Pani Krystyna wyszła tego wtorku na dwór kwadrans po siódmej, jak zawsze z miotłą i workiem na liście, i stanęła jak wryta przed wejściem do klatki. Cały chodnik przed blokiem przy Kredowej — tak sąsiedzi żartobliwie nazywali swoją ulicę, chociaż naprawdę nazywała się Klonowa — był pokryty rysunkami. Kredą, kolorową, taką jaką sprzedają w markecie za jedenaście złotych paczka. Kwiatki, serduszka, słońce z promieniami na cały plac zabaw obok śmietnika, i wielkimi, krzywymi literami: DZIĘKUJEMY PANI KRYSI.
Stała z workiem w ręce chyba z minutę, zanim zrozumiała, o co chodzi. Z okna na parterze wychyliła się pani Basia, mama dziewięcioletniego Kacpra.
— Krysiu, to dzieciaki. Same wymyśliły, wczoraj po szkole. Kacper mówił, iż pani zawsze pomaga im szukać zgubionych piłek na trawniku i nigdy nie krzyczy, jak coś rozsypią.
Krystyna miała pięćdziesiąt sześć lat, pracowała w tej administracji już jedenaście lat, i chyba pierwszy raz od dawna ktoś jej podziękował na piśmie, choćby jeżeli to była kreda, którą pierwszy deszcz zmyje. Odłożyła miotłę pod ścianę i przez chwilę po prostu patrzyła na to słońce z promieniami, na krzywe serduszka, na literę Ś w słowie „Pani", którą ktoś poprawiał chyba trzy razy. Odkąd Tadeusz umarł, w tym korytarzu przy śmietniku nikt się nie zatrzymywał dłużej niż na wyrzucenie worka. A teraz stała tu, uśmiechnięta jak głupia, z miotłą oplecioną o ramię.
— Naprawdę mnie tym rozczuliliście — powiedziała do dzieci, które akurat wybiegły z klatki z plecakami, spóźnione na autobus szkolny numer 68. — Dziś macie u mnie dobry dzień.
Z windy piętro wyżej dało się słyszeć, jak ktoś zjeżdża. Drzwi otworzyły się i wyszedł pan Wiesław z czwartego piętra, w garniturze, z teczką, bo jechał na dziewiątą do biura na Focha. Zatrzymał się na progu.
— A to co ma być?
Basia z okna odpowiedziała pierwsza, zanim ktokolwiek zdążył wyjaśnić.
— Dzieci podziękowały pani Krysi za sprzątanie. Ładne, nie?
— Ładne to jest w album wklejone, a nie na chodniku, po którym ja teraz muszę iść do samochodu — powiedział Wiesław, obchodząc słońce po samym skraju trawnika, żeby nie nadepnąć. — Kreda na butach, na wycieraczce w klatce, na dywaniku pod moimi drzwiami. Kto to będzie zmywał?
— Pierwszy porządny deszcz i po sprawie — rzuciła Basia. — Dzieci chciały zrobić coś miłego, tylko tyle.
Wiesław nie odpowiedział od razu. Wsiadł do samochodu, odjechał, a Krystyna wzięła się do zamiatania liści dookoła rysunków, starając się nie zetrzeć żadnej litery.
Wróciła do domu koło południa, po zakupach, i zastała pod drzwiami swojego mieszkania kartkę wsuniętą w szparę. Pismo równe, biurowe: „Pani Krystyno, proszę o pilny kontakt w sprawie stanu technicznego wejścia do klatki. W. Kowalik, zarządca budynku."
Zadzwoniła po godzinie, bo najpierw musiała usiąść i uspokoić ręce, które nagle zaczęły jej się trząść przy telefonie — nie wiedziała czemu, ale coś w tonie tej kartki brzmiało jak wezwanie, nie jak prośba.
— Pani Krystyno — powiedział Wiesław, kiedy w końcu połączenie się udało, głos miał chłodny, urzędowy, zupełnie inny niż przy klatce. — Rano pan Andrzej z parteru omal się nie przewrócił, wychodząc na balkonik po gazetę, bo pomylił krawężnik z chodnikiem, bo wszystko było zamalowane. Nie upadł, ale się złapał poręczy i skręcił nadgarstek. Pojechał do przychodni.
Krystynie serce zabiło szybciej, jakby to ona była winna.
— Ja nic nie wiedziałam, dzieci to zrobiły same, ja tylko…
— Wiem, iż pani nic nie zrobiła. Ale pani jest tu gospodarzem terenu z ramienia administracji, więc jak przyjdzie kontrola z zarządu albo, nie daj Boże, pan Andrzej zechce zgłosić to jako wypadek na terenie wspólnym, to pani będzie musiała tłumaczyć, dlaczego chodnik był zamalowany kredą i nikt tego nie usunął od rana. Rozumie pani, iż to nie jest tylko kwestia estetyki?
