Katarzyna wróciła do domu po ciężkim dniu.
Marzyła tylko o gorącej kąpieli.
Otworzyła drzwi mieszkania.
Z sypialni dobiegł niski głos.
— Ojej, a ty kto? — zapytał mężczyzna.
— adekwatnie to moje pytanie — odparła Katarzyna.
— Co pan robi w mojej sypialni?
W drzwiach stanęła blondynka w jedwabnym szlafroku.
Uśmiechała się wyniośle.
— Aaa, więc to ty jesteś Kasia! — przeciągnęła.
— Miś tak wiele o tobie opowiadał.
— Jestem Ania, siostra twojego męża.
Katarzyna poczuła zmęczenie narastające jeszcze bardziej.
— Michał to mój narzeczony, nie mąż — poprawiła.
— Nie przypominam sobie, żebyśmy ustalali twoją wizytę.
Za blondynką stał zmieszany młody mężczyzna.
— Przyjechaliśmy z Tomkiem na wakacje — wtrąciła Ania.
— Brat powiedział, iż możemy zostać tydzień.
Katarzyna weszła do kuchni.
Zobaczyła brudne naczynia i puste opakowania.
Czy Michał naprawdę nic jej nie powiedział?
— Kiedy Miś zdążył to powiedzieć? Rano milczał o gościach.
— Boże, jaka ty jesteś poważna! — Ania wyjęła wino z lodówki.
— Miś dał mi klucze miesiąc temu.
— Myślałam, iż to omówiliście.
— Nie omawialiśmy — powiedziała Katarzyna.
— Dlaczego jesteście w naszej sypialni?
Ania wzruszyła ramionami.
— Pokój gościnny jest mały.
— U was jest łóżko królewskie.
— Miś mówił, iż przeniesiecie się do gościny.
Katarzyna przypomniała sobie pierwsze spotkanie z rodziną Michała.
Matka i siostra traktowały ją wtedy z lekceważeniem.
— To moje mieszkanie, moja sypialnia, moje łóżko — powiedziała stanowczo.
— Michał mieszka tu na moje zaproszenie.
— Więc plotki są prawdziwe — zaśmiała się Ania.
— Mama mówiła, iż trzymasz Misia krótko.
— Jestem zmęczona.
— Możecie zostać w pokoju gościnnym jedną noc.
— Ale sypialnię musicie zwolnić.
— Poczekamy na Misia — prychnęła Ania.
— On wytłumaczy ci, jak nietaktowne jest dyktowanie warunków.
Gdy Michał wrócił, siostra rzuciła się do niego ze skargami.
— Misiu! Twoja narzeczona chce nas wyrzucić z sypialni!
— Kasieńko, co się stało? — zapytał zaskoczony.
— Dlaczego dałeś siostrze klucze do mojego mieszkania?
— Naszego mieszkania, Kasia. Mieszkam tu, pamiętasz?
— Pamiętam. Na moje zaproszenie.
— To nie daje ci prawa rozdawać kluczy bez mojej zgody.
Wyszli na balkon.
— Co się z tobą dzieje? To moja siostra — powiedział z wyrzutem.
— I dlatego zajęli naszą sypialnię?
— Jaka różnica? Tam łóżko jest większe.
— Chodzi o to, iż dałeś klucze bez mojej wiedzy.
— Tomek nie jest obcy, to chłopak Ani!
— Widzę go pierwszy raz w życiu.
— Czyli od razu znienawidziłaś moją rodzinę?
Z mieszkania dobiegał głos Ani.
Narzekała przez telefon do matki.
„Ta przybłęda próbuje nas wyrzucić!”
— Bądźmy rozsądni — powiedział Michał.
— To tylko tydzień.
— jeżeli mamy się pobrać, musisz się ze mną liczyć.
Wrócił do mieszkania, zostawiając ją samą.
Podszedł do siostry i coś wesoło powiedział.
Zupełnie ją zignorował.
Katarzyna wyszła z balkonu.
Trójka na kanapie choćby na nią nie spojrzała.
Czy to miało być jej życie od teraz?
Coś w niej pękło w jednej chwili.
Dwa lata związku przemknęły przed oczami.
— Wynoście się z mojego mieszkania — powiedziała cicho, ale twardo.
Wszyscy troje spojrzeli zdumieni.
— Co?! — zapytał Michał.
— Powiedziałam, wynoście się. Wszyscy troje.
— Misiu, uspokój swoją histeryczkę — zaśmiała się Ania.
Katarzyna poszła do sypialni.
Chwyciła walizkę Ani.
Ciągnęła ją do drzwi.
Wyrzucała po drodze sukienki, kosmetyki, buty.
— Co ty wyprawiasz?! — krzyknęła Ania.
Katarzyna otworzyła drzwi.
Wypchnęła walizkę na klatkę schodową.
— Oszalałaś!!! — zerwał się Michał.
— Natychmiast przestań!
— Nie, to ty oszalałeś — odpowiedziała.
— Myślisz, iż możesz pozwolić siostrze mnie upokarzać?
— A teraz twoja kolej.
— Kasieńko, uspokójmy się — zaczął błagalnym tonem.
— Nie ma o czym mówić.
— Wszystko zrozumiałam.
— Moje zdanie nic dla ciebie nie znaczy.
Poszła do sypialni.
Zaczęła pakować jego rzeczy.
Koszule, spodnie, zegarek — wszystko na klatkę schodową.
— Jesteś wariatką! — krzyczała Ania, zbierając swoje rzeczy.
— Nie możesz mnie tak po prostu wyrzucić.
Katarzyna nie odpowiedziała.
Zamknęła drzwi na klucz.
Zostali po drugiej stronie.
To był koniec tego związku.
