Ewelina z mamą siedziały na sprężynowym łóżku, otulone grubymi wełnianymi swetrami i ciepłymi szalami. Mróz, a w izbie dopiero co rozpalono piec kaflowy. Cienie przesuwały się po ścianach, jakby w pokoju był nie tylko czas, ale także coś nierzeczywistego.
Nic się nie martw, mamusiu. Poradzimy sobie. Czy wszystko się dobrze potoczy, zobaczysz. Zaraz przyniosę ci lekarstwo.
Ewelina starała się pocieszyć matkę, choć wcale nie była to jej prawdziwa matka była teściowa, a może już niemal była.
Tak się złożyło, iż mieszkały razem: mama, syn i jego żona Ewelina. Jak w bajce koszmarnej, którą ktoś wyśnił z zamkniętymi oczami podczas śnieżnej nocy.
Ewelina wyszła za mąż późno, w trzydziestych urodzinach, była drugą żoną Pawła. Nikogo nie rozdzielała kiedy się poznali, Paweł już był po rozwodzie.
Teściowa, Janina Antonina, od razu ją polubiła. Również Ewelina odnalazła w niej duchowe pokrewieństwo, którego brakowało po śmierci rodziców. Przytuli, porozmawia, zrozumie jak rodzona matka. W Janinie Antoninie znalazła kogoś bliskiego.
Zmówiły się! powtarzał Paweł, rzucając spojrzenia ponad gazetą.
Pięć lat przeminęło, jak przemykające chmury. Potem Paweł stał się rozdrażniony, podnosił głos na obie kobiety, często wracał do domu spóźniony, wyczuwalny zapach alkoholu ciągnął się za nim jak mgła za pociągiem. Przyczyną była inna kobieta. Ołówkowe portmonetki, flakony perfum, wszystko wsiąkało w ich życie, stając się coraz bardziej nierealnym.
W końcu Paweł oznajmił, iż odchodzi. Dał dwa dni na spakowanie się. Jeszcze nim Ewelina zdążyła poukładać swe rzeczy, nowa kobieta zjawiła się z walizką wysoka, bladolicą, z rzęsami niczym piorka i ustami jak pierogi z chałwą.
Może specjalnie przyjechała, by popatrzeć na poprzedniczkę i poplatać złośliwości. Ale nie udało się. Ewelina zachichotała niepohamowanie.
Zamieniłeś mnie na tę straszydło z rzęsami jak u krowy? Niech ci się z nią wiedzie, ja za nic nie żałuję.
Ale ona jest wesoła. Ty i matka jak dwie starsze panie. Dwie kwoki.
Możesz mnie znosić, ale po co obrażasz matkę?
Koteczku, a ona z nami zostaje? Lepiej niech sobie pójdzie, po co nam twoja mama, kotku?
Tak, mamo, chyba i dla ciebie czas. Za długo u mnie mieszkałaś.
Ale gdzie? Oddałam ci wszystkie pieniądze ze sprzedaży mieszkania, byś ten dom zbudował! Janina Antonina złapała się za serce.
Tylko bez scen. Możesz tu zostać, ale nie wychodź ze swojego pokoju. Teraz będzie tu mieszkać Izolda.
Skarbie, niech one się wyniosą obie!
To moja mama! wyjąkał Paweł.
Serio? Teraz mam mieć teściową? O nie… Kiciu…
Ewelina zamknęła oczy i westchnęła.
Mamo, pojedziesz ze mną na wieś?
Lepsza wieś niż taki syn i taka…
Poczekaj chwilę, zbiorę wszystkie twoje rzeczy. I leki, i szkatułkę, i torebkę.
Ewelina spakowała wszystko naprędce do starej walizki: szkatułkę, torebkę, lekarstwa, dokumenty, bieliznę, ubrania.
Bierzcie wszystko. Obcego nam nie trzeba zakwiliła Izolda prawda, misiu?
Paweł już nic nie powiedział tylko patrzył w okno na śnieg wirujący jak rybki w akwarium.
Po pół godzinie Ewelina z mamą stały przy fiacie. Janina Antonina usiadła z tyłu i łkała cicho w chusteczkę. choćby nie spojrzała na syna, tylko ciężko westchnęła.
Jak to przyjąć dałam mu wszystko, a teraz jestem nikomu niepotrzebna.
Jak to będzie, córeczko?
Wszystko dobrze, mam oszczędności w złotówkach. Do czasu aż znajdę pracę, wystarczy nam na chleb i masło. Ty masz emeryturę, jakoś przetrwamy.
Pojechały do wsi, gdzie Ewelina spędziła dzieciństwo. Dobrze, iż dzień jeszcze trwał. W chałupie zimno. Ewelina napaliła w piecu, przyniosła wody, wstawiła czajnik.
Umiesz we wszystkim sobie poradzić, jakbyś tu mieszkała całe życie.
Wszystkiego nauczył mnie dziadek. Dobrze, iż mamy jedzenie z miasta. Nie muszę rozmawiać z ludźmi, nie lubię wiejskich plotek.
