On odmawia płacenia za operację żonie, wskazuje jej miejsce na cmentarzu i wyjeżdża nad morze do swojej kochanki.
W jednej z sal kosztownej prywatnej kliniki w Warszawie cicho gaśnie młoda kobieta. Lekarze krążą wokół niej ostrożnie, jakby bali się przeszkodzić samemu śmierci. Co jakiś czas rzucają zaniepokojone spojrzenia na monitory, na których słabo migoczą parametry życiowe. Wiedzą, iż choćby najwięcej pieniędzy nie zawsze przywróci człowieka z tego świata.
W gabinecie dyrektora szpitala trwa nerwowe spotkanie. Przy stole w półmroku siedzą lekarze w nieskazitelnych kitlach. Obok nich jej mąż, zadbany przedsiębiorca w drogim garniturze, modnej fryzurze i złotym zegarku. Młody chirurg Kacper jest szczególnie podniecony: gorąco domaga się operacji.
Ta maść kosztuje grosze, a za tydzień będzie gotowa!, woła.
Jeszcze nie wszystko stracone! Możemy ją uratować! prawie krzyczy, stukając dłonią w blat.
Mąż przejmuje głos: Nie jestem lekarzem, ale jestem najbliższą osobą dla Jagody, zaczyna teatralnym tonem. Dlatego zdecydowanie sprzeciwiam się operacji. Po co narażać ją na cierpienie? To tylko przedłuży jej agonię. Jego słowa wywołują łzę choćby u najbardziej cynicznych obecnych.
Dyrektor niepewnie mruga: Możliwe, iż się mylicie
Kacper wstaje gwałtownie, głos drży od gniewu: Czy rozumiecie, iż odbieracie jej ostatnią szansę?!
Jednak Dariusz tak nazywa się mąż pozostaje niewzruszony jak skała. Ma własne sposoby wywierania wpływu i nie waha się ich użyć. Operacja się nie odbywa, odcina go. Podpiszę każdy odrzut.
I podpisuje. Jeden szybki zarys pióra i los kobiety zostaje rozstrzygnięty.
Tylko nieliczni znają przyczyny tak brutalnego wyboru. Wystarczy przyjrzeć się Dariusz stał się bogaty dzięki niej: jej kontaktom, pieniądzom, inteligencji. Gdy Jagoda wisi nad przepaścią między życiem a śmiercią, on już wyobraża sobie moment, w którym będzie mógł dowolnie zarządzać jej imperium. Śmierć żony jest dla niego korzystna i nie ukrywa tego przed tymi, którzy mogliby go ujawnić.
Dyrektor otrzymuje od niego niewyobrażalny prezent, którego nie da się odmówić w zamian za niepopieranie operacji. Sam Dariusz już wybrał miejsce na cmentarzu dla żywej kobiety!
Świetny teren, rozważa, spacerując między grobami niczym ekspert od nieruchomości. Suche, podwyższone; z tej perspektywy duch Jagody będzie mógł podziwiać miasto.
Opiekun cmentarza, starszy mężczyzna o głęboko osadzonych oczach, słucha z niedowierzaniem: Kiedy planujecie przywiezć no, ciało?
Jeszcze nie wiem, odpowiada obojętnie Dariusz. pozostało w szpitalu. Dożywa.
Mężczyzna zakrztusił się: Czyli wybraliście miejsce dla żywej osoby?
Nie zamierzam jej żywą zakopać, zefszcząc odpowiada. Po prostu wierzę, iż niedługo się wyczerpie.
Spierać się nie ma sensu. Dariusz śpieszy się czeka go wyjazd za granicę i długa, smukła kochanka. Marzy o powrocie właśnie na pogrzeb.
Jaki to sprytny plan, myśli, wsiadając do swojego Mercedesa. Ląduję, wszystko gotowe, pogrzeb i wolność.
Opiekun nie podnosi sprzeciwu. Wszystkie dokumenty gotowe, pieniądze zapłacone żadnych pytań, żadnych zastrzeżeń.
Tymczasem w sali Jagoda wciąż walczy o życie. Czuje, iż sił jej brak, ale nie chce się poddać. Młoda, piękna, pełna chęci do życia jak może po prostu odejść? Lekarze milczą, spuszczają wzrok. Dla nich jest już jak martwy liść.
Jedynym, który pozostaje po jej stronie, jest Kacper ten sam młody chirurg. Upiera się przy operacji, mimo stałych tarć z kierownikiem oddziału. Dyrektor, by nie psuć relacji, zawsze staje po stronie przełożonego, którego podobno uważa za syna.
