Anna nie pamiętała zbyt dobrze swoich rodziców. Kiedy jej mama odeszła, ojciec nie miał w sobie siły, by samotnie wychowywać córkę. Zabrał Annę do domu babci, zostawił ją pod furtką i odjechał. Babcia była wtedy na ogrodzie, słyszała jedynie dźwięk odjeżdżającego samochodu.
Kogo tutaj przywiózł? pomyślała zaniepokojona i poszła sprawdzić.
Gdy wyszła przed dom, zobaczyła małą Annę stojącą samotnie przy bramie.
Co za głupota! Przynajmniej mógł mnie uprzedzić! westchnęła i ujęła wnuczkę za rękę, prowadząc ją do środka. Wieczorem do domu wrócił dziadek.
Co się stało? To Marek ją tu przywiózł?
Tak, to był Marek. Zostawił dziecko pod bramą i odjechał. Tacy to już teraz są młodzi.
Jeszcze długo o tym rozmawiali, zanim położyli się spać. Mijały lata. Dziadkowie otoczyli Annę całą swoją miłością i troską.
Nauczyli ją szacunku do ludzi i gospodarności. Anna dorastając stała się dla nich najważniejszym wsparciem. Wnuczka tak bardzo przypominała im córkę, Annę podobna jak dwie krople wody. Ich córka również pomagała rodzicom do samego końca, zanim odeszła. Pozostała im tylko ta ciepła, bolesna pamięć.
Anna ukończyła szkołę. Pewnego dnia to dziadek pierwszy zaczął rozmowę:
Nasza wnuczka jest tak mądra i zdolna. Chciałbym, żebyśmy mogli ją gdzieś posłać na studia.
Masz rację. W tych czasach bez wykształcenia nie zajdzie się daleko.
Dziadkowie przeznaczyli na edukację wnuczki ostatnie oszczędności i wysłali ją do Krakowa. Anna z wyróżnieniem ukończyła Wydział Ekonomiczny. Jednak życie w mieście nie przypadło jej do gustu.
Wróciła do rodzinnej wsi, gdzie dziadkowie nie posiadali się ze szczęścia. Nie będą już samotni na starość. Anna postanowiła rozwinąć wieś. Zajęła się rolnictwem wzięła kredyt, kupiła ziemię i zatrudniła ludzi. Potem wybudowała gospodarstwo i kupiła bydło. Wciąż jednak brakowało rąk do pracy, więc zamieściła ogłoszenie w lokalnej gazecie, oferując dobre wynagrodzenie i zamieszkanie.
Zgłosił się pewien mężczyzna. Brudny, zaniedbany, z poszarzałą twarzą. Życie go nie oszczędzało to było widać od razu. Podszedł do Anny i przedstawił się jako jej ojciec.
Mężczyzna nie prosił córki o nic, bo wiedział, iż po dwudziestu latach nie ma do tego prawa. Poprosił tylko o jedno by mógł być blisko niej. Został sam na świecie, więc może choć w ten sposób mógłby jej się do czegoś przydać. Anna wybaczyła ojcu, choć zajęło jej to kilka miesięcy. Od tego czasu zamieszkał z córką i pomagał jej we wszystkim, lękając się samotności.
Czy Anna dobrze zrobiła, iż wybaczyła ojcu?
