Ogień na Kwiatowej. Dwa razy wrócił po nią sam

Było wpół do pierwszej w nocy, kiedy Bartek Wilczek wsiadł do swojego forda i pojechał przed siebie bez celu. Pół godziny wcześniej pokłócił się z dziewczyną o coś, czego rano pewnie nikt z nich już nie będzie pamiętał, ale wtedy wydawało się to końcem świata. Miał 24 lata, pracował jako kierowca dostawczy w hurtowni budowlanej pod Bydgoszczą i jechał teraz pustymi ulicami dzielnicy Wyżyny, żeby się uspokoić.

Radio grało cicho jakąś starą piosenkę disco polo, którą nienawidził, ale nie miał siły jej wyłączyć. Okna miał otwarte, bo w mieszkaniu przez cały dzień był upał, a noc wcale nie przyniosła ulgi.

Skręcił w ulicę Kwiatową i wtedy kątem oka złapał coś pomarańczowego, odbitego w szybie zaparkowanego obok samochodu. Zwolnił, żeby się przyjrzeć.

Piętrowy dom z czerwonej cegły, taki jak wszystkie na tej ulicy, płonął od strony kuchni. Ogień lizał już framugi okien na parterze.

Bartek zawrócił i wjechał na podjazd. Telefon zostawił w domu, na ładowarce — głupia, przypadkowa rzecz, która teraz nie dawała mu żadnej możliwości zadzwonić po straż. Próbował zatrzymać przejeżdżający samochód, machał rękami na środku jezdni. Kierowca zwolnił, popatrzył przez szybę i pojechał dalej.

Wtedy Bartek pobiegł do tylnych drzwi domu.

— Jest tu ktoś?! — krzyczał, wchodząc w dym. — Halo, jest tu kto?!

W korytarzu na pierwszym piętrze zobaczył dziewczynę, może osiemnastoletnią — jak się później okazało, najstarszą z rodzeństwa, Anitę — z niemowlakiem na rękach i dwoma nastolatkami przy sobie. To był jej młodszy brat, dziecko sąsiadki, którym opiekowała się tej nocy, bo rodzice wyjechali na wesele do Torunia. Wszyscy kaszleli, Anita miała na sobie samą koszulkę i majtki, jakby wybiegła z łóżka w ostatniej chwili. Bartek złapał ją za ramię i pociągnął w stronę wyjścia, którym sam wszedł. Cała czwórka wypadła na trawnik, kaszląc, a sąsiad z naprzeciwka wybiegł już w kapciach z wiadrem wody, zupełnie bezużytecznym wobec tego, co działo się w środku.

I wtedy Anita krzyknęła, iż brakuje Zosi.

Sześcioletnia siostra, ta, którą w rodzinie nazywali "Zosia-kocurek", bo od małego bała się wszystkiego oprócz kota sąsiadów, została w swoim pokoju na parterze. Nikt jej nie widział, odkąd zaczęło się to szaleństwo.

Dom trzeszczał. Z okien buchał już gęsty, czarny dym, taki, po którym każdy strażak wie, iż wnętrze jest bliskie zawalenia. Rozsądek mówił, żeby czekać na wóz strażacki, którego syrenę było już słychać gdzieś w oddali, jeszcze kilka ulic dalej.

Bartek wbiegł z powrotem do środka.

Szedł na czworakach, bo przy podłodze dymu było mniej. Krzyczał imię dziewczynki, aż zaczęło mu drapać w gardle. W pewnym momencie — przyznał to później komuś z rodziny, nie dziennikarzom — pomyślał, żeby poszukać okna i wyskoczyć, zanim będzie za późno. Ale usłyszał płacz. Cichy, urywany, dochodzący gdzieś od strony salonu.

Zsunął podkoszulek na usta i pełzł dalej, aż natrafił na małą, skuloną pod stołem, z rękami na uszach.

W tym samym momencie od strony kuchni rozległ się huk — pękła butla z gazem do kuchenki, a fragment sufitu zawalił się dokładnie tam, gdzie jeszcze przed chwilą stały tylne drzwi. Droga, którą wszedł, zniknęła w ścianie ognia. Jedyne wyjście, jakie mu zostało, to schody na górę.

Wziął dziewczynkę na ręce i pobiegł po schodach do sypialni na piętrze. Łokciem wybił szybę, rozcinając sobie przedramię do kości — bliznę po tym cięciu nosi do dziś, biegnie od łokcia prawie do nadgarstka. Kiedy chciał już przełożyć Zosię przez okno, okazało się, iż jej noga zaplątała się w sznurek od żaluzji. Rozplątywał go drżącymi palcami, dym gęstniał wokół nich obojga, a dziewczynka wczepiła się paznokciami w jego przedramię tak mocno, iż zostawiła ślady obok świeżej rany.

Przytulił ją mocno do klatki piersiowej, owinął ramieniem jej głowę i skoczył z pierwszego piętra, obracając ciało tak, żeby to on przyjął uderzenie o ziemię.

Policyjne kamery na piersiach funkcjonariuszy, którzy właśnie podjeżdżali, nagrały ten moment: Bartek wychodzi z kłębów dymu, cały poparzony, ledwo trzymając się na nogach, z dzieckiem w ramionach. Podał dziewczynkę policjantowi i osunął się na trawnik.

Nie pytał o siebie.

— Czy ona żyje? — powtarzał. — Powiedzcie mi, iż ona żyje.

Żyła. Miała lekko poparzoną nogę, nic więcej. Anita, dwaj nastoletni bracia, niemowlak sąsiadki i Zosia — całe pięcioro wyszło z tego domu żywe. Bartka zabrała karetka do szpitala wojewódzkiego z poparzeniami dróg oddechowych i głębokim rozcięciem ręki, które trzeba było zszywać w dwóch warstwach. Został na oddziale osiem dni.

Kiedy media zaczęły nazywać go bohaterem, wzruszał ramionami. Powiedział tylko dziennikarce z lokalnej telewizji, iż zrobiłby to samo dla obcych ludzi, co zrobiłby dla własnej rodziny, i iż nie umiałby żyć ze świadomością, iż mógł wejść, a nie wszedł.

Rok później dostał od wojewody odznaczenie za odwagę cywilną — jedno z tych, które wręcza się rzadko, bo rzadko ktoś rzeczywiście na nie zasługuje. Zosia poszła jesienią do pierwszej klasy, do tej samej podstawówki przy Kwiatowej, kilka domów od zgliszcz, których już nie ma, bo na ich miejscu stoi teraz nowy, otynkowany na żółto budynek. Bartek wrócił do rozwożenia materiałów budowlanych, do swojego forda z wgnieceniem na zderzaku, którego nigdy nie naprawił, i do tej samej dziewczyny, z którą się wtedy pokłócił — pogodzili się, zanim jeszcze wyszedł ze szpitala.

We wrześniu, w rocznicę pożaru, Zosia przyniosła mu do warsztatu rysunek: dom, płomienie narysowane pomarańczową kredką i postać z rękami wyciągniętymi do góry. Podpisała go jednym słowem — "Bartek" — bez żadnego dopisku. Przykleił go taśmą do deski rozdzielczej forda, tam gdzie dawniej wisiała choinka zapachowa, i tak został.