Oszalałeś, Krzysiek?! To mój pokój! — Jan Kowalski stał w drzwiach, ściskając w dłoni klucze i nie mógł uwierzyć własnym oczom.

twojacena.pl 2 dni temu

— Oszalałeś, Krzysiek?! To mój pokój! — Jan Kowalski stał w drzwiach, ściskając klucze.

Nie wierzył własnym oczom.

— Był twój, wujku Janie — chłopak nie podniósł wzroku od telefonu.

Leżał rozwalony na kanapie.

— Teraz jest mój. Mama kazała.

— Jaka mama?! — wybuchnął Jan. — Nie jestem twoim wujkiem!

— Gdzie moje łóżko? Gdzie moje rzeczy?! — krzyknął jeszcze raz.

Krzysztof wzruszył ramionami, nie odrywając wzroku od ekranu.

— Łóżko jest na balkonie. Rzeczy w pudłach.

— Mama mówi, iż tam ci wystarczy miejsca — dodał spokojnie.

Jan poczuł, jak grunt usuwa mu się spod nóg.

Mieszkał tu dwadzieścia lat.

Ten pokój był jego azylem.

Teraz jakiś osiemnastolatek rządził, jakby był u siebie.

— Ewa! — wrzasnął, idąc do kuchni. — Chodź tu natychmiast!

Żona wyszła, wycierając ręce w fartuch.

Na jej twarzy nie było skruchy.

— Co się stało, Janie? Dlaczego wrzeszczysz?

— Co się stało?! Twój syn przejął mój pokój!

— Wyniósł moje rzeczy na balkon. Co to za bezczelność?!

— Janie, uspokój się — powiedziała cicho, ale stanowczo.

— Krzysiek dostał się na studia. Potrzebuje miejsca do nauki.

— A ty możesz spać na balkonie. Tam przytulnie, sama urządziłam.

— Na balkonie?! — Jan nie wierzył własnym uszom.

— Ewo, ty zwariowałaś? To moje mieszkanie!

— Jestem tu zameldowany, tu mieszkam!

— Nasze mieszkanie — poprawiła. — I Krzysiek też tu mieszka. Na stałe.

Jan osunął się na krzesło.

Dwa lata temu, żeniąc się z Ewą, wiedział o synu.

Chłopak mieszkał z ojcem, przyjeżdżał tylko na weekendy.

Zachowywał się spokojnie, nie sprawiał problemów.

Jan myślał, iż może się dogadają.

— Dlaczego mi nic nie powiedziałaś? — zapytał zmęczonym głosem.

— A co tu mówić? — Ewa usiadła naprzeciwko.

— Krzysiek jest dorosły, potrzebuje własnego pokoju.

— A ty się jakoś dostosujesz.

— Dostosuję się… — powtórzył gorzko.

— Ewo, pracuję na zmiany. Muszę dobrze spać.

— Zimą na balkonie zimno, latem duszno.

— Przyzwyczaisz się. Krzyś to dobry chłopak.

Jan spojrzał na żonę z niewiarą.

Dwa lata temu wydawała mu się wybawieniem.

Po rozwodzie, po stracie kontaktu z córką, czuł się samotny.

Ewa, sympatyczna księgowa, dała mu nadzieję.

Poznali się w parku, gdzie karmiła gołębie.

— Mam syna — powiedziała wtedy szczerze.

— To nie problem — odpowiedział. — Lubię dzieci.

I naprawdę lubił.

Swoją córkę Olę widywał rzadko, była żona nie pomagała.

Krzysiek z początku wydawał się grzeczny.

— Słuchaj, Ewo — spróbował mówić spokojniej.

— Może postawimy kanapę dla Krzysia w salonie?

— Mój pokój zostanie mój.

— Nie — pokręciła głową. — Krzysiek potrzebuje ciszy.

— A ty tylko telewizor oglądasz.

— Tylko telewizor… — poczuł, jak coś w nim pęka.

— Po pracy jestem zmęczony. Potrzebuję normalnych warunków.

— Jesteś egoistą, Janie. Myślisz tylko o sobie.

— Ja mam syna, muszę o niego dbać.

Jan wstał i wyszedł na balkon.

Stało tam jego łóżko, obok kilka kartonów.

Balkon był oszklony, ale czuć było wilgoć.

Usiadł na brzegu łóżka, zakrył twarz dłońmi.

Wieczorem Krzysiek wyszedł do kuchni na kolację.

Jan siedział przy stole, pił herbatę.

— Słuchaj, Krzysiek — zaczął ugodowo. — Porozmawiajmy po męsku.

— Co tu wymyślać? — Krzysiek otworzył lodówkę.

— Mam teraz swój pokój, ty swój. Wszystko fair.

— Mój pokój jest na balkonie — zauważył Jan.

— No i co? Za to ty i mama macie więcej miejsca.

— Mogliśmy to spokojnie przedyskutować — powiedział cicho.

— Co tu dyskutować? — Krzysiek prychnął.

— Przecież ty mi nie jesteś rodziną.

— Mama to mama, a ty tylko jej mąż. Tymczasowo.

— Tymczasowo? — Jan zaniemówił.

— No co, myślisz, iż na zawsze? — chłopak wzruszył ramionami.

— Mama jeszcze młoda, ładna. Może znajdzie kogoś lepszego.

Jan poczuł, jak krew napływa mu do twarzy.

Opuścił się jednak, nie chciał awantury.

— Szanuję twoją mamę i ciebie, Krzysiek.

— Ale to jednak moje mieszkanie.

— Daj spokój — ziewnął chłopak.

— Już nie twoje. Mama mówi, iż po ślubie wszystko jest wspólne.

— Pobraliśmy się w moim mieszkaniu — przypomniał Jan.

— No i co? Prawo jest dla wszystkich jednakowe.

Jan zrozumiał, iż rozmowa nie ma sensu.

Chłopak był butny i nie zamierzał ustąpić.

Czy to miał być koniec jego spokoju w domu?

Czy żona naprawdę stanęła po stronie syna, nie jego?

Jan patrzył w ciemność za oszklonym balkonem.

Zastanawiał się, co zrobić dalej.

Czy walczyć o swoje, czy odejść bez słowa?

Następnego dnia obudził się zziębnięty, obolały.

Łóżko na balkonie skrzypiało przy każdym ruchu.

Pomyślał o swoim prawniku, o papierach na mieszkanie.

To wciąż było jego, mimo wszystko.

Postanowił, iż nie odda tego bez walki.

Idź do oryginalnego materiału