Ola i Krzysztof byli na weselu jej najlepszej przyjaciółki.
Zabawa trwała już kilka godzin.
Prowadzący ogłosił, iż panna młoda rzuci bukiet.
Ola stała z boku, nie miała zamiaru łapać kwiatów.
Nagle bukiet poszybował prosto w jej stronę.
Podniosła ręce odruchowo, kwiaty wylądowały w jej dłoniach.
Goście zaczęli bić brawo.
Krzysztof złapał się teatralnie za głowę.
Ola pomyślała, iż to typowa męska szarada.
Wracała do stolika, uśmiechnięta, zadowolona z wieczoru.
Przechodząc koło uchylonych drzwi, usłyszała znajomy głos.
To był Krzysztof, rozmawiał z kolegą.
— No, teraz się trzymaj! — śmiał się kolega. — Bukiet złapała!
— Jak się przyczepi, tak i odczepi — odpowiedział Krzysztof.
— Ja się żenić nie zamierzam przez pięć lat.
— Mam jak w raju, obiad zawsze na stole.
— Założymy się, iż za pół roku sam ją poprowadzisz do ołtarza?
— A jak nie ty, to znajdzie kogoś z lepszą posadą.
— Zostaniesz z garami i brudnymi skarpetami.
— Trzymaj mnie za słowo! Mieszkamy rok, ona nigdzie nie pójdzie.
— Będzie i rosół gotować, i pranie robić.
Ola poczuła, jak zdrętwiała jej skóra.
Wszystko w niej zamarło na chwilę.
Nie urządziła awantury, nie chciała psuć przyjaciółce wesela.
Wzięła płaszcz z szatni.
Bukiet wyrzuciła do kosza przy wyjściu.
Zamówiła taksówkę i wyszła bez słowa.
Z Krzysztofem wynajmowali mieszkanie od roku.
Dzielili wszystko po połowie, czynsz, rachunki, jedzenie.
Krzysztof próbował zwalić na nią całe sprzątanie.
Ona postawiła sprawę jasno od początku.
— jeżeli mam być gospodynią, to ty bądź sponsorem — powiedziała wtedy.
Nie przekonał jej żadnymi argumentami.
Niechętnie zaczął myć naczynia, ścierać kurze.
Przed kumplami udawał jednak zupełnie innego człowieka.
Macho, przy którym kobieta jest szczęśliwa.
Kobieta, która z euforią pierze jego skarpety.
Teraz Ola wiedziała, co naprawdę myśli.
Wróciła do mieszkania w milczeniu.
Krzysztof przyszedł później, pachnący alkoholem i weselem.
— Czemu wyszłaś bez słowa? — spytał zdziwiony.
Ola spojrzała na niego spokojnie.
— Słyszałam rozmowę przy drzwiach — odpowiedziała cicho.
Krzysztof zbladł, zrozumiał, o co chodzi.
— To tylko żarty, koledzy zawsze tak gadają — tłumaczył się.
— Żarty nie realizowane są rok w mieszkaniu — odparła Ola.
Zaczęła pakować swoje rzeczy do walizki.
— Zaczekaj, porozmawiajmy, nie bądź taka nerwowa — prosił Krzysztof.
— Rosół sobie teraz ugotujesz sam — powiedziała na odchodnym.
Zamknęła drzwi i nie wróciła już nigdy.