Z domu powoli uciekał chłód.
Jutro, wszystko wysprzątam.
Nagle rozległo się pukanie.
Sąsiadka wróciła? Dawno cię nie widziałem. A samochód tu stoi. Co ty zimą tu robisz? Coś się stało?
Dzień dobry, panie Władku. Już wszystko w porządku, potem opowiem. Chce pan herbatę?
adekwatnie, zaprosić chciałem. Ale nie jesteś sama? spojrzał na Janinę Antoninę.
To Janina Antonina, a to pan Władysław Gromek.
Jakby coś trzeba było, proszę mówić.
Na razie nic nie potrzeba. Dziękuję.
Minął tydzień. Dom lśnił czystością i zaciszem.
Wiesz, Ewelina, ja przecież ze wsi pochodzę. Za mąż za miejskiego wyszłam, potem mąż umarł… a syn obiecał, iż zawsze będę z nim mieszkać. A tu, zobacz…
Nie płacz, wiem, iż trudno. Mi też ciężko. Może jeszcze będziesz miała wnuki.
Od tej? Niech Bóg broni. A pan Władysław z kim mieszka?
Sam. Żona utonęła, gdy ratowała chłopca sąsiadów, dawno temu. Już się nie ożenił. Z moim dziadkiem się kolegował, choć był ciut młodszy.
Mijał miesiąc, od Pawła nie było żadnych wieści. Nagle na telefon Eweliny przyszedł dziwny numer.
Ewelina?
Tak…
Pani mąż nie żyje.
To pomyłka.
Niestety, nie. Paweł prowadził auto pod wpływem alkoholu. Zginął. Jechał z dziewczyną. Ona cała, bez szwanku. Proszę przyjechać na identyfikację.
Boże, biedna Janina Antonina! Jak jej powiedzieć? Trzeba poradzić się… Pan Władek! On pomoże.
Ewelino, bladaś jak ściana! Co się stało?
Usiądź, mamo. Pawła już nie ma…
O matko… Janina Antonina załkała. To moja wina! Zostawiłam go…
To on cię wygonił!
Tak, ale… Byłam matką. O, los wymierzył karę…
Jadę na identyfikację, pan Władek z tobą zostanie.
Jadę z tobą.
Jadę z wami powiedział pan Władek. Moim autem, nie ma dyskusji.
Pogrzeb odbył się na białym, zmrożonym cmentarzu. Ewelina z Janiną Antoniną postanowiły pojechać do domu syna, który powinien być teraz dziedziczony przez matkę i żonę. Paweł nie zdążył złożyć pozwu o rozwód nie było kiedy, wciąż goniono za miłością, zabawą, ucztą. Pan Władek pilnował ich na każdym kroku.
Z wami pójdę, nigdy nie wiadomo, co się wydarzy.
Dom… Jak wszystko się zmieniło? Brudna bielizna i garnki wszędzie, atmosfera kwaśna jak niedopita kawa. Prześwidrował ich widok dziwoląg z rzęsami i ustami, a obok półnagiego, kudłatego mężczyzny.
Co wy tu robicie? Wynoście się, to mój dom! krzyknęła Izolda.
Dokumenty na dom proszę pokazać powiedział pan Władek.
Jakie dokumenty? Byłam żoną Pawła, choćby ślub był!
Nie miał rozwodu!
Ślubowaliśmy w wyobraźni, więc dom mój!
Koniec tych pijackich bredni! Wynoście się! Jest tu ktoś jeszcze?
Mężczyzna zniknął, jakby wyparował. Pan Władek przypilnował, by dziewczyna niczego nie ukradła.
Potem trzeba było sprawdzić dokumenty, następnie zmieniono zamki. Zbyt surrealistyczne jak na polską wieś.
Większość rzeczy trzeba było wyrzucić. Pan Władek zawsze był obok.
Szkoda, iż znów stąd odjeżdżacie. Przyzwyczaiłem się do was.
Wpadaj do nas! Odwiedzaj nas, panie Władku.
Dzięki wam poczułem się jak młody chłopak. Janina jest jak moja dawna żona, naprawdę.
Panie Władku, widzę jak patrzysz na Janinę. Ona na ciebie też! Czy wam się nie rodzi przypadkiem uczucie?
Co ty mówisz… zmieszał się mężczyzna.
Ale przecież prawda.
Po roku Władysław i Janina pobrali się. Razem było im dobrze, Ewelina była dla nich jak córka. Ale rodzina to nie wszystko. Po pewnym czasie pojawiły się wnuki!
Ewelina została matką choć za mąż nie wyszła, przygarnęła pod opiekę dwoje rodzeństwa. Nie rozdzieliła ich. Chciała jedno, los dał dwoje.
Bo rodziców, bliskich ludzi można znaleźć nie tylko w narodzinach czy dzieciństwie. Czasem potrzeba do tego snu we śnie, i dziwnych, nierealnych kolei losu.