Nagle Jagodzie pojawia się kolejny obrońca opiekun cmentarza Jan Władysław. Coś w zamówieniu miejsca w zaświatach go niepokoi. Studując dokumenty, nagle zamiera: nazwisko młodej kobiety jest mu znajome.
To była jego była uczennica najlepsza w klasie, inteligentna, perspektywiczna. Pamięta, jak kilka lat temu zmarli jej rodzice. Potem stała się odnoszącą sukcesy bizneswoman. A teraz jej imię pojawia się w papierach na grób
Aż ona zachoruje, a ten chciwy pasożyt chce ją pochować, myśli stary nauczyciel, wspominając zarozumiałe spojrzenie Dariusza. Coś tu nie gra. Zwłaszcza iż mąż Jagody, wydaje się, nie ma własnych talentów wszystko zdobył dzięki niej.
Jan Władysław nie rozmyśla, rusza do kliniki. Chciałby przynajmniej pożegnać się albo coś zmienić, ale nie udaje mu się porozmawiać z Jagodą.
Nie ma się z nią rozmawiać, odrzuca zmęczona pielęgniarka. Jest w śpiączce lekowej. Lepiej tak nie cierpi.
A czy zapewniają jej pełną opiekę? pyta z troską Jan. pozostało młoda
Próbuje rozmawiać z kierownikiem, potem z dyrektorem wszędzie słyszy to samo: Pacjentka jest beznadziejna, robimy wszystko, co w naszej mocy. Zrozumiałszy, iż prawdy nie uzyska, wychodzi ze szpitalu z ciężko powstrzymanymi łzami. Przed oczami widzi bladą twarz swojej byłej uczennicy, kiedyś pełną energii.
Tu podchodzi młody lekarz, ten sam Kacper, który na zebraniach gorąco domagał się operacji.
Jan opowiada, dlaczego ta historia go poruszyła: Nie mogę uwierzyć, iż ona jest skazana Wydaje mi się, iż jej mąż celowo chce jej śmierci.
Zgadzam się w stu procentach! wykrzykuje Kacper. Możemy ją uratować, ale wymaga to zdecydowanych działań!
Za Jagodę zrobię wszystko! odpowiada nauczyciel.
Decyzja przychodzi nagle. Jan wspomina dawnych uczniów, szukając kogoś wpływowego. Znajduje jeden z absolwentów jest wysokim urzędnikiem w Ministerstwie Zdrowia. Dzwoni do niego i szczegółowo opisuje sytuację Jagody.
Rozumie pan, Romanie Władysławie, od pana zależy życie tej kobiety. Musi przeżyć!
Dlaczego pan mnie tak formalnie nazywa? uśmiecha się urzędnik. Dzięki waszym lekcjom tu jestem! Zaraz dzwonię do dyrektora.
Rozmowa przynosi rezultat. niedługo decyzja o operacji zostaje zmieniona na pozytywną i Jagodę wyciągają z krawędzi śmierci.
Tymczasem Dariusz wypoczywa w kurorcie na Mielnie, rozkoszując się słońcem. Siedzi na leżaku, cieszy się własną przebiegłością: Udało się! Złapałem bogatą spadkobierkę, kiedy jej rodzice już nie żyli, a ona była w żałobie. Wystarczyło pokazać się jako przyjaciel przy pogrzebie i już mam ich pieniądze.
Jednak zależność od żony ciągle go obciąża. Zaczyna dostrzegać jego romanse, podejrzewać prawdziwe intencje. A teraz choroba prezent losu. Musi stać się wolnym wdowcem.
Nigdy już nie poślubię mądrą, myśli, głaszcząc swoją kochankę po udzie. Lepiej głupi piękniutka, którą da się łatwo oszukać.
Nagle dzwoni telefon. To pielęgniarka z kliniki. Dariusz marszczy brwi: Za wcześnie za wcześnie. Muszę przerwać urlop.
Dariuszu Arkadiuszowy! głos drży. Twojej żonie przeprowadzili operację i przeżyła. Mówią, iż jest już poza niebezpieczeństwem.
Jak przeprowadzili?! Co to znaczy poza niebezpieczeństwem?! ryczy, przyciągając zdziwione spojrzenia wypoczywających.
Zdając sobie sprawę, iż teraz on sam jest w niebezpieczeństwie, Dariusz gorączkowo pakuje się do domu. Kochanka nie rozumie: Dimo, dokąd jedziesz?
Urlop skończony. Trzeba się rozliczyć!
W domu domaga się wyjaśnień od dyrektora. Płacił, by Jagoda zmarła, a dostał odwrotny wynik. Dyrektor wzrusza ramionami: My też nie działamy samodzielnie. Są wpływowi ludzie, którzy decydują.
Kto? Kto jej potrzebuje? wykrzykuje wściekle Dariusz.
