# Ostatnia z piętnastu

Dzwonek do drzwi willi na Wilanowie zabrzmiał o 6:40 rano. O tej porze światło było jeszcze szare, a po brukowanej uliczce spacerował tylko starszy mężczyzna z jamnikiem, którego Maksymilian znał z widzenia, ale nigdy nie zamienił z nim słowa. Stał w holu boso, w rozpiętej koszuli, i przez chwilę miał ochotę w ogóle nie otwierać. Ale dzwonek nie cichł.

Za drzwiami stała kobieta w płaszczu przeciwdeszczowym, bez makijażu, z teczką pod pachą. Wyglądała jak urzędniczka z ZUS-u i pachniała papierosami. Pomyślał, iż to kolejna dziennikarka — od czasu tamtego reportażu dzwonili regularnie. Ale ona podniosła głowę i powiedziała bez przywitania:

— Jestem z Towarzystwa Opieki nad Dziećmi. Ktoś zgłosił, iż od dwóch miesięcy zatrudnia pan piętnaście opiekunek do pięciorga dzieci.

Maksymilian oparł czoło o framugę. Piętnaście. Policzyliby dokładnie. On sam już dawno przestał rachować, która ucieka pierwsza — czy ta z agencji „Smyk i Spokój”, czy ta z polecenia księgowej. Wszystkie zlewały się w jedną: każda przychodziła z harmonogramem, kolorowymi kartami pracy i obietnicą, iż sobie poradzi. Każda wybiegała najpóźniej dziesiątego dnia.

— Wejdźmy — powiedział, bo za plecami usłyszał skrzypnięcie schodów. To była Kamila. Dziewięć lat, w piżamie w misie, z twarzą ułożoną w wyraz dorosłej powagi. Od śmierci matki to ona stała na schodach zawsze pierwsza.

Kobieta z TOC rozsiadła się w kuchni jak u siebie. Maksymilian zaparzył herbatę — miętową, jedyną, jaka została, bo zakupy robił teraz w nocy, przez aplikację, na chybił trafił. Podał cukier. Nie wziął dla siebie nic.

— Wie pan — zaczęła, otwierając teczkę — iż w Warszawie czeka się na opiekunkę średnio trzy tygodnie? A panu agencja „Złota Kołyska” odmówiła współpracy po czterech wizytach. Sprawdziliśmy.

Maksymilian nic nie odpowiedział. Patrzył, jak za oknem jamnik ciągnie właściciela w stronę śmietnika. Rok temu o tej porze Patrycja robiła dzieciom kakao i szykowała śniadaniówki. Teraz w kuchni śmierdziało zlewem, bo od tygodnia nie mógł znaleźć chwili, żeby przeczyścić syfon.

— Moje dzieci nie są agresywne — odezwał się w końcu. — One są… poranione.

Kobieta uniosła brew. Maksymilian wyjął z szuflady zeszyt — zwykły, w kratkę, kupiony w kiosku na stacji metra. Położył go przed nią, otwarty na ostatniej stronie. Było tam napisane manualnie, jego własnym pismem, które od pogrzebu zrobiło się ostrzejsze:

„Szukam osoby, która zrozumie, iż za każdym wybuchem złości stoi dziecko tęskniące za matką. Nie oczekuję cudów. Oczekuję, iż zostaniesz.”

— To ogłoszenie wisiało w windzie mojego biurowca przez trzy dni — powiedział. — Nikt nie zadzwonił.

Urzędniczka czytała długo. Potem zamknęła zeszyt i przez chwilę bawiła się brelokiem przy kluczach. Maksymilian zauważył, iż miała pod paznokciem zaschniętą farbę — granatową, jakby malowała wczoraj pokój.

— Pańska córka Emilia — powiedziała cicho — od ilu miesięcy nie mówi?

— Od piętnastu. Liczę od pogrzebu.

— A bliźniaki?

