Agnieszka wraz z mamą siedzą na starym łóżku. Obie ubrane są ciepło, bo zima na dobre zadomowiła się za oknem, a piec właśnie został rozpalony.
Nic się nie martw, mamusiu. Poradzimy sobie, damy radę. Zaraz podam ci lekarstwa.
Agnieszka stara się, jak może, uspokajać matkę, chociaż tak naprawdę to nie jej własna mama, a teściowa zresztą już prawie była teściowa. Prawie była…
Tak się życie potoczyło, iż mieszkały we trzy: matka, syn i żona Agnieszka.
Agnieszka wyszła za mąż późno, miała trzydzieści lat. Była już drugą żoną Artura. Nie rozbiła rodziny gdy zaczęła się z nim spotykać, Artur był już rozwiedziony.
Teściowej, Marii Arkadiuszowej, od razu przypadła do gustu, a i ona ją polubiła. Jak własna matka ciepła, dobra, przytuli, porozmawia, zrozumie. Agnieszka wcześnie straciła rodziców i została zupełnie sama. W teściowej odnalazła komuś bliskiemu rodzinną przystań.
Dogadałyście się powtarzał o nich Artur z lekką złością.
Pięć lat małżeństwa minęło jak jeden dzień. Potem Artur zmienił się stał się szorstki, wybuchowy. Krzyczał na Agnieszkę i na matkę. Powodem była nowa kobieta kochanka. Coraz częściej znikał z domu i wracał pijany.
Pewnego dnia powiedział, iż się rozwodzi. Dał dwa dni na spakowanie rzeczy. Agnieszka choćby nie zdążyła jeszcze wyjechać, gdy pojawiła się jego nowa dziewczyna z walizką w ręce.
Może specjalnie wpadła, żeby zobaczyć poprzedniczkę i powiedzieć kilka złośliwych słów. Ale nic z tego nie wyszło. Była to wysoka blondynka, ze sztucznie powiększonymi ustami i ogromnymi rzęsami, które ledwie unosiły powieki.
Agnieszka nie potrafiła się powstrzymać i zaśmiała się.
Wymieniłeś mnie na to straszydło z krowimi rzęsami? Życzę powodzenia, i wcale nie żałuję.
Za to ona jest wesoła. A wy z matką dwie stare ciotki. Dwie kwoki.
Mnie możesz obrażać, ale po co matkę?
Kochanie, a matka zostaje z nami? pisnęła słodko blondynka, trzepocąc rzęsami. Niech ją zabierze. Po co nam matka? Proszęęę…
Tak, mamo, tobie też już czas. Wystarczająco długo mieszkałaś.
Ale dokąd pójdę? Przecież cały mój dorobek poszedł na ten dom. Pieniądze z mieszkania oddałam, żebyś wybudował dom, jęknęła matka, łapiąc się za serce.
Tylko bez scen. Możesz zostać, ale nie wychodź ze swojego pokoju. Teraz tu będzie rządzić Aneta.
Misio, niech obie się wynoszą.
Ale to moja matka!
Twoja matka? Chcesz, żebym z taką teściową żyła? O nie… Kochanie…
Agnieszka nie chciała już tego słuchać.
Mamo, pojedziesz ze mną na wieś?
Lepiej już na wieś, niż zostawać z takim synem i tą…
Usiądź, zaraz spakuję twoje rzeczy.
Nie zapomnij leków i mojej szkatułki. I torebki.
Agnieszka wyjęła dodatkową walizkę. gwałtownie wrzucała wszystko: szkatułkę, torebkę, lekarstwa, dokumenty, bieliznę, ubrania.
Weźcie wszystko swoje. Cudzych rzeczy nam nie potrzeba, powiedziała lodowato Aneta, prawda, misio?
Artur milczał. Nic już nie mógł zrobić. Wiedział, iż matka mu tego nie wybaczy. Albo… może jednak wybaczy w końcu jest matką.
Po pół godzinie Agnieszka stała już pod samochodem. Maria Arkadiuszowa siedziała na tylnym siedzeniu, ocierając łzy. choćby nie spojrzała na syna westchnęła tylko ciężko.
Jak trudno pogodzić się z tym, iż wszystko oddało się dziecku i zostało się samemu.
Jak my teraz damy radę, córeczko?
Damy radę. Mam trochę oszczędności w złotówkach. Starczy, dopóki nie znajdę pracy. Ty masz emeryturę. Na chleb i masło wystarczy.
Przyjechały do wsi, w której Agnieszka spędziła dzieciństwo. Całe szczęście, iż było jeszcze jasno. Dom był zimny. Agnieszka rozpaliła piec. Przyniosła wodę, postawiła czajnik.
Wszystko u ciebie idzie sprawnie, jakbyś całe życie tu mieszkała.
Dziadek mnie wszystkiego uczył. Dobrze, iż zrobiłyśmy zakupy na zapas, nie muszę iść do sklepu. Nie lubię wiejskich plotek.
Stopniowo w domu robiło się cieplej.
Jutro wszystko tu wysprzątam.
Nagle ktoś zapukał.
Przyjechałaś, sąsiadko? Dawno cię nie było. Zobaczyłem twój samochód. Co cię zimą przygnało? Problemy jakieś?