Dyrektor wskazuje na Kacpra, zrzucając winę. To wystarcza Dariuszowi. Młodego chirurga zwalniają, niszcząc jego reputację tak, iż medycynę już nie przywróci.
Kacper ledwie nie spada w otchłań, ale ratuje go przypadkowe spotkanie z Janem Władysławem. Ten proponuje pracę: Na cmentarzu. Lepiej niż zniknąć całkowicie. Uratowałeś czyjeś życie. To ma wartość.
Kacper przyjmuje. Nie ma innej drogi.
Jagoda powoli wraca do zdrowia. Z każdym dniem odzyskuje siły. Śmierć cofa się. Teraz musi odzyskać swoje życie.
Zaczyna poszukiwać prawdy. Mąż staje się chłodny, prawie nie odwiedza jej, nie cieszy się z jej powrotu. Koledzy z pracy zachowują się dziwnie wiele ukrywają. Najważniejsze, czuje, iż nadszedł czas na zmianę zasad gry.
Jagoda powoli rozumie, iż jej problemy w firmie są poważniejsze niż choroba. Na początku pracownicy starają się ją nie zasmucać prawdą, ale w pewnym momencie główna księgowa nie wytrzymuje, pęka i wyznaje wszystko:
Jagodo, sprawy są fatalne! Dariusz Arkadiuszowy rozgrywa tę grę usunął wszystkich, przejął władzę. Teraz jego ludzie rządzą. Wszystkie nadzieje spoczywają na tobie, jeżeli wyzdrowiejesz, przywrócisz wszystko. A jeżeli nie nie wyobrażam sobie, co wtedy będzie.
Jagoda jest przygnębiona, ale wciąż za słaba, by podjąć działania. Stara się uspokoić koleżankę:
Nie martwcie się, niedługo wyzdrowieję i wszystko wróci do normy. Trzymajcie się i nie dawajcie mu wglądu, iż coś jest nie tak.
Uspokajać innych jest łatwiejsze niż siebie. w tej chwili wspierają ją tylko dwie osoby: Jan Władysław, jej były nauczyciel i opiekun cmentarza, oraz Kacper lekarz, który nalegał na operację. Czeka na ich spotkanie, potrzebuje ich wsparcia i po prostu ludzkiej obecności.
Nagle przestają przychodzić. Dariusz znowu wyprzedza płaci kolejny łapówkę, domaga się ograniczyć krąg gości i zakazać wstępu Jagodzie dla tych dwojga. Czuje w nich zagrożenie dla swoich planów.
Kiedy Jan i Kacper zdają sobie sprawę, iż nie są już mile widziani w szpitalu, Jan przypomina sobie swojego byłego ucznia wpływowego urzędnika. Odrzuca jednak myśl, iż znów się zwróci:
Zbyt niekomfortowo już pytać. Po co? Czy wpuścią nas do chorej? Poczekajmy. Jestem pewien, iż wszystko się zmieni, gdy Jagoda wzmocni się.
A co jeżeli będzie za późno? rzuca mrocznie Kacper. Jest otoczona wrogami. Tam jest niebezpiecznie.
Jagoda również to odczuwa. Leżąc w łóżku, rozumie swoją bezbronność. Mąż wyraźnie przygotowuje dokumenty o jej niezdolności do czynności prawnych. Gdyby tak się stało, wszystko skończy się.
Rozmowy z Dariuszem prawie nie istnieją przestał ją odwiedzać po ostatnim spotkaniu, gdy zaczęła zadawać niewygodne pytania.
Wygląda na to, iż wciąż podajesz jej za silne leki, chłodno mówił wtedy.
Właśnie tak, pomyślała Jagoda. Teraz chce przedstawić ją jako osobę niezdolną do samodzielnego życia.
Lekarze milczą, tylko wzruszają ramionami na pytania. Jagoda nie ma jeszcze sił, by się bronić. Żaden pracownik, ani przyjaciel nie zbliża się do niej.
Kacper dręczy niepokój, ale teraz pracuje jako tragarz na cmentarzu po zwolnieniu stracił wszystko, na co liczył. Okazjonalnie pomaga Janowi, choć serce rozdziera go myśl o Jagodzie.
Pewnego dnia na pogrzebie starszego przedsiębiorcy wydarzy się sytuacja, która wszystko odwraca. Funerale przyciąga tłum, rozbrzmiewają żałobne słowa, płaczą krewni. Kacper stoi z boku, czekając na swojąW ostatniej chwili, gdy nagle zauważył pulsujące serce zmarłego, przywrócił mu życie, a jednocześnie otworzył przed Jagodą i sobą nową, pełną nadziei przyszłość.
