Panna młoda zamarła, gdy zobaczyła, kto pojawił się na jej weselu. – To ty! – krzyknęła nagle Maria, nie wierząc własnym oczom. Sala weselna wyglądała jak pałac – kryształowe żyrandole, stoły uginające się od wykwintnych dań, wykwintna muzyka, a wśród gości – sami ważni ludzie, biznesmeni, osoby z wpływami rozmawiające o interesach i egzotycznych podróżach. Wszystko wydawało się idealne. Maria miała na sobie śnieżnobiałą suknię, a wszyscy mówili, iż jej życie właśnie się zaczyna – wychodziła za syna znanych przedsiębiorców. Uśmiechała się, dziękowała gościom, ale w sercu czuła pustkę, której nie umiała nazwać. Po pierwszym tańcu rozległy się brawa, a wtedy wielkie drzwi otworzyły się z hukiem. Przeciąg przeszył salę, a w jej progu stanął wychudzony szesnastolatek w znoszonych, brudnych ubraniach i za dużych butach. Patrzył spłoszonym wzrokiem, ściskając ręce, jakby bał się, iż ktoś go zaraz wyrzuci z cudzego snu. – Chciałem tylko pogratulować pannie młodej… i życzyć wszystkiego dobrego – powiedział cicho. Wszyscy umilkli, a potem zaczęły się szepty: „Kto to?” „Skąd tu się wziął? Przyszedł żebrać?”. Goście podeszli do chłopaka. Jeden z eleganckich mężczyzn chwycił go za ramię: „Nie masz tu czego szukać, chłopcze! Wynoś się! To nie miejsce dla żebraków!”. Chłopak cofnął się przestraszony: „Nie chcę niczego… tylko chciałem zobaczyć pannę młodą…”. ale nikt go nie słuchał. Jedni śmiali się pod nosem, inni patrzyli na niego z pogardą. Ktoś krzyknął: „Wyrzućcie go, psuje nam zabawę!”. Maria zauważyła zamieszanie. Serce zaczęło jej walić, poczuła dziwną gulę w gardle, jakby jakaś pamięć próbowała wypłynąć na wierzch. Ruszyła w stronę wejścia. Gdy spojrzała chłopcu w oczy – zamarła. Były to te same duże, mokre oczy, które pamiętała z dzieciństwa. Te oczy płakały cicho w zimne noce w domu dziecka. – Andrzej… – wyszeptała niemal bezgłośnie. Wszyscy ucichli. Maria rzuciła się w ramiona chłopaka, a on zapłakał jak małe dziecko. To był jej młodszy brat. Wychowywali się razem w sierocińcu, dzielili głód, strach, nadzieję. Ona została adoptowana przez zamożną rodzinę, tamten dzień pamiętała do dziś. On został, bo miał wadę serca. Bo nikt nie chciał „zepsutego” dziecka. – Szukałem cię przez lata… – wykrztusił przez łzy. – Usłyszałem, iż wychodzisz za mąż i chciałem tylko zobaczyć cię szczęśliwą. Maria płakała – nie była już idealną panną młodą, ale siostrą, która odnalazła brakujący kawałek siebie. Zwróciła się do gości drżącym głosem: „Wy nazywacie go żebrakiem. Ja mówię: rodzina”. Sala zamarła. Tego wieczoru Maria zrozumiała, iż prawdziwe bogactwo nie tkwi w pieniądzach, ważnych gościach czy pozorach, ale w tych, których zawsze kochasz. I po raz pierwszy pustka w jej sercu zniknęła. Nie puściła już ręki brata, jakby bała się, iż jeżeli go puści choćby na chwilę, znów stracą się na lata. Jej mąż podszedł, nie mówiąc nic, okrył chłopca swoją marynarką i powiedział spokojnie: „Chodź, usiądź z nami, jesteś naszym gościem”. Sala, która jeszcze chwilę temu szeptała i osądzała, zamilkła. Ktoś odsunął krzesło. Ktoś postawił czysty talerz. Po raz pierwszy tej nocy chłopca nie traktowano jak problem, ale jak człowieka. Siedział przy stole młodej pary, jadł powoli, z nieśmiałością, jakby bał się, iż ktoś zabierze mu talerz. Maria patrzyła na niego ze łzami w oczach, odrywała mu kromki chleba, tak jak kiedyś – w dzieciństwie. – Dobre… – wyszeptał. – Dawno tak nie jadłem. Maria zagryzła usta, żeby nie zapłakać znów. Przez całą noc nie odchodził od jej boku. Był przy niej na zdjęciach, przy tańcu, przy stole, trzymał ją za rękę jak za kotwicę. A ona po raz pierwszy nie czuła już, iż czegoś jej brak. Na koniec wieczoru Maria i jej mąż wstali. – Od dzisiaj nigdy już nie będziesz sam – powiedziała. – Jesteśmy twoją rodziną. I pomożemy ci we wszystkim. Chłopiec wybuchnął płaczem – nie z głodu, nie z zimna, ale ze szczęścia, iż po latach usłyszał: „masz swoje miejsce”. Niektórzy goście płakali, inni spuszczali wzrok ze wstydu. Tej nocy w sali pełnej bogactwa, największym skarbem był chłopiec, który odnalazł siostrę. I Maria zrozumiała, iż czasem Bóg nie przychodzi za późno. On przychodzi dokładnie wtedy, gdy twoje serce jest gotowe znów kochać.