Opiekowałem się nim przez osiem lat. Nikt mi za to nie podziękował.

Słuchaj, kochana, opowiem Ci, co się mi przydarzyło. Ja, Zofia Nowak, mam już 72 lata i od lat noszę ze sobą taką ciężką historię. Mój mąż od dawna nie żyje, mam jednego syna Marka, jego żonę Jadwigę Kowalską i wnuczka, małego Jasia.

Jadwiga miała kiedyś bardzo miłego ojca, Antoniego Kowalskiego, który w Krakowie uczył matematyki w liceum. Niestety, nagle zachorował poważnie. Rodzina wydała mnóstwo pieniędzy na leki i leczenie, a ja, choć nie miałam z nim żadnych więzi, postanowiła pomóc. Nie miałam pojęcia, iż będę się nim opiekować przez osiem lat.

Na początku Jadwiga prosiła mnie, żebym przychodziła przynajmniej raz dziennie, ugotowała coś i nakarmiła go. Zgodziłam się, myśląc, iż to będzie tylko kilka godzin. Ale z czasem, bo jej praca w biurze w Krakowie nie pozwalała jej wziąć zwolnienia lekarskiego, przekazywała mi coraz więcej obowiązków. Zostało mi więc spędzać cały dzień przy Antonim, a wieczorem dopiero wracać do domu w Warszawie, a rano wracać pieszo, bo nie miałam już siły wsiadać w autobus.

Marek bardzo współczuł mi temu koszowi. Widział, jak ciężko mi idzie, i namawiał mnie, żebym przestała się tym zajmować, ale nie odważył się powiedzieć czegokolwiek Jadwidze, bo mieszkał z nią w jej mieszkaniu.

Co gorsza, starsza siostra Jadwigi, Ania, ciągle dzwoniła i dawała mi rozkazy, co mam robić, jak mam podawać leki i jak mam go pielęgnować. Jadwiga coraz częściej była niezadowolona, bo nie miałam czasu w inne rzeczy. Pewnego dnia choćby powiedziała: jeżeli ci to nie pasuje, weź syna i odejdź! Dam radę sama, znajdę opiekunkę!. I tak przez osiem lat znosiłam te słowa, dopóki w końcu Antoni nie odszedł.

Nikt z córek nie podziękował mi za całe lata opieki. Najstarsza z nich, Basia, choćby stwierdziła, iż nikt mnie nie zmusił do tej roboty, iż robiłam to po własnej woli. To bolało. Czuję się, jakby mój gest dobroci został zupełnie zlekceważony.

Wiesz, czasem człowiek robi coś pięknego dla kogoś, a oni są tak obojętni, iż nie potrafią choćby podziękować. To naprawdę przykre, ale tak właśnie było.

Trzymaj się i nie zapominaj, iż warto pomagać, choćby jeżeli nie zawsze dostajemy wdzięczność. Dzięki, iż mnie wysłuchałaś.