Hej, dziewczyny, widziałyście już tę starszą panią w naszym oddziale? Już po czterdziestce zapytała Ania, kręcąc głową.
Tak, całkiem siwa. Pewnie ma już wnuki, a ona wciąż się męczy z tym małym dzieckiem, które dopiero co się urodziło odparła Kasia, wzruszając ramionami.
Moja matka wydaje się o lata młodsza od niej. Ciekawe, ile lat ma jej mąż? dodała kolejna.
Milcza, jak kamień, i nikt z nikim nie rozmawia. westchnął Jarek.
Nie ma co jej ganić, po prostu się wycofuje. My się jej staramy, a ja choćby nie wiem, jak ją wezwać. Nazywają ją Jadwigą, chyba tak.
Lepiej chyba zwracać się po imieniu i nazwisku mruknęła Kasia, a w oddziale szpitalnym wybuchła gorąca dyskusja, kiedy jedna z przyszłych mam krótkotrwale opuściła pokój.
Historia Jadwigi nie była łatwa. Gdy Zosiak miała cztery lata, cała rodzina zachorowała na dur brzuszny. Matka, ojciec, roczniak i dziadek nie przeżyli. Od tego czasu Zosia wychowywała ją surowa i władcza babcia Maria, której nie brakowało miłości, ale nie znała czułości.
W czterdziestym pierwszym roku życia Zosia i Wiktor skończyli trzynaście lat. Mieszkali w różnych wsi, ale przybyli do powiatowego ośrodka, by pracować w fabryce, bo brakowało rąk do pracy.
W fabryce też zamieszkali i tam się poznali. Od młodzieńczych lat harcowali, nie odpuszczając się i dorosłym.
W wieku piętnastu Wiktor wstąpił na front. Zosia, ognista dziewczyna o rudobrązowych włosach, chciała iść z nim, ale nie przyjęli jej. W tylnej części potrzebują więcej rąk do pracy, nie żołnierzy, usłyszeli od dowódców.
W osiemnaście Zosia i Wiktor wzięli ślub, choć nie było jeszcze czasu w weselne huczanki lata powojenne nie sprzyjały przyjęciom.
Z powodu niezadowolenia babci, Zosia zamieszkała z mężem. Ich wsie oddalone były od siebie o trzydzieści kilometrów.
Rok później urodził się im syn, Wojtek. Młodzi rodzice byli zachwyceni, w rodzinie panowała prawdziwa idylli. Przez lata mieli po drodze wiele trudności, ale wytrwali i zasługowali na szczęście.
Niestety, szczęście nie trwało długo.
W wieku sześciu lat Wojtek dorósł. Zosia i jej mąż, Marek, żyli wciąż w zgodzie, co wzbudzało zazdrość sąsiadów. Marek pracował jako piekarz, a jego chleby były znane w całej okolicy.
Pewnego zimowego dnia poproszono Marka, by naprawił piec w sąsiedniej wsi, po drugiej stronie rzeki. Wziął ze sobą Wojtka, bo Zosia była w pracy. Był szorstki mróz, a oni szli po zamarzniętej rzece.
Marek niósł ciężką skrzynię z narzędziami używał tylko własnych, bo obcy sprzęt nie akceptował. Wojtek biegał wesoło, nie zważając na prośby ojca, by trzymał się przy nim. Gdy pozostawało już zaledwie dwadzieścia metrów do brzegu, chłopiec poślizgnął się na oblodzonej szczelinie. Marek rzucił się, by go uratować, ale
Jadwiga poszarzała już w dwudziestym piątym roku życia, po stracie męża i syna. Nie mogła już dłużej mieszkać w domu pełnym wspomnień i wróciła do swojej rodzimej wsi, do babci Marii.
Zosia zamknęła się w sobie, życie straciło sens. Nie myślała już o nowej rodzinie.
Jadwiga skończyła właśnie czterdzieści trzy lata. W tym wieku Zosia, samotna i bez męża, podjęła decyzję o kolejnej ciąży.
Doskonale zdawała sobie sprawę z trudności, które ją czekają, ale samotność przerażała ją bardziej niż wszystkie przyszłe przeciwności.
Wieś, w której mieszkała Zosia, była odległa, a dojazd nie był prosty. Zima była surowa, a kobieta, obawiając się, iż pomoc nie przyjedzie na czas, przybyła do szpitala z wyprzedzeniem. Martwiła się o zdrowie dziecka wiek nie sprzyjał.
Od rana Zosia była przygnębiona, wędrując cieniami korytarzy szpitalnych: osiemnaście lat temu straciła ukochanego męża i syna. Czas nie uleczył jej, ból nie zgasł.
W końcu została mamą zdrowego chłopca, którego nazwała Dymitr. Zawsze pamiętała, jak Wojtek marzył o bracie.
Kup mi braciszka, prosił. Tato zrobił mi tyle zabawek! Będę się bawić z braciszkiem.
Jak go nazwiesz? pytał ojciec.
Dymitrkiem!
To będzie Dymitr! rozpromieniony Marek patrzył na Zosię.
Zosia w tym momencie tliła się nadzieją, a Marek oczywiście o tym wiedział. Postanowili nie rozmawiać o Wojtku zbyt wcześnie. Po śmierci męża i syna Zosia odczuwała utratę dziecka.
I tak pojawił się Dymitr, spełniając marzenie małego Wojtka.
Babcia Maria przywitała Zosię z noworodkiem z niechęcią.
Co znowu płaczesz, szczęśliwa moja? otuliła Zosię, uspokajając malucha.
Ech, to wstyd, to wstyd, szemrała Maria. Cała wieś na pewno gada o twojej hańbie.
Tydzień nie pokazuję twarzy na ulicy, bo od razu zaczynają pytania. Co mam ludziom powiedzieć? Że moja wnuczka zwariowała?
W wieś rozeszły się plotki. Nic nie drażniło mieszkańców bardziej niż niezamężna Zosia, mająca 43 lata, i jej nowo narodzony syn.
Babcia nie oszczędzała Zosi, ale po roku Maria, choć w podeszłym wieku, zmarła nagle.
Zosia opłakiwała ją, mimo iż to ona ją wychowała
Dymitr wyrosł na przystojniaka wysoki, przystojny brunet, zupełnie nie przypominający matki, której darzył czułością.
W siedemdziesiątym roku Zosia stała się babcią. Dymitr, dowiedziawszy się o przyjściu córki, pojechał z matką do szpitala. Jego żona, Sylwia, leżała na pierwszym piętrze.
Sylwio, Sylwio! wykrzyknął szczęśliwy ojciec. Pokaż mi dziecko!
Sylwia podeszła do okna, trzymając w ramionach dziewczynkę. Zosia uśmiechnęła się, ocierając łzy.
Ojej! Mamo, ona jest rudełka! Patrz, jaka jest podobna do ciebie! zachwycił się syn. Dla Jadwigi było wielką euforią zobaczyć, jak jej wnuczek rośnie i cieszy się życiem. Tak więc, nie ma się czego bać świat jest piękny.
Polubcie tę historię, dajcie łapki w górę i napiszcie w komentarzach, co o niej sądzicie!