Wszystko dobrze, panie Henryku. Już po wszystkim. Kiedyś opowiem. Może do nas do herbaty?
Ja raczej chciałem was zaprosić. Jesteś sama? zauważył w końcu Marię.
To Maria Arkadiuszowa, a to Henryk Piotrowicz przedstawiła ich sobie Agnieszka.
Gdyby było coś potrzebne, daj znać.
Na razie niczego nie trzeba. Dziękujemy.
Minął tydzień. W domu zrobiło się czysto i przytulnie.
Wiesz, Agnieszko, ja też jestem ze wsi. Weszłam za mężczyznę z miasta. Owdowiałam, gdy Artur miał 23 lata, a potem sprzedałam mieszkanie. Syn obiecał, iż zawsze będę z nim mieszkać. Popatrz, jak to się potoczyło.
Nie płacz, dużo razem przeżyłyśmy. Mnie też ciężko. Może jeszcze doczekasz się wnuków.
Od tej dziwnej? Broń Boże. A z kim mieszka pan Henryk?
Sam. Jego żona utonęła dawno temu, ratując obcego chłopaka. Henryk nie założył już rodziny, dzieci nie mieli. Był przyjacielem mojego dziadka, chociaż młodszy od niego. Teraz jest w pani wieku.
Mija miesiąc. Od Artura nie ma żadnej wieści. Nie dzwoni choćby do matki. Aż pewnego dnia na telefon Agnieszki dzwoni obcy numer.
Agnieszka…?
Tak, słucham.
Pani mąż nie żyje.
To chyba pomyłka…
Niestety nie. Artur… był pijany i rozbił się samochodem. Może to panią zaskoczy, ale nie był sam była z nim dziewczyna. Ona przeżyła, bez zadrapania. Prosimy o przyjazd na identyfikację.
O Boże, biedna Maria Arkadiuszowa. Jak jej to powiedzieć? Co robić? Panie Henryku! On pomoże.
Co się stało, Agnieszko? Wyglądasz blado!
Mamo, nie denerwuj się, posadź się. Artura już nie ma.
O Jezu… Maria zapłakała to przeze mnie! Zostawiłam go!
Mamo, to on cię wygonił!
Tak. Ale przecież jestem matką. Boże, kara go dogoniła…
Jadę na identyfikację. Pan Henryk zostanie z tobą dopóki nie wrócę.
Jadę z Tobą.
Pojadę z wami powiedział pan Henryk. Pojedziemy moim samochodem. Nie dyskutujemy.
Pogrzeb się odbył. Agnieszka i Maria postanowiły pojechać do domu Artura. Po nim powinien teraz przypaść im w spadku matce i żonie. Artur z rozwodem zwlekał, nie miał czasu romanse, zabawy, imprezy.
Ciągle towarzyszył im pan Henryk.
Pójdę z wami, a nuż coś trzeba będzie pomóc.
Dom… Jak wszystko się zmieniło w jeden miesiąc. Wszędzie porozrzucane brudne ciuchy, brudne naczynia leżały choćby na podłodze. W powietrzu unosiły się opary alkoholu i stęchlizna.
I to wszystko mój syn?! Nigdy taki nie był. Co się narobiło…
Co wy tu robicie? To mój dom, wynoście się! ze sypialni wyszła ta sama blondynka z wielkimi ustami i rzęsami. Za nią pojawił się niemal nagi, niezadbany mężczyzna.
Pokażcie dokumenty na dom! wtrącił się pan Henryk.
Jakie dokumenty? Mój partner nie żyje. A my choćby mieliśmy wesele!
Rozwodu nie było!
Wesele obchodziliśmy wcześniej. Teraz wszystko moje!
Dość tego! Wynocha stąd! Jeszcze ktoś tu mieszka?
Mężczyzna po cichu uciekł. Pan Henryk dopilnował, by dziewczyna nic nie wyniosła.
Teraz musimy sprawdzić papiery. Może zostawił testament, albo już dom jest na kogoś innego zapisany. Wszystkiego można się spodziewać. Zamki trzeba wymienić. Może ta długonoga ma klucze.
Na szczęście wszystko z dokumentami się zgadzało. Zamki zostały wymienione.
Dużo rzeczy musieli wyrzucić. Pan Henryk wszędzie im pomagał.
Naprawdę tak wam szkoda wracać na wieś. Już się do was przyzwyczaiłem…
Będziemy przyjeżdżać. Ty, panie Henryku, też wpadaj.
Czuję się młodszy. Maria tak przypomina moją śp. żonę…
Zauważyłam, panie Henryku, jak na nią patrzysz. Ona na pana też. No, miłość się wam przydarzyła!
Co ty wygadujesz… zmieszał się mężczyzna.
Ale tak jest!
Po roku Henryk i Maria pobrali się. Są szczęśliwi razem. Dobrzają się z Agnieszką jest im jak córka. Ale to nie cała rodzina. Henryk i Maria mają wnuki!
Agnieszka też została mamą. Nie wyszła już za mąż. Wychowuje dwójkę dzieci, które wzięła pod opiekę rodzeństwa nie można rozdzielać. Chciała jedno dziecko, ma dwoje.
Rodziców i bliskich można odnaleźć nie tylko przy urodzeniu czy w dzieciństwie. Czasami los sam pisze takie scenariusze…
