Anulowałam ślub. Tak, dokładnie tak. Na dwa tygodnie przed datą, którą tak długo wykuwaliśmy, dyskutowaliśmy, planowaliśmy, nagle wszystko przestało istnieć. Nie muszę chyba podkreślać, iż każdy szczegół już był dopięty na ostatni guzik: sala bankietowa w Hotelu Warszawa już zarezerwowana, orkiestra Polskie Brzmienia codziennie ćwiczyła repertuar, fotograf Janusz zapisał każdy minutowy moment dnia, suknia biała, elegancka, wisiała w szafie ta jedyna, o której marzyłam od pierwszego spojrzenia. choćby mieszkanie już mieliśmy jasne, niewielkie, ale przytulne, w którym mieliśmy wprowadzić się zaraz po weselu i rozpocząć nowe życie.
Dlaczego wszystko odwołałam? Bo pan młody nagle postanowił, iż może podnieść na mnie rękę.
Nie pomylcie się jesteśmy ludźmi religijnymi, trzymamy się zasad skromności, nie dotykamy się ani razu. Nasze spotkania były kulturalne, pełne szacunku, w ramach tradycji. Naprawdę wierzyłam, iż przed sobą mam człowieka, który zbuduje rodzinę na fundamencie godności, delikatności i wzajemnego wsparcia.
Aż pewnego zwykłego dnia, w szczycie stresu związanego z przygotowaniami, on, jakby zerwał się z łańcucha, podniósł głos. Najpierw wysoki krzyk ostry, donośny, zupełnie nie przypominający jego zwykłego, opanowanego tonu. Po chwili przybił głośną policzkę. Prawdziwą. Tę, przy której oczy przyćmiły się od łez.
Tak, nie pomyliliście się. Ten sam absolwent prestiżowej uczelni, ten wzór do naśladowania, poważny naukowiec, intelektualista, człowiek, o którym wszyscy mówią, w jednej chwili uderzył swoją narzeczoną dwa tygodnie przed ślubem. Idealny przykład, co tu krytykować
Prawdziwa twarz wyszła na jaw. Pewnie zawsze tam była, tylko dobrze ukryta pod maską porządku, pobożności i szacunku. W chwili gniewu pokazał, kim naprawdę jest. I niestety nie był mężczyzną, który potrafi chronić i dbać.
Czy mogę powiedzieć, iż w pewnym sensie cieszę się, iż tak się stało? Oczywiście. Brzmi to okropnie, ale chyba uratowałam się. Lepiej zobaczyć potwora przed małżeństwem, niż żyć z nim całe życie w ciągłym strachu przed każdym jego oddechem.
A co się teraz dzieje w mojej rodzinie po odwołaniu wesela? Nie zaczynam. To cała burza emocji, oskarżeń, pytań, niekończących się plotek sąsiadów i znajomych. Powiem tylko jedno: jest mi niewyobrażalnie ciężko. Jestem rozbita. Potrzebuję terapii. Czasem mam wrażenie, iż potrzebuję dobrego lekarstwa, które mogłoby mnie po prostu uśpić na zawsze, żeby nie odczuwać tej niekończącej się bólu.
Zamiast wsparcia czuję, iż jestem teraz hańbą rodziny. Jakby to ja coś zepsułam. Jakby to ja miałam wytrwać. Jakby to moja wina, rozumiecie?
Moja dusza rozbłyska na tysiące drobnych odłamków. Żyję w wewnętrznej mgiełce, jakby wszystko wokół działo się nie ze mną. Boli na najgłębszym poziomie, w samej istocie mojego ja. Czasem łapię się na myśli, iż chcę zniknąć, rozproszyć się w powietrzu, zniknąć z tego świata, w którym tak mało współczucia i zrozumienia.
Mimo to nie napisałam tego wyznania przypadkowo. Niesie ono istotny przekaz. jeżeli choć na chwilę przed ślubem czujesz, iż wybrany przez ciebie mąż nie potrafi panować nad sobą w kryzysie, jeżeli widzisz, iż ma skłonności do wybuchów gniewu, jeżeli istnieje choć najmniejsza szansa, iż podniesie na ciebie rękę wstań i odwołaj wszystko. Po prostu zatrzymaj się. Zrób STOP.
Nieważne, ile pieniędzy już wydano. Nieważne, ilu ludzi będzie niezadowolonych, zszokowanych albo rozczarowanych. Nieważne, co powiedzą krewni, sąsiedzi, przyjaciele.
Wydaje mi się, iż rozważniej jest zatrzymać życie na chwilę, niż potem stać się kobietą, która jest bita od pierwszego dnia małżeństwa i być może do końca życia.
A co ja? Nie proszę o litość. Będę wdzięczna, jeżeli pomodlisz się, żeby odzyskała siły. Żebym kiedyś znów poczuła się cała. Żebym w przyszłości udało mi się stworzyć rodzinę. Prawdziwą. Tą, o którą marzą wszystkie kobiety. Rodzinę, w której miłość jest delikatnością, a nie strachem. Gdzie ręka podtrzymuje, a nie bije.
Może kiedyś znów uwierzę w miłość.