Zofia z mamą siedziały na starym łóżku. Obie były ciepło ubrane to była zima, a piec dopiero co został rozpalony.
Nic się nie martw, mamusiu… Jakoś damy sobie radę. Zaraz dam ci lekarstwa Zofia starała się, jak mogła, uspokoić staruszkę. adekwatnie nie była to jej prawdziwa mama, tylko była teściowa. adekwatnie niemal już zupełnie była.
Tak się złożyło, iż mieszkały razem z synem, Pawłem, i jego żoną czyli Zofią.
Zofia wyszła za mąż dosyć późno, miała już trzydzieści lat. Była drugą żoną Pawła, ale nie rozbiła rodziny gdy poznali się, Paweł był po rozwodzie.
Teściowa, pani Jadwiga, od razu polubiła Zofię. Sama Zofia też poczuła więź czułą, serdeczną, jakiej nie znała od dawna. Rodziców straciła wcześnie i została sama na świecie, Jadwiga stała się dla niej jak matka.
Spiskujecie coś razem żartował Paweł.
Pięć lat małżeństwa upłynęły im jak mrugnięcie oka. Potem Paweł zaczął się zmieniać: robił się opryskliwy i nerwowy, często wybuchał na Zofię i swoją mamę. Powodem była kochanka coraz częściej wracał do domu po alkoholu, czasem wcale nie wracał.
W końcu pewnego dnia powiedział, iż chce rozwodu i dał Zofii dwa dni na spakowanie się. Nim zdążyła wyjechać, pojawiła się już jego kochanka z walizką.
Może specjalnie tak przyszła żeby zobaczyć poprzedniczkę i wygarnąć jej swoje żale. Nic z tego. To była wysoka blondynka z wydatnymi ustami i przesadnie długimi rzęsami.
Zofii aż wymsknął się śmiech.
Zamieniłeś mnie na takie straszydło z rzęsami jak u cielaka? No proszę cię… Powodzenia wam życzę wcale nie żałuję.
Ona przynajmniej jest zabawna, a wy z matką dwie staruszki, tylko kurki gdakające.
Dobrze, wyzywasz mnie, ale mamę po co? zapytała Zofia.
Paweł, a twoja mama tu zostaje? pisnęło Krysia, mrugając rzęsami. Niech ją zabierze! Po co nam jej matka, kotku…
Rzeczywiście, mamusiu czas najwyższy, żebyś się wyprowadziła żachnął się Paweł.
Dokąd pójdę? Przecież oddałam ci wszystkie oszczędności po sprzedaży mieszkania, żebyś dom zbudował… Jadwiga złapała się za serce.
Już mi oszczędź tych scen. Możesz zostać, pod warunkiem, iż nie będziesz wychodziła ze swojego pokoju. Tu teraz gospodynią jest Krysia.
Kotku, niech one znikają! marudziła Krysia.
To moja matka! próbował się wybronić Paweł.
Twoja czy nie, nie chcę takiej teściowej jęknęła Krysia.
Zofii aż miała dość słuchania tych wyzwisk i sprzeczek.
Mamusiu, pojedziesz ze mną na wieś?
Wolę już do wsi, niż zostać tu z takim synem i… tą osobą Jadwiga pokiwała głową.
Usiądź, zaraz ci pomogę spakować rzeczy.
Nie zapomnij lekarstw i mojej szkatułki. I torebki… wymieniała Jadwiga.
Zofia torba za torbą wyrzucała rzeczy do walizki szkatułka, lekarstwa, dokumenty, bielizna, ubrania…
Wszystko zabierzcie! Nam nie potrzeba cudzych rzeczy odezwała się Krysia, tuląc się do Pawła.
Paweł patrzył tylko wzrokiem wbitym w podłogę. Wiedział, iż matka nigdy mu tego nie wybaczy. Chociaż… może jednak wybaczy, bo to matka.
Za pół godziny Zofia już stała przy samochodzie, a Jadwiga cicho ocierała łzy na tylnym siedzeniu, choćby nie spojrzawszy na syna.
Jak to wszystko boli kiedy oddałaś wszystko, a potem okazuje się, iż nie jesteś już nikomu potrzebna.
I co teraz, Zosiu… Jak my przeżyjemy?
Dam radę! Mam trochę oszczędności, do czasu aż znajdę pracę powinno starczyć. Ty masz emeryturę, jeszcze na chleb z masłem wystarczy.
Przyjechały do rodzinnej wsi Zofii, gdzie spędziła dzieciństwo. Dobrze, iż jeszcze był dzień. W domu zimno, ale Zofia gwałtownie napaliła w piecu, przyniosła wodę, zagotowała czajnik.
Jaka ty zaradna, jakbyś całe życie tu mieszkała.
Dziadek mnie wszystkiego nauczył. Dobrze, iż zakupy zrobiłam w mieście, nie muszę ganiać po sklepach. Nie lubię wiejskich plotek wyjaśniła Zofia.
Z czasem w domu zrobiło się cieplej.
Jutro wszystko wysprzątam.
Nagle ktoś zapukał do drzwi.
Sąsiadka wróciła? Dawno cię nie było. Widzę, iż twoje auto stoi. A co zimą tu przyjechałaś? Coś się stało?
Wszystko w porządku, panie Stanisławie. Później panu opowiem. Może chce pan na herbatę wpaść?