— Mają siedem lat i potrafią zdemontować pralkę, żeby zrobić z bębna tarczę. W zeszłym tygodniu spalili firankę w salonie. Wynieśliśmy gaśnicę z piwnicy. Za dwa tygodnie powinienem znowu zacząć sprzedawać udziały w firmie, ale nie mogę opuścić domu na dwie godziny, bo Szymon zamyka Kamę w łazience i woła, iż to bunkier.

Urzędniczka słuchała. Nie notowała.

— A najstarszy? — zapytała.

— Antek. Ma jedenaście lat i przestał się do mnie odzywać po tym, jak powiedziałem, iż nie sprzedam mieszkania po mamie. Powiedział, iż jestem tchórzem. Nie wiem, czy miał rację.

Kobieta wstała. Podeszła do okna, odsunęła firankę — tę, którą Patrycja kupiła na wyprzedaży w Ikei cztery lata temu — i patrzyła na podwórko. Maksymilian zdał sobie sprawę, iż pierwszy raz od miesięcy ktoś obcy patrzy na ten dom i nie ucieka.

— Przyjdę jutro — powiedziała. — Bez zapowiedzi. I nie jako urzędniczka.

Nazajutrz zjawiła się w dżinsach i trampkach, z plecakiem zamiast teczki. Miała na imię Lena. Dwadzieścia siedem lat, skończony kurs pedagogiki specjalnej i pracę nocną w sortowni paczek, żeby spłacić wynajem kawalerki na Pradze. Nie miała referencji z bogatych domów. Miała co innego: brata, który zmarł, gdy miała szesnaście lat. Wiedziała, iż ból nie znika od kar.

— Dzieci poranione nie potrzebują kogoś idealnego — powiedziała, kiedy Maksymilian zapytał, dlaczego w ogóle przyszła. — Potrzebują kogoś, kto zostanie wtedy, kiedy zrobią wszystko, żeby ta osoba uciekła.

Pierwszego dnia usiadła przy Emilii na podłodze i nie powiedziała ani słowa. Tylko układała klocki. Emilia siedziała odwrócona plecami, ale po dwudziestu minutach przysunęła się o dwa centymetry. Po godzinie — wzięła klocek.

Bliźniaki przetestowały Lenę trzeciego dnia: wylały na nią miskę zimnej wody, kiedy wchodziła do łazienki. Lena zmieniła koszulkę, wyszła i powiedziała spokojnie: „Następnym razem celujcie lepiej, bo teraz muszę iść po szmatę”. Michał patrzył na nią, jakby zobaczyła ducha. Hubert zaczął się śmiać, pierwszy raz od czterech miesięcy.

Kamili powiedziała coś, czego nikt wcześniej nie odważył się powiedzieć: iż nie musi być matką swoich braci. Dziewczyna rozpłakała się nad obiadem i przez dziesięć minut nie mogła przestać. Maksymilian stał w drzwiach i nie wiedział, co zrobić z rękami. Lena podała Kamili chusteczkę i czekała.

Najtrudniej było z Antkiem. Zamykał drzwi, puszczał muzykę na cały regulator, krzyczał „wypierdalaj”. Lena siadała pod drzwiami na korytarzu i pracowała na laptopie. Czekała. Czterdzieści, pięćdziesiąt minut. Po dziewięciu dniach Antek uchylił drzwi.

— Nie potrzebuję kolejnej niańki — warknął.

— To dobrze — odpowiedziała. — Bo ja nie przyszłam nikogo zastępować. Przyszłam wam towarzyszyć, dopóki nie nauczycie się żyć z tym, co wam się przydarzyło.

Trzy tygodnie później Emilia jadła przy stole, a nie pod stołem. Bliźniaki zbudowały w ogrodzie domek z kartonów i nikogo przy tym nie uderzyły. Kamila wyjęła z szafy pudełko z lalkami i ustawiła je na parapecie. Antek zaprosił Lenę do pokoju, żeby pokazać jej kolekcję minerałów.

I wtedy, w czwartek o czwartej po południu, przyjechała siostra Maksymiliana.

