zajęcia taneczne, bo od lat tańczę amatorsko. Już nie po to, by odzyskać młodość, ale z poczucia, iż dobrze robi na duszy, kiedy możesz innym pomóc. Dać im radość. Poczuć się czyimś synem lub wnukiem. A oni odpłacali mi dobrocią, szczerym słowem, uśmiechem. Mówili: Jak pan promienieje! prosto z serca.

Myślę, iż inni ludzie to nasze lustra. Tyle iż nie zwyczajne, a zaczarowane. Spotkasz jednego i aż kwitniesz, stajesz się młodszy, chce się żyć. Z innym natomiast wszystko cię boli, chcesz się schować w cień. Dlatego tak ważne, by szanować tych zaczarowanych ludzi dobrych, serdecznych, szczerych. Trzeba dbać o seniorów. Póki są z nami wciąż jesteśmy młodzi i mamy komu pomagać. Tak nauczyłem się patrzeć na siebie. To dzięki temu odzyskałem młodość i spokój serca. Myślę, iż nie ma większego szczęścia.