Bogusia z mamą siedziały na starym łóżku pokrytym klasyczną kapą, która pachniała trochę dymem z pieca, trochę szarymi snami. Obie były cieplutko ubrane w swetry z grubej wełny. Zima rozłożyła ciężkie płaszcze na parapetach, a w izbie tylko co zapalono ogień w kaflowym piecu.
Spokojnie, mamuś, jakoś przeżyjemy. Jeszcze podam ci lekarstwa szepnęła Bogusia, choć to adekwatnie nie była jej matka, a teściowa. Była teściową, a teraz… prawie już była.
Tak się złożyło, iż mieszkały razem: matka, syn i synowa Bogusia.
Bogusia wyszła za mąż późno, po trzydziestce. Była drugą żoną Leszka. Kiedy zaczęła z nim być, Leszek już był rozwiedziony, więc nie rozbiła żadnej rodziny. Od pierwszego dnia spodobała się matce Leszka, pani Halinie. Sama też odnalazła w teściowej dobrego człowieka. Miłą, ciepłą. Potrafiła przytulić, wysłuchać, pogłaskać dobrym słowem. Bogusia osierocona przedwcześnie, bez rodziców, odnalazła w Halinie rodzinę.
Spiskują obie! żartował Leszek.
Pięć lat małżeństwa przeminęło, nim nagle Leszek spochmurniał. Stał się porywczy, krzyczał na Bogusię i matkę. Powodem była nowa miłość, a dokładniej blondynka, do której coraz częściej znikał i po nocach wracał nieprzytomny.
W końcu Leszek ogłosił, iż się rozwodzi i kazał się spakować w dwa dni. Nowa kobieta przyjechała z walizką, zanim Bogusia zdążyła się wyprowadzić.
Wyglądała jak dziwaczny model z jakiegoś snu, długonoga, z ustami grubymi jak parówki i rzęsami tak ciężkimi, iż ledwo nimi trzepotała.
Bogusia aż parsknęła śmiechem.
Zamieniłeś mnie na takie straszydło z rzęsami jak u krowy? Niech ci się wiedzie, złego słowa nie powiem.
Przynajmniej ona weselsza! Ty i mama, dwie stare kwoki.
Mnie możesz obrażać, ale po co matkę?
Skarbie, czy mama z nami zostaje? zapiszczała nowa wybranka, machając rzęsami. Niech ją zabierze. Po co nam jej mama? Skarbie…
Mamo, twoja kolej się kończy. Za długo tu mieszkałaś.
Gdzie mam pójść? Przecież wszystkie pieniądze ci dałam po sprzedaży mieszkania na ten dom Halina złapała się za serce.
Skończ te przedstawienia. Zostań, ale nie wychodź z pokoju. Od dziś tu króluje Olga.
Kotek, niech wynoszą się obie.
Przecież to moja matka!
Twoja matka? Chcesz mi wcisnąć teściową? O matko…
Bogusi zbrzydły ich docinki.
Mamo, pojedziesz ze mną na wieś?
I lepiej, niż z takim synem i taką wieśniacą modelką.
Posiedź, gwałtownie cię spakuję.
Lekarstw nie zapomnij i mojej szkatułki. I torebki.
Bogusia dorwała walizkę i wrzucała bezładnie: szkatułka, torebka, lekarstwa, dokumenty, bielizna, swetry.
Bierzcie wszystko, nic nam po cudzych rzeczach zawołała Olga, podśmiechując się prawda, mój króliczku?
Leszek jedynie patrzył. Wiedział, iż matka nigdy mu tego nie wybaczy. Albo wybaczy matka przecież zawsze wybacza.
Po pół godzinie stały przy samochodzie. Halina już siedziała z tyłu i ocierała łzy. Nie spojrzała choćby na syna, jedynie ciężko westchnęła.
Jak trudno przyjąć, iż oddało się wszystko i jest się nikomu niepotrzebną.
I co teraz będzie, córeczko…
Damy radę. Mam trochę oszczędności, zanim znajdę pracę, wystarczy. Dostajesz emeryturę. Przetrwamy, na chleb i masło będzie.
Dotarły do rodzinnej wsi Bogusi, gdzie każdy krzak nosał na sobie wspomnienia jej dzieciństwa. Całe szczęście był jeszcze dzień. W domu chłód, więc Bogusia od razu dorzuciła drew do pieca i nastawiła wodę na herbatę.
Jak u ciebie wszystko składnie. Jakbyś tu żyła od zawsze.
Dziadek nauczył mnie wszystkiego. Dobrze, iż mamy zapasy, nie musimy biec do sklepu. Nie znoszę wiejskich plotek.
W izbie zaczęło robić się cieplej.
Jutro wszędzie posprzątam.
Nagle rozległo się pukanie do drzwi.