Chciałem zaprosić, ale nie jesteś sama? zauważył Jadwigę.
To pani Jadwiga, a to pan Stanisław przedstawiła ich sobie Zofia.
Jakby co, to się odezwij.
Dziękuję, na razie nic nie potrzebujemy.
Minął tydzień; w domu było posprzątane i przytulnie.
Zosiu, ja przecież też jestem ze wsi, tylko za mężczyzną wyjechałam do miasta. Zginął, gdy Paweł miał 23 lata, a mieszkanie sprzedałam i oddałam mu pieniądze. Mówił, iż zawsze będzie dla mnie miejsce przy nim. I zobacz, co się stało…
Nie warto płakać. Wiem, iż to trudne. Mnie też ciężko… Ale może kiedyś przyjdą wnuki.
Od tej dziewczyny? Nie daj Boże… A pan Stanisław z kim mieszka?
Sam. Żona utopiła się wiele lat temu, próbując ratować sąsiadowe dziecko. Z nikim się już więcej nie związał. Dzieci nie mają, mieszka sam. Był przyjacielem mojego dziadka, chodź młodszy. adekwatnie w twoim wieku, mamo.
Minął około miesiąc. Paweł nie dzwonił choćby do matki. Ale pewnego dnia Zofia odebrała nieznany numer.
Halo, Zofia?
Tak, słucham?
Pani mąż… Paweł… zginął w wypadku.
Chyba się pan pomylił…
Niestety, nie. Był pod wpływem i rozbił się samochodem. Z dziewczyną ona przeżyła. Proszę przyjechać na rozpoznanie.
Boże… Jak powiedzieć o tym Jadwidze? Co robić? Wezwę pana Stanisława on pomoże.
Zofio, co się stało? Wyglądasz na przerażoną!
Mamo, usiądź… Pawła już nie ma…
Ojej… Jadwiga zawyła. Przeze mnie! Zostawiłam go samego!
Mamo, on sam cię wygonił…
To prawda… Ale byłam matką… Dosięgnęła go kara.
Jadę na rozpoznanie. Pan Stanisław zostanie z tobą, dobrze?
Jadę z tobą.
Jesteśmy razem, pojadę z wami postawił sprawę jasno pan Stanisław. To nie podlega dyskusji.
Pogrzeb się odbył. Zofia i Jadwiga postanowiły zobaczyć dom Pawła, który miał przejść na nie w spadku. Paweł nie zdążył z formalnością rozwodu zawsze coś mu było ważniejsze: uczucia, imprezy…
Pan Stanisław towarzyszył im cały czas.
Pojadę z wami, kobietki. Nigdy nie wiadomo, co się wydarzy.
Dom… Jak wszystko się zmieniło przez ten miesiąc. Wszędzie porozrzucane brudne rzeczy, talerze i kubki stały choćby na podłodze. Unosił się zapach alkoholu i zgnilizny.
To stworzył mój syn! Przecież kiedyś był innym człowiekiem…
Co tu robicie?! To mój dom! Wynocha! w drzwiach pojawiła się Krysia z nienaturalnie podkreślonymi ustami i rzęsami. Za nią wychynął zaniedbany, półnagi mężczyzna.
Pokaż papiery na dom! rzucił ostro pan Stanisław.
Jakie papiery? Mój mąż zginął, mieliśmy wesele!
Tylko iż nie rozwiódł się choćby ze swoją żoną!
A my świętowaliśmy ślub, mam świadków. Dom należy teraz do mnie!
Dosyć tych bredni! Wynocha! Jest tu jeszcze ktoś?
Mężczyzna po cichu zniknął. Pan Stanisław pilnował, żeby dziewczyna niczego nie ukradła.
Trzeba było sprawdzić dokumenty czy nie ma testamentu albo nowych właścicieli. Zamki wymieniono, bo Krysia mogła mieć klucze.
Na szczęście wszystkie papiery były w porządku. Zmieniono zamki.
Wiele rzeczy trzeba było wyrzucić. Pan Stanisław każdą chwilę poświęcał Zofii i Jadwidze.
Szkoda, iż wyjeżdżacie… Tak się z wami zżyłem.
Będziemy przyjeżdżać. I ty, panie Stasiu, nas odwiedzaj.
Odmłodniałem przy was, tak Józefa moja żona była podobna do ciebie, Jadziu.
Widziałam, jak na nią patrzysz… A ona na ciebie. Może zrodzi się tu jeszcze miłość?
Zosiu, daj spokój… zarumienił się Stanisław.
Ale prawda!
Po roku Jadwiga i pan Stanisław się pobrali. Było im dobrze razem i dobrze też z Zofią traktowali ją jak córkę. Ale to nie była cała ich nowa rodzina. Pojawiły się też dzieci!
Zofia została mamą, choć za mąż więcej nie wyszła. Wychowuje dwójkę: rodzeństwo, które postanowiła wziąć pod opiekę. Chociaż marzyła o jednym dziecku, nie mogła rozdzielać siostry i brata.
Bo rodzicielstwo, rodzina i bliskość to nie tylko kwestia krwi czy dzieciństwa. Czasem to los i okoliczności przynoszą nam ludzi, którzy naprawdę stają się dla nas bliscy. Ważne by mieć serce otwarte, bo nigdy nie wiadomo, kiedy los pozwoli nam stworzyć nowy dom i nową rodzinę.
