Katarzyna Nowak obudziła się w sobotę z poczuciem święta.
Sześćdziesiąte urodziny to data okrągła.
Od tygodni planowała ten dzień.
Robiła listy gości, wybierała suknię.
W lustrze widziała kobietę pewną siebie.
Taką, co zawsze stawia na swoim.
— Mamo, wszystkiego najlepszego! — Bartosz wszedł pierwszy do kuchni.
Niósł małe pudełko w rękach.
— To od nas, od Jolanty i mnie.
Jolanta stała przy kuchence z kawą.
Milczała, jak zwykle rano.
Zwłaszcza przy rodzinnych okazjach.
— Ach, Bartku, dziękuję! — Katarzyna przyjęła prezent z emfazą.
— A śniadanie już jedliście?
— Tak, mamo, wszystko w porządku.
Bartosz zerknął na żonę.
Jolanta odstawiła filiżankę do zlewu.
W duchu szykowała się na coś.
Ostatnie dni teściowa była w euforii.
To tylko wzmagało jej zapał do rozkazów.
Świąteczny nastrój dawał jej, jak sądziła, prawo do wszystkiego.
— Jolanto, kochanie — zaczęła Katarzyna tym szczególnym tonem.
— Mam dla ciebie małe zadanie.
Jolanta odwróciła się spokojnie.
Przez trzy lata nauczyła się czytać jej intonacje.
Każda „prośba” była rozkazem.
— Oto menu, przygotuj wszystko do piątej — Katarzyna podała kartkę.
— Nie będę przecież stać w kuchni w swoje urodziny.
Jolanta rozłożyła papier.
Przebiegła wzrokiem po liniach.
Poczuła, jak żołądek się zaciska.
Dwanaście potraw.
Dwanaście!
Od przekąsek do skomplikowanych sałatek.
I gorące dania na dokładkę.
— Mamo, to bardzo dużo — odważyła się powiedzieć.
— Nonsens, dasz sobie radę — ucięła Katarzyna.
— Przecież to moje urodziny, raz w roku.
Bartosz spojrzał w podłogę.
Nie powiedział nic.
Jolanta westchnęła ciężko.
Spojrzała na zegar — dziewiąta rano.
Osiem godzin na dwanaście dań.
— Dobrze, zajmę się tym — odpowiedziała cicho.
Katarzyna uśmiechnęła się zwycięsko.
Wyszła z kuchni, zadowolona z siebie.
Jolanta otworzyła lodówkę, licząc produkty.
Czegoś brakowało na pewno.
Postanowiła działać inaczej, niż myślano.
Zadzwoniła do swojej matki po radę.
— Mamo, pomożesz mi dziś? — spytała szeptem.
— Jasne, córeczko, przyjedziemy za pół godziny.
Jolanta uśmiechnęła się po raz pierwszy tego dnia.
Wiedziała już, jak to rozegrać.
Teściowa chciała wystawnych urodzin.
Dostanie je — tylko inaczej, niż planowała.
Goście przyszli punktualnie na piątą.
Stół uginał się od potraw.
Katarzyna siadła, promienna, przyjmując gratulacje.
Nikt nie wspomniał, kto to ugotował.
A Jolanta siedziała spokojnie, z matką u boku.
Teściowa nigdy się nie dowiedziała, ile to kosztowało.

