Zamilkła. Nagle poczuła, iż stoi na progu czegoś większego niż spór o rysunki — iż jedenaście lat pracy, całe to sprzątanie, pilnowanie klombów, znoszenie skarg o hałas z górnych pięter, może się nagle streścić w jednym zdaniu w protokole: „zaniedbanie obowiązków służbowych". A przecież ona choćby nie wiedziała, iż dzieci to zrobiły, dopóki nie stanęła nad tym słońcem z promieniami.
— Muszę to zmyć — powiedziała w końcu. — Zaraz, dziś.
— Trzeba było zmyć rano — odpowiedział Wiesław, ale głos mu trochę zmiękł. — Teraz to już i tak dobre, ale niech pani porozmawia z rodzicami, żeby to się nie powtórzyło. Bo następnym razem może nie skończyć się na nadgarstku.
Odłożyła słuchawkę i przez chwilę siedziała nieruchomo przy stole, patrząc na filiżankę po porannej kawie, w której zdążył wystygnąć choćby niedopity łyk. Pomyślała o Andrzeju — miał osiemdziesiąt jeden lat, wychodził na balkonik codziennie o tej samej porze, po gazetę, którą i tak potem czytał przez lupę, bo wzrok już nie ten. Gdyby upadł naprawdę, nie na nadgarstek, tylko na biodro, jak to bywa w tym wieku — nikt by już nie pytał, kto rysował serduszka.
Zeszła na dół z wiadrem i szczotką ryżową jeszcze przed obiadem, nie czekając na dzieci. Klękła na chodniku i zaczęła szorować literę D w słowie „DZIĘKUJEMY", a kolorowy pył spłukiwał się w bruzdy między płytkami razem z wodą. Ręce miała mokre i szorstkie od zimnej wody z kranu przy śmietniku, kolana odciśnięte na betonowej krawędzi.
Właśnie wtedy przyszedł Kacper, sam, bez plecaka, bo wrócił ze szkoły wcześniej niż zwykle.
— Pani Krysiu, dlaczego pani to zmywa? My mieliśmy zmyć po lekcjach.
Krystyna wyprostowała się, oparła dłoń na kolanie i spojrzała na chłopca, który stał z rękami wsuniętymi w kieszenie kurtki, jakby się bał, iż to jednak jego wina.
— Bo pan Andrzej się dziś rano potknął. Nic mu się nie stało, tylko rękę trochę nadwyrężył, ale mogło być gorzej.
Chłopiec pobladł.
— To przeze mnie?
— Nie przez ciebie. Przez to, iż chodnik nie jest miejscem do rysowania, choćby najładniej wyszło. — Umoczyła szczotkę i podała mu drugą, mniejszą, którą trzymała zwykle do mycia klatki. — Chcesz pomóc?
Kucnęli razem, i przez dłuższą chwilę żadne z nich się nie odzywało, tylko szurała szczotka po betonie, a woda spływała różowo-niebieskimi strużkami do studzienki.
— Pan Wiesiek się teraz na mnie gniewa? — spytał w końcu Kacper, nie podnosząc twarzy znad chodnika.
— Nie na ciebie. Na to, iż nikt nie pomyślał, iż tędy chodzi pan Andrzej. — Krystyna wyżęła szmatę nad wiadrem. — Wiesz co, jutro pójdziemy razem po nową kredę. Tę samą, za jedenaście złotych paczka. I namalujecie to samo słońce, tylko na placu zabaw, na betonowej płycie, gdzie nikt nie musi przez to przechodzić do domu.
— A dziękuję pani zostanie?
— Zostanie. Tylko w innym miejscu.
Kacper kiwnął głową i wrócił do szorowania, tym razem koncentrując się na ostatniej literze A, która rozpuszczała się pod szczotką w barwną smugę. Krystyna klęczała obok, czując zimno przez spodnie, i patrzyła, jak chodnik odzyskuje swój zwyczajny, szary kolor — pusty, ale bezpieczny.
Wieczorem, gdy słońce już zachodziło i pachniało grillowaną kiełbasą z balkonu sąsiadów od frontu, Krystyna wynosiła ostatni worek śmieci. Przy śmietniku stało puste wiadro, jeszcze mokre od środka. Postawiła je na wierzchu kontenera, żeby wyschło do jutra, i poszła na górę, nie oglądając się już na chodnik.