Sąsiadko, wróciłaś? Dawno cię nie było. Zimą do wsi? Kłopoty?
Wszystko dobrze, panie Henryku. Potem opowiem. Może wejdzie pan na herbatę?
Ja ciebie chciałem zaprosić! A to nie sama jesteś? Zauważył kobietę.
To Halina, a pan to pan Henryk, nasz sąsiad.
W razie czego, dawaj znać.
Spokojnie, nic nie potrzeba. Dziękuję.
Minął tydzień. W domu zrobiło się czysto i przytulnie.
Wiesz, Bogusiu Ja przecież ze wsi jestem. Za miastowego wyszłam. Zginął, gdy Leszek miał dwadzieścia trzy lata. Sprzedałam mieszkanie, przekazałam Leszkowi wszystko. Obiecywał, iż będę z nim. A wyszło jak wyszło.
Nie płacz już. Ja wiem, iż ci ciężko Mi też. Może doczekasz wnuków.
Od tej jego panienki? Broń Boże. A ten Henryk, z kim mieszka?
Sam. Żona utopiła się, ratując sąsiednie dziecko. Dawno to było. Dzieci nie mieli. Przyjaźnili się z moim dziadkiem, choć Henryk młodszy. Tyle lat już samotny.
Mijał miesiąc, a Leszka nie było. Nie dzwonił choćby do matki. Aż pewnego dnia na numer Bogusi zadzwonił ktoś nieznany.
Bogusia?
Tak.
Twój mąż nie żyje.
Pomyłka.
Nie Leszek był pijany i rozbił się samochodem. Z dziewczyną. Ona tylko obdrapana. Proszę przyjechać do rozpoznania.
Boże! Jak powiedzieć to Halinie? Może Henryk pomoże
Bogusiu, co się dzieje? Bladaś jak ściana!
Usiądź, mamo. Leszka już nie ma.
O Jezu… Halina zaczęła szlochać moja wina, zostawiłam go!
To on ciebie wygonił!
Prawda. Ale matką zawsze byłam
Jadę na rozpoznanie. Zostajesz z Henrykiem.
Jadę z tobą.
Ja też. Jedziemy moim autem, nie dyskutujemy dodał Henryk.
Pogrzeb przeszedł cicho. Potem Bogusia i Halina postanowiły zajrzeć do rodzinnego domu, który teraz miał przejść na nie. Leszek nie zdążył się rozwieść zabawy, kochanka, imprezy były ważniejsze.
Henryk towarzyszył im wszędzie.
Muszę wam pomóc, kobiety. A nuż coś się przydarzy.
Dom… Jak wszystko się zmieniło w miesiąc. Brudne ciuchy, naczynia choćby na podłodze. Pachniało alkoholowym snem i czymś zgniłym.
Mój syn doprowadził to do tego? Nigdy taki nie był Co on narobił!
Czego tu szukacie? To moje domostwo, wynocha! Z sypialni wyszła wciąż ta sama blondwłosa zjawa z wielkimi ustami i rzęsami. Za nią wybiegł prawie goły brodacz.
Pokaż papiery na dom! Henryk wkracza twardo.
Jakie papiery? Mąż zginął, choćby wesele mieliśmy!
Jeszcze rozwodu nie było!
Ale wesele z góry zrobiliśmy. Teraz wszystko moje!
Skończ te wymysły! Wynocha stąd! Ktoś tu jeszcze jest?
Facet się zmył niepostrzeżenie. Henryk przypilnował, by modelka nic nie ukradła.
Trzeba sprawdzić papiery. Może jest testament albo już nowy właściciel. Zamki też trzeba wymienić. Ta noga jeszcze coś może mieć.
Papiery na szczęście były w porządku. Zamki pozmieniane. Sporo rzeczy trafiło prosto do śmieci. Henryk był przy Bogusi i Halinie wszędzie.
Trochę mi żal, iż wracacie do miasta. Przyzwyczaiłem się do was.
Wpadniemy częściej. Ty też, panie Henryku, zaglądaj.
Czuję się jak za młodych lat. Halinka taka podobna do mojej żony…
Widziałam, panie Henryku, jak na nią patrzysz. Ona na ciebie też. To chyba miłość?
Dajcie spokój zmieszał się Henryk.
Ale prawda, prawda…
Minął rok, a Henryk i Halina wzięli ślub. Było im razem dobrze, a Bogusia stała się dla nich jak córka. Ale to nie koniec historii w rodzinie przybyło wnuków!
Bogusia została matką. Nie wyszła za mąż, wychowuje dwójkę dzieci brata i siostrę, których nie rozdzielała, przygarnęła ich oboje. Chciała jedno dziecko, ma dwoje.
Najbliżsi nie zawsze rodzą się z nami. Czasem okoliczności, dziwne jak sen zimowy, prowadzą do rodzin, które znalezione są jak klucz do starego domu.
