Okradasz mojego syna, nie ma choćby na żarówkę.
W niedzielny poranek leżałem przykryty kocem na kanapie. Żona pojechała do swojej matki, niby wymienić żarówki. Ale prawdziwy powód wizyty był inny:
Synu, nie zapomniałeś, iż dzisiaj urodziny ma Michał?
Moja żona to prawdziwa rozrzutnica. Jej pensja wystarcza na parę dni. Dobrze, iż oddaje mi pieniądze na czynsz i zakupy spożywcze, bo resztę wydaje na swoje kosmetyki i nowe torebki. Czasem ją rozumiem, każdy powinien mieć coś dla siebie lepiej, żeby kupowała sobie szminki niż włóczyła się po knajpach. Poza tym gdzieś słyszałem, iż pierwsze czterdzieści lat dzieciństwa jest najcięższe w życiu każdego człowieka.
Nie piszę tego po to, żeby ktoś mi współczuł, tylko żeby wyjaśnić, czemu zawsze jest u nas krucho z pieniędzmi. Ja takiego problemu nie mam potrafię odłożyć coś na czarną godzinę. Często pożyczam żonie, kiedy naprawdę czegoś potrzebuje, choćby jeżeli oddaje się z oporem. Ale gdy chodzi o potrzeby jej matki czy siostry zawsze odmawiam.
Oczywiście pamiętałem, iż Michał ma dziś urodziny, więc już tydzień temu kupiłem mu prezent. Zanim żona pojechała do swojej rodziny, wręczyłem jej paczkę z prezentem i włączyłem sobie mecz. Sam nie pojechałem z teściową mamy chłodne stosunki.
Teściowa twierdzi, iż nie kocham jej córki, bo nie pozwalam wydawać na nich naszych pieniędzy i nie chcę opiekować się jej wnukami. Raz zgodziłem się popilnować dzieci szwagierki przez godzinę, a skończyło się na pół dnia spóźniłem się przez to do pracy. Gdy zwróciłem uwagę, uznali mnie za bezczelnego i niewychowanego. Od tego czasu nie zgadzam się na żadne kolejne prośby o pomoc z dziećmi nie mam ochoty być ich tanią opiekunką. Jednak nie przeszkadza mi, iż żona bawi się z siostrzeńcami w końcu to jej rodzina.
Nie minęła godzina po wyjeździe żony, a do naszego mieszkania wpadła cała jej rodzina, razem z dziećmi. Teściowa śmiało przeszła przez przedpokój i oznajmiła:
Uznaliśmy, iż skoro Michał ma urodziny, damy mu tablet, który on sobie wybrał. Kosztuje dwa tysiące złotych. Jesteś mi winien tysiąc za prezent, więc proszę, dawaj.
Może i sprawiłbym Michałowi taki upominek, ale na pewno nie za takie pieniądze.
Nie planowałem dawać żadnych pieniędzy. choćby żona zaczęła mi robić wymówki, iż jestem dusigroszem. Odpaliłem komputer i zawołałem Michała w pięć minut wspólnie kupiliśmy coś, co naprawdę go ucieszyło.
Chłopak uradowany pobiegł do matki, która przez cały czas siedziała na korytarzu. Szwagierka zawsze miała lepkie ręce coś jej się do nich przykleiło. Teściowa nie uznała mojego gestu za nic wartego i natychmiast się oburzyła:
Nie o prezencie mowa! Miałeś dać pieniądze. Jesteś z moją córką, a ona zawsze chodzi bez grosza przy duszy, nie stać jej choćby na żarówkę. Płacisz tysiąc złotych, bo to są pieniądze mojej córki.
W tej chwili zaczęła grzebać w mojej torbie, która leżała na szafce. Spojrzałem na żonę i warknąłem:
Masz trzy minuty, żeby wyprosić całą familię!
Wtedy żona chwyciła swoją matkę pod ramię i niemalże wyciągnęła ją za drzwi. Trzy minuty wystarczyły.
Wolę już, żeby żona wydawała swoje pieniądze na drobiazgi czy kosmetyki, niż miałyby je zabierać teściowa i reszta tej wesołej familii. Przynajmniej sprawia jej to radość, a nie finansuje leni.
Czasem myślę, iż lepiej byłoby, gdybym ożenił się z sierotąGdy drzwi zamknęły się za moją rodziną, w mieszkaniu wreszcie zapanował spokój. Michał przysiadł koło mnie z szerokim uśmiechem, dumnie pokazując swój nowy prezent. Moja żona przez moment stała w przedpokoju, patrząc na mnie z nieoczytaną miną może trochę z wyrzutem, trochę z ulgą. Westchnąłem cicho i poklepałem miejsce obok siebie na kanapie.
Usiadła, milcząc. Po chwili powiedziała:
Dziękuję, iż dałeś się dziś ponieść. choćby jeżeli nie na tablet. Lepiej widzieć uśmiech Michała niż łzy mojej matki.
Roześmiałem się pod nosem.
Wolałbym już do końca życia wymieniać żarówki, niż dawać jej pieniądze mruknąłem.
Ku mojemu zdziwieniu, żona zaśmiała się razem ze mną. Michał przyniósł trochę tortu przekrojony na krzywe kawałki, ale za to podany z błyskiem w oku.
Tato, zdmuchuj razem ze mną poprosił.
Nieczęsto czułem się częścią tej rodziny. Ale tego wieczoru, przy blasku świeczki i kawałku lukrowego tortu w dłoni, poczułem, iż nie liczy się wcale, ile kto daje. Najważniejsze, z kim się to dzieli.
Sto lat, Michał powiedziałem cicho.
I zdmuchnęliśmy świeczkę razem, zupełnie jakby żadne światło nie kosztowało więcej niż odrobina dobrej woli.