— Cześć, bracie — powiedziała, zdejmując okulary od Armaniego. Obok niej stała kobieta po czterdziestce, w garsonce, z idealnym makijażem. — To Eliza, niania z polecenia „Elitarnej Opieki” z Mokotowa. Dwanaście lat doświadczenia w Londynie. Rodzina z Konstancina ją ubóstwia.

Maksymilian spojrzał na Lenę, która w kuchni nalewała Emilii sok. Zauważył, iż ręce jej drżą, chociaż twarz pozostała spokojna.

— Nie prosiłem o pomoc — powiedział.

— Bo nigdy nie prosisz — siostra powiesiła płaszcz. — Ale to się musi skończyć. Człowiek z twoją pozycją nie może trzymać w domu dziewczyny z sortowni. Kto to widział, żeby dzieci Patrycji wychowywała obca osoba bez referencji.

Lena wszystko słyszała. Maksymilian patrzył, jak odstawia szklankę, wyciera blat, a potem idzie na górę. Emilia pobiegła za nią. Wróciła po pięciu minutach ze swoim różowym plecaczkiem, z którego wychodziło ucho królika. Usiadła na schodach i czekała.

Maksymilian wyszedł do ogrodu, gdzie Michał skopywał liście. Sięgnął po telefon i wybrał numer agencji „Elitarna Opieka”. Rozłączył się, zanim po drugiej stronie odpowiedziano. Schował telefon i wrócił do domu.

— Elu — powiedział do eleganckiej kobiety — dziękuję za przyjazd. Ale to Lena zostaje.

Siostra zamrugała. Chwyciła torebkę i wyszła bez pożegnania, trzaskając drzwiami od wiatrołapu. Eliza podążyła za nią, stukając obcasami po posadzce z trawertynu.

Wieczorem Maksymilian stukał do drzwi pokoju Leny. Otworzyła. Miała spakowany plecak i mokre oczy, chociaż udawała, iż nie płakała.

— Wyjeżdżam rano — powiedziała. — Nie chcę robić problemów. Pani z agencji na pewno jest lepsza.

— Już jej nie ma. Odjechała z moją siostrą.

Lena oparła się o framugę. Maksymilian widział, jak jej ramiona opadają o centymetr.

— Dlaczego?

— Bo Emilia od piętnastu miesięcy nie wypowiedziała pełnego zdania. A dzisiaj, kiedy zobaczyła, iż się pakujesz, pobiegła po plecak i usiadła na schodach. Zapytałem ją, co robi. Powiedziała: „Czekam, aż mama Lena ze mną wyjdzie”.

Lena przestała udawać. Otarła policzek wierzchem dłoni. Maksymilian rozpiął torbę, którą trzymała przy łóżku, i wyjął z niej swój zeszyt. Ten sam, w kratkę, z ogłoszeniem. Położył go na jej dłoniach.

— Zostaw to sobie — powiedział. — I zostań.

Następnego dnia Lena wstała wcześniej niż wszyscy. Kiedy Maksymilian zszedł do kuchni, w piekarniku dochodziła szarlotka, a na stole leżał nowy plan tygodnia, rozpisany ołówkiem: godzina ciszy po obiedzie, piętnaście minut czytania przed snem, dyżur przy zmywarce według grafiku. Pod spodem dopisała coś, czego Maksymilian nie przeczytał od śmierci Patrycji:

„Sobota 16:00 — wyjście do kina. Wszyscy. Będzie dobrze.”

Antek stanął w drzwiach, zerknął na kartkę i mruknął, iż i tak ma trening. Ale został. Michał zapytał, czy może wybrać film. Hubert powiedział, iż najpierw sprawdzi w internecie, czy nie ma za dużo mówienia, bo nienawidzi dialogów. Kamila poprosiła o popcorn z karmelem. A Emilia podeszła do Leny, pociągnęła ją za rękaw i powiedziała pełnym zdaniem:

— Pomóż mi uczesać włosy.

Maksymilian nie wiedział, gdzie podziać ręce. Więc podszedł do stołu, wziął jabłko i ugryzł, chociaż wcale nie był głodny.